American Bulldog

		American Bulldog
		Hij wordt niet erkend door de F.C.I.


Land van oorsprong			U.S.A.
Vertaling			Francis Vandersteen
Dit ras staat ook wel bekend als			Am Bulldog Old Country Bulldog

Een korte presentatie van de American Bulldog

De American Bulldog werd ontwikkeld als een boerderijhond voor algemeen gebruik in het zuiden van de Verenigde Staten, gespecialiseerd in het vangen van varkens en vee. Het ras is een directe afstammeling van de oude Engelse Bulldog, nu uitgestorven, en wordt algemeen beschouwd als het moderne ras dat qua uiterlijk, temperament en gebruik het dichtst bij zijn voorouder staat. De American Bulldog was halverwege de twintigste eeuw bijna uitgestorven, maar werd nieuw leven ingeblazen door de inspanningen van twee fokkers, John D. Johnson en Alan Scott, die vervolgens twee verschillende lijnen ontwikkelden die naar hen werden vernoemd. In de afgelopen jaren heeft de American Bulldog een enorme stijging in populariteit doorgemaakt en is het een van de snelst groeiende rassen in de Verenigde Staten. Velen hebben dit ras geclassificeerd als een soort Pit Bull, een lid van een groep honden die collectief bekend staan als Bully Breeds, maar dit is volledig onjuist en wordt met grote afkeer bekeken door de overgrote meerderheid van de fans van zowel de American Bulldog als de American Pit Bull Terrier. De twee variëteiten van de American Bulldog worden soms aangeduid als de Southern White, Old Southern Whites en American Pit Bulldogs. Het Scott type staat ook bekend als het Standard of Performance type, en het Johnson type staat ook bekend als het Bully of Classic type.

Geschiedenis van de American Bulldog

Omdat de American Bulldog en zijn voorouders zich ontwikkelden in een tijdperk voordat er gegevens over het fokken van honden werden bijgehouden, is er nog steeds veel mysterie over zijn oorsprong. Wat wel duidelijk is, is dat de oorsprong van het ras begon met de English Mastiff of Bandog. Hoewel de exacte oorsprong van de Mastiff onbekend is, is hij zeker al minstens tweeduizend jaar aanwezig in Engeland. De Mastiff werd eerst gebruikt als oorlogshond en bewaker van adellijke landgoederen, maar Engelse boeren ontdekten al snel dat het ras ook kon worden gebruikt voor landbouwwerkzaamheden. In die tijd was het gebruikelijk voor Engelse boeren om hun vee los te laten lopen op gemeenschappelijke grond. Vee en varkens die op deze manier gefokt werden, waren half wild en bijna onmogelijk te bewerken. De grote kracht en de massieve kaken van de Deense Dog stelden de hond in staat om deze beesten te grijpen en op hun plaats te houden totdat ze konden worden bijeengedreven of gedood. Uiteindelijk werd de agrarische noodzaak van de stierenjacht een ongelooflijk populaire sport. In stierenvechtwedstrijden werd een stier vastgeketend aan een staak in het midden van een ring of kuil. Peper werd in de neus van de stier geduwd om hem woedend te maken en honden werden op hem afgestuurd om hem te bevechten. De hond moest de stier bewaken tot hij stopte met vechten, een proces dat meer dan een uur kon duren en vaak resulteerde in de dood van één of beide vechters. Stierengevechten bleven eeuwenlang een van de populairste sporten in Engeland.

Helaas is de Mastiff niet ideaal geschikt voor stierengevechten. Zijn grote formaat betekende dat hij een hoog zwaartepunt had en gemakkelijk in bedwang werd gehouden door de kracht van de stier, terwijl hij tegelijkertijd een groot oppervlak had voor de stier om te verscheuren of te schoppen. Omdat de meeste Dogue werden gefokt om hun leven door te brengen aan het einde van een ketting, ontbrak het het ras aan ideaal atletisch vermogen. Na verloop van tijd werd er een aparte lijn Mastiffs ontwikkeld die kleiner, agressiever, atletischer en energieker waren dan de Mastiffs die het landgoed bewaakten. Deze lijnen waren waarschijnlijk eeuwenlang gescheiden, maar kruisten regelmatig met elkaar. Tot 1576 had de beroemde hondenschrijver Johannes Caius het nooit over de Bulldog, maar wel over Mastiffs. Vanaf de jaren 1630 verschijnen er talrijke verwijzingen die duidelijk onderscheid maken tussen de Dogue en de Bulldog, en het is zeer waarschijnlijk dat de twee rassen tegen die tijd volledig gescheiden waren. Sommigen hebben gesuggereerd dat het verschil het resultaat zou kunnen zijn van de toevoeging van Spaans Alano en/of Duits Bullenbeiser bloed, maar niemand kan het met zekerheid zeggen. Dit is alleen het deel van de geschiedenis van de Dogue en de Old English Bulldog dat het meest verwant is aan die van de American Bulldog.

Als gevolg van de populariteit van bull baiting, werd de Bulldog een van de meest populaire en herkenbare honden in Engeland. De populariteit van het ras nam een hoge vlucht in de 17e en 18e eeuw, net toen de Amerikaanse koloniën werden gekoloniseerd. Veel oude Engelse Bulldogs werden meegenomen naar de Nieuwe Wereld door Britse kolonisten. Bull-baiting werd nooit beschouwd als een sport in Amerika, maar deze honden werden op grote schaal gebruikt. In het begin van 1500 lieten Spaanse ontdekkingsreizigers varkens en runderen los in Florida en Texas om voedsel en leer te leveren aan toekomstige kolonisten. In tegenstelling tot de meeste huisdieren, die niet kunnen overleven zonder menselijke bescherming, keerden deze dieren terug naar het wild en werden wilde varkens en Cracker en Pineywoods vee. Deze dieren ontwikkelden lange hoorns en slagtanden en werden extreem agressief. Oorspronkelijk beschouwden de Engelse kolonisten deze dieren als een waardevolle voedselbron, maar al snel werden het plagen voor de landbouw. Een paar varkens konden in één nacht de oogst van een heel jaar volledig vernietigen. Dit was een financieel probleem voor de grote plantage-eigenaren, wiens gewassen vandaag de dag vaak miljoenen dollars waard waren, maar het kon ook leiden tot hongersnood voor de gezinnen die boerden voor hun voedsel. Old English Bulldogs werden vrijwel onmiddellijk belast met het jagen op en vangen van wilde varkens en vee in Amerika, zoals hun voorouders eeuwenlang hadden gedaan in Engeland. Scenthounds werden gebruikt om het dier te lokaliseren, waarna de Bulldogs werden losgelaten om het te vangen en te blijven zitten totdat de jagers het konden doden met messen of het konden bedwingen met touwen en kettingen.

Uiteindelijk werden de meeste runderen gevangen en onderworpen aan een nieuwe dracht, maar dit was niet het geval bij de varkens. Als een van de meest intelligente, robuuste en aanpasbare dieren op de planeet, bleef het aantal wilde varkens snel groeien terwijl ze zich naar het noorden verspreidden. In die tijd was de Bulldog de enige levende hond in de Verenigde Staten die in staat was om op varkens te jagen zonder een zeer hoog risico op de dood, en het ras werd overal waar varkens werden aangetroffen op grote schaal gebruikt. Tot voor enkele decennia waren wilde varkens bijna volledig beperkt tot de zuidelijke staten, en werk Bulldogs waren bijna volledig beperkt tot het zuiden van de Verenigde Staten, hoewel een veel kleiner aantal ook werkte als jachthonden op boerderijen in het Midwesten. Plantage-eigenaren realiseerden zich uiteindelijk dat hun Bulldogs ook uitstekende waakhonden waren voor hun huizen en landgoederen, en het ras werd ook voor dit doel gebruikt.

Werkende Bulldogs waren wijdverspreid in het zuiden van de Verenigde Staten tot de jaren 1830, toen een reeks van gebeurtenissen begon. Tijdens dit decennium werden Bull and Terriers voor het eerst geïntroduceerd in Amerika, bijna onmiddellijk na hun ontwikkeling in Engeland. Bull and Terriers zijn het resultaat van het kruisen van oude Engelse Bulldogs met ratten-dodende Terriers. Ze worden beschouwd als de ultieme concurrenten, omdat ze de grootte, kracht, moed en vasthoudendheid van de Bulldog combineren met de snelheid, intense agressie, felheid en bereidheid om te vechten tot de dood met weinig provocatie van de Terrier. In Amerika fokten de Bulldog en de Terriër uiteindelijk met elkaar en werden ze bekend als American Pit Bull Terriers. Amerikaanse boeren ontdekten al snel dat de eigenschappen die van de American Pit Bull Terrier een uitstekende hondenjager maakten, het ook een eersteklas jachthond maakten. Het ras werd uiteindelijk algemeen erkend als de beste varkensjagende hond ter wereld en begon de Bulldog te vervangen. Bovendien werd een zeer groot aantal werkende Bulldogs gebruikt om de American Pit Bull Terrier te ontwikkelen, waardoor ze hun eigen ras niet konden bestendigen. Misschien nog schadelijker voor de actieve Amerikaanse Bulldog was de Amerikaanse Burgeroorlog, die begon in 1861. Hoewel beide partijen nog steeds twisten over waarom de oorlog begon, zijn ze het er allemaal over eens dat hij eindigde met een beslissende overwinning in het Noorden. De oorlog maakte een einde aan de legale slavernij in Amerika en vernietigde definitief het plantagesysteem. Bovendien werden talloze boerderijen door brand verwoest in een poging om de Zuidelijke wil tot oorlog te vernietigen. De Bulldog was plotseling dakloos en zonder baas, en de aantallen van het ras begonnen te dalen. Gelukkig voor het ras, tradities sterven hard in het Amerikaanse Zuiden en veel liefhebbers bleven hun geliefde Bulldogs houden, vaak tegen hoge kosten voor zichzelf en hun gezinnen.

Op hetzelfde moment dat de Bulldog problemen ondervond in Amerika, onderging het ras een transformatie in Engeland. Nadat de Bulldog en Terrier gestabiliseerd waren en niet langer regelmatige infusies van Bulldog bloed nodig hadden, begon het ras te verdwijnen. Een aantal enthousiastelingen besloot dat dit onaanvaardbaar was en begon Bulldogs te fokken voor de ring en voor gezelschap. Het dier dat ze creëerden was zo radicaal anders dan zijn voorouder dat het nu wordt beschouwd als een totaal ander ras. De moderne Engelse Bulldog werd snel erg populair in de Verenigde Staten en begon het oudere type te vervangen. In Engeland werd dit proces kort na de eeuwwisseling voltooid en de oude Engelse Bulldog ging voor altijd verloren. In Amerika werd het nooit volledig voltooid en een aantal oudere Bulldogs bleven werken als boerderij en jachthonden in het landelijke zuiden en Midwesten. De meest populaire show en gezelschap Bulldog staat bekend als de Engelse Bulldog of gewoon Bulldog. Ironisch genoeg werd de Old English Bulldog alleen gevonden op het Amerikaanse platteland en stond bekend als de American Pit Bulldog of Old Southern White.

Hoewel het ras een aantal fokkers behield, bleef de werkbulldog achteruitgaan. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog stond het ras op het punt om uit het land te verdwijnen. Gelukkig voor het ras vond het een kampioen in John D. Johnson. Johnson, die zijn hele leven doorbracht in Summersville, Georgia, met uitzondering van Word War II, bezat zijn eerste American Pit Bulldog in 1927 toen hij drie jaar oud was. De hond, Prince genaamd, vergezelde hem op talloze avonturen tijdens zijn jeugd en won voor eens en altijd zijn liefde voor het ras. In die tijd was het ras nog steeds bekend in de regio, hoewel het steeds zeldzamer werd. Johnson kocht zijn eerste American Pit Bulldog op 14-jarige leeftijd en begon nog hetzelfde jaar met fokken. Aanvankelijk verkocht hij puppies voor $5 per stuk. De eerste vader die Johnson gebruikte was Prince's broer uit een later nest. Johnson ging door met het fokken van Bulldogs totdat hij de Tweede Wereldoorlog inging, waarbij hij zijn honden onder de hoede van zijn familie plaatste terwijl hij weg was. Bij zijn terugkeer realiseerde Johnson zich dat zijn geliefde ras met uitsterven werd bedreigd. Hij besloot de American Pit Bulldog te redden en begon de in zijn ogen beste levende exemplaren te verzamelen. Hij spendeerde bijna al zijn geld om dit te doen, maar met beperkte middelen was hij slechts in staat om een beperkt aantal honden te kopen.

Johnson begon met het fokken van zijn honden en probeerde ze zo puur mogelijk te houden. Om de genetische diversiteit te behouden, weigerde hij honden te fokken die dichter bij elkaar stonden dan de helft van hun broers en zussen en hij fokte nooit honden die meer dan één grootouder deelden als hij dat kon. Na de Tweede Wereldoorlog, fokte Johnson bijna uitsluitend uit zijn eigen bloedlijnen, hoewel hij wel een van Alan Scott's honden introduceerde en een enkele Engelse Bulldog geregistreerd in het noorden van de AKC, door Johnson beschouwd als atavistisch. Johnson gebruikte zijn honden voor de jacht op varkens, het vangen van vee, persoonlijk gezelschap en bescherming. Tegen de jaren 1960, had Johnson verschillende andere hobbyisten geïnspireerd om zijn werk voort te zetten. Veel van deze fokkers gebruikten Johnson's honden in hun bloedlijnen, maar verzamelden ook hun eigen werkende Bulldogs uit het hele zuiden. Alan Scott was misschien wel de meest beroemde en invloedrijke van deze fokkers. Alan Scott begon zijn fokkerij met twee Johnson honden, maar verwierf al snel andere dieren uit Georgia en Alabama. Terwijl Johnson de voorkeur gaf aan een meer traditionele Bulldog look, gaf Scott de voorkeur aan een meer gespierde hond met een lange neus. Hoewel de twee mannen aanvankelijk samenwerkten, verslechterde hun relatie snel. Johnson beweerde dat Scott niet selectief genoeg was over de honden die hij in zijn lijnen invoerde en dat veel van hen sterk beïnvloed waren door de American Pit Bull Terrier en andere rassen zoals de Duitse Dog. Scott en zijn aanhangers stelden daar tegenover dat Johnson de Bullmastiff en andere rassen had geïntroduceerd, wat Johnson altijd heeft ontkend. Scott beweerde ook dat Johnson te veel waarde hechtte aan zijn uiterlijk en te weinig aan zijn werkvermogen. Johnson antwoordde dat Scott niet genoeg gaf om uiterlijk en zuiverheid. Beide partijen vonden enthousiastelingen om hun werk voort te zetten en tot op de dag van vandaag zijn er twee hoofdlijnen van de American Bulldog.

In de jaren 1970 registreerde John D. Johnson zijn ras bij de National Kennel Club (NKC) onder de naam American Pit Bulldog. Hij werd echter al snel ontevreden over deze organisatie en stapte over naar de Animal Research Foundation (ARF). Nadat hij van register was veranderd, besloot Johnson de rasnaam te veranderen in American Bulldog om verwarring te voorkomen met de American Pit Bull Terrier, die hij als een op zichzelf staand ras beschouwde. Hoewel hij geen problemen had met zijn honden die de ring ingingen, en in feite aan veel van hen zelf meedeed, was Johnson's doel altijd om de American Bulldog te behouden als een werkhond met een lichaam en temperament dat daarbij paste. John D. Johnson bleef een toegewijde RAF fokker tot de dag dat hij stierf, en fokte zijn geliefde American Bulldogs al meer dan 80 jaar. Zijn kennel werkt nog steeds onder het toeziend oog van zijn vele bewonderaars. Een paar jaar voor zijn dood, had John D. Johnson David Leavitt voorzien van honden die deel zouden uitmaken van de basisvoorraad van de Olde English Bulldogge.

Dankzij het werk van Johnson, Scott en andere toegewijde fokkers, begon de American Bulldog langzaam een comeback te maken in de jaren 1980. Het ras bouwde zowel populatie als reputatie op. Talrijke bloedlijnen werden opgericht en veel verschillende registers werden gevormd voor het ras. Niet alle fokkers waren zo toegewijd aan zuiverheid als Johnson, en verschillende andere rassen kwamen waarschijnlijk onofficieel in de American Bulldog lijnen in deze tijd, zoals de American Pit Bull Terrier, Bullmastiff, English Mastiff, Dogue de Bordeaux en Boxer, hoewel dit zeer controversieel is. De American Bulldog blijft een reputatie opbouwen als een hardwerkende, gewillige, aanhankelijke metgezel en onverschrokken beschermer. Tegen het einde van de jaren 1990, had de Amerikaanse Bulldog tientallen verschillende rasregisters en nog meer rasverenigingen gewijd aan deze honden. Alle registers behandelen in wezen de Johnson en Scott lijnen als verschillende variëteiten van hetzelfde ras, en omvatten vaak andere lijnen. In 1998 werd de American Bulldog volledig erkend door de United Kennel Club (UKC), de op één na grootste rasvereniging in Canada en de Verenigde Staten.

Helaas is de populariteit van de American Bulldog niet afgenomen. Hoewel ze relatief groot zijn, betekent de hoge waarde die aan raszuivere American Bulldogs wordt gehecht dat sommige commerciële fokkers het ras hebben gebruikt in puppyfabrieken. Deze commerciële fokkers geven weinig om temperament, bouw of gezondheid, alleen om het geld dat ze kunnen verdienen. Hoewel over het algemeen beter bedoeld, heeft de onervarenheid van zogenaamde achtertuin fokkers soortgelijke problemen veroorzaakt. Daarnaast hebben veel mensen Amerikaanse Bulldogs aangeschaft op basis van de roem en reputatie van het ras, zonder na te denken of de hond echt geschikt is voor hen. De Amerikaanse Bulldog is zeer energiek, zeer gemotiveerd en vaak dominant en onverschillig. Veel onvoorbereide gezinnen besluiten hun Amerikaanse Bulldog op straat achter te laten of geven ze af aan asielen. Steeds meer leden van het ras worden nu geëuthanaseerd.

De American Bulldog maakt zich meer zorgen over rasspecifieke wetgeving, die beperkingen oplegt aan het bezit van bepaalde hondenrassen of ze helemaal verbiedt. Als gevolg van een reeks spraakmakende, en vaak onjuist gerapporteerde, aanvallen die zouden zijn gepleegd door honden van het Pit Bull-type, evenals een verband met hondengevechten en georganiseerde misdaad, hebben honden van het Pit Bull-type een grotendeels oneerlijke reputatie verworven op het gebied van wettelijke controles. Op een bepaald punt in de jaren 1980, werd de Amerikaanse Bulldog nauw geassocieerd met de Amerikaanse Pit Bull Terrier, hoewel de twee honden zeer verschillend zijn, als eigenaar en zichzelf beschouwend als een fan van beide rassen, getuigt de auteur persoonlijk van deze verschillen . Deze connectie is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat veel gewetenloze Pit Bull fokkers hun honden hebben gekruist met Amerikaanse Bulldogs om waakhonden te ontwikkelen en veel Pit Bull eigenaren zijn gedwongen om te liegen over het ras van hun hond om straf te voorkomen. Als gevolg hiervan wordt de Amerikaanse Bulldog vaak opgenomen in Pit Bull verboden, en veel voorstanders van dergelijke wetgeving houden vol dat het een type Pit Bull is, ook al houden liefhebbers en fokkers van beide honden sterk vol dat het tegenovergestelde niet waar is. Als Pit Bull-verboden waarin het ras is opgenomen worden meegeteld, is de Amerikaanse Bulldog nu het tweede of derde meest wettelijk vastgelegde ras in de VS, na alleen Pit Bull-achtige honden en mogelijk de Rottweiler. Naast wettelijke verboden, worden American Bulldogs vaak uitdrukkelijk geweerd uit appartementencomplexen, woonwijken, vluchten van luchtvaartmaatschappijen, hondenparken en door verzekeringspolissen.

Grotendeels door de enorme en groeiende populariteit van de American Pit Bull Terrier in het buitenland, maar ook deels door de reputatie van het ras als een uitzonderlijk goed dier voor de varkensjacht en persoonlijke bescherming, worden American Bulldogs internationaal erg populair. American Bulldogs zijn nu over de hele wereld te vinden, in tientallen landen en op elk continent behalve Antarctica, waar alle honden verboden zijn. De American Bulldog is nu verboden in veel landen, zelfs in landen waar hij nog nooit is aangetroffen, vanwege zijn link met de American Pit Bull Terrier. Het ras wordt echter veel minder vaak verboden dan de Pit Bull, en zijn aantal groeit voortdurend.

In de loop der jaren zijn de Johnson en Scott lijnen steeds meer vermengd geraakt en, met de mogelijke uitzondering van Johnson's Kennel, zijn er waarschijnlijk geen raszuivere honden meer over. Er zijn ook veel hybride lijnen tussen de twee die meer of minder erkend zijn, afhankelijk van de lijn en de organisatie. De twee types blijven behoorlijk verschillend, ook al blijven ze regelmatig kruisen. Hoewel beide types hun bewonderaars hebben, wordt er maar weinig gediscussieerd over een van beide divisies van het ras. De meeste liefhebbers geloven dat beide typen goede kwaliteiten hebben waar de ander van kan profiteren en vinden in ieder geval dat een hoge mate van genetische diversiteit altijd wenselijk is. Tot nu toe is er vrijwel geen interesse geweest in het registreren van de American Bulldog bij de American Kennel Club (AKC) namens de AKC of American Bulldog liefhebbers. De vele variëteiten van de American Bulldog betekenen dat het ras bijna nooit een uniforme standaard zou kunnen hebben die voldoet aan de regels en richtlijnen van de AKC. Bovendien behoren liefhebbers van de American Bulldog, die altijd in de eerste plaats bezig zijn met werkvermogen en temperament, tot de meest vocale en kritische critici van de AKC, die volgens velen de gezondheid, het werk, het vermogen en temperament van rassen ruïneert met fokpraktijken die zijn ontworpen om uiterlijk boven bevleesdheid te promoten. Hoewel er geen officiële opiniepeiling is gehouden, is het vrijwel zeker dat een grote meerderheid van de liefhebbers van de American Bulldog sterk gekant zou zijn tegen de AKC erkenning, die waarschijnlijk niet in de nabije toekomst zal plaatsvinden.

De American Bulldog is van grote invloed geweest op de ontwikkeling van andere hondenrassen. Vanaf de jaren 1800 werd hij gebruikt om de American Pit Bull Terrier te ontwikkelen, en vervolgens zijn nakomeling de American Staffordshire Terrier. In de afgelopen jaren is de belangstelling voor Molosser-type honden in het algemeen en Bulldog-type honden in het bijzonder sterk toegenomen. Veel fokprogramma's hebben geprobeerd om geheel nieuwe rassen te ontwikkelen of om oudere rassen te recreëren. De Amerikaanse Bulldog is waarschijnlijk het meest populaire ras in deze pogingen, omdat het algemeen wordt beschouwd als de dichtstbijzijnde overlevende van de oude Engelse Bulldog, in aanvulling op zijn reputatie als een jacht-en beschermingsdier. Amerikaanse Bulldoggen zijn zeker begonnen met de ontwikkeling van de Blue Blood Bulldog, Antebellum Bulldog, Olde English Bulldogge en Banter Bulldogge. American Bulldogs worden ook vaak gekruist met Catahoula Leopard Dogs om Catahoula Bulldogs te creëren, die nu door velen worden beschouwd als de ideale honden voor het vangen van varkens. Het ras is ook een van de meest gebruikte soorten in de ontwikkeling van zogenaamde specifieke kruisingshonden, die in wezen gewoon kruisingen zijn tussen twee rashonden. De American Bulldog wordt over het algemeen alleen gekruist met andere molossers om hybride honden te ontwikkelen, maar is af en toe gekruist met andere soorten honden.

Hoewel het over het algemeen beschouwd wordt als een zeldzaam ras omdat het niet erkend is door de AKC, zijn American Bulldogs nu aanzienlijk populairder en talrijker in de VS dan veel AKC-geregistreerde rassen. Het ras is momenteel een van de snelst groeiende, en misschien wel de snelst groeiende, in de Verenigde Staten, en alles wijst erop dat de groei in de nabije toekomst zal aanhouden. Met het huidige groeitempo zal de American Bulldog waarschijnlijk een van Amerika's populairste rassen worden, hoewel het onwaarschijnlijk is dat het ras de American Pit Bull Terrier, Labrador, Golden Retriever en Beagle zal inhalen. In tegenstelling tot de meeste moderne rassen, wordt een zeer groot aantal American Bulldogs nog steeds gebruikt voor hun oorspronkelijke doel en talloze leden van het ras vangen nog steeds varkens en vee op de boerderij of in het veld. Het hoofddoel van het ras is echter vrijwel zeker verschoven naar het beschermen van mensen en eigendommen, taken waarvoor deze hond ook zeer geschikt is. Daarnaast wordt dit zeer intelligente en flexibele ras steeds vaker gebruikt voor zoek- en reddingsacties, wetshandhaving, militairen en therapie. American Bulldogs hebben ook met succes meegedaan op het hoogste niveau in een aantal hondencompetities, met name gewicht trekken, schutzhund, competitieve gehoorzaamheid, behendigheid en conformation shows. Hoewel de American Bulldog nog steeds voornamelijk wordt gefokt voor zijn werkvermogen, houden steeds meer gezinnen leden van het ras uitsluitend als huisdier of als gezelschaps- en beschermingsdier. Voor gezinnen die in staat en bereid zijn om te voldoen aan de aanzienlijke bewegings- en stimulatie-eisen van de American Bulldog, is de hond vaak een zeer aanhankelijk en intens toegewijd dier.

Uiterlijk van de American Bulldog

De American Bulldog is een van de meest variabele rassen wat betreft uiterlijk. Het ras varieert enorm in grootte, vorm, grootte en vorm van het hoofd, lengte en vorm van de snuit en kleur. Er zijn twee duidelijke lijnen van de American Bulldog, het Scott en Johnson type, maar de twee lijnen zijn zo vermengd dat bijna alle leden van het ras kenmerken van beide hebben. In het algemeen is het Johnson-type groter, gedrongen, met een groter hoofd en een kortere snuit, terwijl het Scott-type kleiner en atletischer is, met een kleiner hoofd en een langere snuit. Hoewel veel liefhebbers van het ras de vergelijking niet leuk vinden, lijken Johnson Type American Bulldogs meer op Engelse Bulldogs en Scott Type American Bulldogs meer op American Pit Bull Terriers.

Ongeacht het type, is de American Bulldog een zeer grote hond. Gemiddeld zijn Amerikaanse Bulldoggen tussen de 56 en 69 centimeter hoog bij de schouder en teven tussen de 51 en 64 centimeter. Het is verre van ongewoon voor individuele honden om tot 5 centimeter groter of kleiner te zijn, en het is niet ongewoon voor het verschil om zo groot als 10 centimeter te zijn. Beide variëteiten van de American Bulldog zijn extreem krachtig en extreem gespierd. Het Johnson type heeft de neiging om veel omvangrijker te zijn dan het Scott type, maar de individuele honden zijn robuust maar mager en dicht. Geen van deze honden mag echter overgewicht vertonen. Het gewicht van de American Bulldog wordt sterk beïnvloed door grootte, geslacht, bouw en type, en varieert meer dan bijna elk ander hondenras. Reuen wegen over het algemeen tussen de 70 en 150 kilo en teven tussen de 60 en 120 kilo. De natuurlijke staart van de American Bulldog is lang en zweepachtig. Een aanzienlijke meerderheid van de eigenaren houdt de natuurlijke staart van de hond, zoals aanbevolen door de meeste normen, hoewel sommigen ervoor kiezen om hem in te korten.

Het hoofd en het gezicht zijn de belangrijkste verschillen tussen de twee belangrijkste types van de Amerikaanse Bulldog. De hoofden van beide variëteiten zijn erg groot en breed, maar niet zo groot als die van de Engelse Bulldog. Het hoofd is over het algemeen vlak en vrij vierkant bij het Johnson type, maar vaak licht wigvormig bij het Scott type. De snuit en het hoofd sluiten zeer abrupt op elkaar aan, bijna in een rechte hoek. De snuit en de bovenkant van de schedel moeten recht en parallel zijn. Het grootste verschil zit in de snuit. Johnson-type honden hebben een zeer korte snuit die erg doet denken aan de Engelse Bulldog, ongeveer 25 tot 30% van de lengte van de schedel. Honden van het Scott-type hebben een aanzienlijk langere snuit, meer zoals die van de American Pit Bull Terrier, en moet ongeveer 30 tot 40% van de lengte van de schedel meten. De lippen van beide variëteiten zijn dik en los, maar niet te hangend. De meeste American Bulldogs hebben een lichte onderbeet die de voorkeur geniet, maar een beetje gelijkmatig wordt acceptabel geacht.

Beide variëteiten hebben de neiging om een paar gezichtsrimpels te hebben, hoewel het Johnson type er vaak veel meer heeft. De neus van de American Bulldog is groot met brede neusgaten. Zwart is de voorkeursneuskleur, maar sommige honden kunnen ook een rode of bruine neus hebben. De ogen van de American Bulldog zijn middelgroot en mogen niet worden gehinderd door rimpels of haar. Hoewel alle kleuren ogen aanvaardbaar zijn, heeft donkerbruin sterk de voorkeur in geschreven standaarden, maar blauw heeft de voorkeur van veel liefhebbers. Sommige eigenaren kiezen ervoor om de oren van hun American Bulldogs te knippen, maar dit is zeer nadelig. De natuurlijke oren van dit ras zijn klein tot middelgroot en zeer variabel in vorm en richting. Ze kunnen naar voren, opzij of zelfs bijna naar achteren zijn gedraaid en hebben een roos-, druppel- of half-druppelvorm. De algemene uitdrukking van de meeste American Bulldogs is stoerheid, intensiteit, intelligentie en moed.

De vacht van de Amerikaanse Bulldog is kort, smal en varieert in textuur van zacht tot stekelig. Idealiter is het haar 2,5 centimeter of minder lang. American Bulldogs kunnen elke kleur of patroon hebben, met uitzondering van effen zwart, effen blauw, alle merle kleuren en drie kleuren, wit met tan aftekeningen en zwart. Al deze honden moeten enig wit op hun vacht hebben, ten minste 10% van het totale lichaamsoppervlak. Daarnaast is een volledig zwart masker op de snuit een diskwalificatie. In de praktijk geven de meeste fokkers en eigenaren de voorkeur aan honden die zo wit mogelijk zijn, en de meeste leden van het ras zijn sterk of volledig wit. Af en toe wordt er een American Bulldog geboren met een ongepaste kleuring. Deze honden worden ofwel gestraft of gediskwalificeerd in de showring en moeten niet worden gefokt, maar zijn even geschikte werkhonden en huisdieren.

Temperament van de American Bulldog

American Bulldogs worden voornamelijk gefokt als werkhonden en hebben het temperament dat je van zo'n dier zou verwachten. Amerikaanse Bulldogs zijn intens toegewijd aan hun eigenaars, met wie ze meestal een zeer hechte band vormen. Ze zijn een ongelooflijk loyaal ras en zouden zonder aarzelen hun leven geven voor hun geliefden. Wanneer ze opgroeien in een eenpersoonshuis, hebben Amerikaanse Bulldogs de neiging om een eenpersoonshond te worden, maar wanneer ze opgroeien in een gezin, vormen ze over het algemeen een band die net zo sterk is als die van elk gezinslid. Deze hond wil in het constante gezelschap van zijn familie zijn, wat vaak kan leiden tot verlatingsangst. American Bulldogs zijn over het algemeen grote softies met hun geliefden en kunnen zelfs ongelooflijk zachtaardig zijn. Veel van deze honden denken dat ze konijnen zijn, wat een probleem kan zijn als iemand geen hond van 70 kg op schoot wil. Als ze goed gesocialiseerd zijn, zijn de meeste American Bulldogs betrouwbaar rond kinderen. Echter, leden van een ras die niet op de juiste manier zijn geïntroduceerd, kunnen nerveus zijn in de buurt van kinderen of ze verwarren met een potentiële bedreiging. Bovendien beseffen de meeste Amerikaanse Bulldoggen niet dat jonge kinderen niet zo ruw kunnen spelen als volwassenen en kunnen ze per ongeluk een klein kind verwonden tijdens onstuimig spel.

American Bulldogs zijn erg beschermend en de meeste rasgenoten zijn erg op hun hoede voor vreemden. Een goede socialisatie is absoluut noodzakelijk voor dit ras, anders kunnen ze elke nieuwe persoon als een potentiële bedreiging gaan beschouwen en agressieproblemen ontwikkelen. Zodra de socialisatie voltooid is, zullen de meeste van deze honden beleefd en tolerant zijn tegenover vreemden, maar over het algemeen zullen ze afstandelijk en op hun hoede blijven. Dit ras heeft vaak wat tijd nodig om zich voor te bereiden op een nieuwe partner, zoals een echtgenoot of huisgenoot, maar vormt over het algemeen hechte vriendschappen. American Bulldogs zijn uitstekende waakhonden omdat ze beschermend, alert en territoriaal zijn, en hun uiterlijk is meer dan genoeg om de meeste would-be criminelen af te schrikken. Dit ras is ook een uitstekende waakhond die niet zal toestaan dat een indringer ongehinderd zijn territorium betreedt. Hoewel dit ras over het algemeen een zeer overtuigende vertoning geeft in een poging om indringers te intimideren, zijn ze zeker bereid om geweld te gebruiken als ze dat nodig achten. Onder geen enkele omstandigheid zou een van deze honden fysieke schade aan een gezinslid tolereren, en dit ras is totaal onbevreesd en absoluut meedogenloos in zijn verdediging. American Bulldogs doen het over het algemeen niet goed met andere dieren. In het bijzonder vertonen rassen van beide geslachten vaak zeer hoge niveaus van hondenagressie. Deze honden lijden aan alle vormen van hondenagressie, waaronder territoriale, bezitterige, dominante, prooidrift en agressie van hetzelfde geslacht. Zeer zorgvuldig getraind en gesocialiseerd vanaf jonge leeftijd, zullen de meeste American Bulldogs minder agressieproblemen hebben, maar sommige leden van het ras zijn nooit betrouwbaar met andere honden. De meeste American Bulldogs doen het het beste als alleenstaande hond of met slechts één lid van het andere geslacht. Eigenaars moeten zich ervan bewust zijn dat zelfs de minst agressieve Amerikaanse Bulldog nooit zal terugdeinzen voor een confrontatie die hen treft. American Bulldogs zijn zelfs nog agressiever tegen niet-hond dieren. Deze hond is gefokt om hard te bijten op een aantal van de meest gevaarlijke dieren in de wereld en nooit meer los te laten. De meerderheid van het ras is zeer prooidriftig en zal elk wezen achtervolgen dat aan het licht wordt gebracht. Als een American Bulldog langere tijd alleen in de tuin wordt gelaten, brengt hij zijn eigenaar waarschijnlijk geschenken van dode dieren, variërend in grootte van kakkerlakken tot wasberen. Dit ras heeft een welverdiende reputatie als kattenmoordenaar, maar de meeste zullen de individuele katten waarmee ze zijn grootgebracht niet storen, hoewel vreemde of nieuwe huiskatten waarschijnlijk niet veilig zijn.

Behoeften en activiteiten van de American Bulldog

American Bulldogs zijn uiterst intelligente honden, en velen die ze bezitten zweren dat ze de intelligentste honden zijn die ze ooit gekend hebben. Deze intelligentie kan heel problematisch zijn, want het is niet ongewoon voor een puppy van 12 weken om uit te vissen hoe hij een deur moet openen of op een toonbank moet springen. Het betekent ook dat dit ras zich heel snel verveelt. Veel van deze honden vervelen zich zo snel dat ze destructief worden binnen enkele minuten nadat hun familie vertrekt. American Bulldogs hebben zo'n grote behoefte aan mentale stimulatie dat ze beter presteren bij taken als jagen, competitieve gehoorzaamheid of regelmatige frisbeespelletjes.

Deze hoge intelligentie, gecombineerd met een sterke wil om te werken, betekent dat American Bulldogs zeer trainbare honden zijn. Dit ras blinkt uit op de hoogste niveaus van veel hondensporten zoals schutzhund, competitie en behendigheid, en is waarschijnlijk in staat om elke taak te leren waar een hond toe in staat is, behalve die waarvoor een volledig gebrek aan dominantie en verdediging nodig is. De American Bulldog wordt over het algemeen beschouwd als een van de meest trainbare van de Molosser-type honden. Voor onervaren eigenaren is het echter erg moeilijk om dit ras te trainen. American Bulldogs zijn over het algemeen erg dominant en zullen absoluut niet gehoorzamen aan iemand die ze zwakker vinden in de roedel dan zijzelf. Eigenaars die niet in staat zijn om een consistente en stevige positie van dominantie te handhaven, zullen waarschijnlijk eindigen met een oncontroleerbare hond. Dit kan leiden tot een ongemakkelijke situatie waarin de hond volledig gehoorzaamt aan de ene eigenaar en volledig weigert te reageren op de andere.

Dit ras is misschien wel de meest energieke en atletische van alle Molosses, en is een van de weinige die urenlange krachtige activiteiten kan uitvoeren. Als gevolg hiervan hebben American Bulldogs zeer hoge bewegingsvereisten. Dit ras moet elke dag minstens 45 minuten tot een uur krachtige lichaamsbeweging hebben, maar bij voorkeur meer. Dit ras heeft de neiging om in korte uitbarstingen te bewegen en zal 15 minuten lang als een gek rennen en dan volledig instorten. Een te weinig gebruikte American Bulldog zal vrijwel zeker gedragsproblemen ontwikkelen zoals vernielzucht, overmatig blaffen, hyperactiviteit, overprikkelbaarheid, nervositeit en agressie. Als een Amerikaanse Bulldog eenmaal de beweging heeft gekregen die hij nodig heeft, is dit ras meestal erg ontspannen in huis en zal hij urenlang rondhangen.

Potentiële eigenaren moeten zich ervan bewust zijn dat dit ras een van de meest hondse honden is en dat ze er hun handen vol aan kunnen hebben. American Bulldogs graven graag in het vuil en verwoesten een tuin in een oogwenk. Ze laten urenlang een tennisbal op je schoot vallen, blaffen luid, achtervolgen auto's, gooien vuilnisbakken omver, snurken, slaan hun staart om je benen en hebben regelmatig last van winderigheid. Dit ras is een uitstekende metgezel voor het goede gezin, maar is zeker geen verfijnde, zachtaardige aristocraat.

Onderhoud van de American Bulldog

American Bulldogs hebben heel weinig verzorging nodig. Dit ras hoeft nooit naar een professionele trimmer, alleen regelmatig borstelen is nodig. Deze honden verharen, en veel van hen verharen heel erg. Veel leden van het ras laten het hele jaar door een lawine van witte haren achter en deze hond zou een zeer slechte keuze zijn voor mensen met een allergie of mensen die gewoon een hekel hebben aan het idee om hun haar schoon te maken. De stuggere haren van sommige American Bulldogs klitten elastisch aan stof, zelfs na het stofzuigen, en kunnen zelfs aan de voet blijven plakken als een chip.

Door het grote aantal Amerikaanse Bulldogregisters is het vrijwel onmogelijk om nauwkeurige gezondheidsonderzoeken naar het ras uit te voeren. Als gevolg daarvan is het moeilijk om generalisaties te maken over de gezondheid van het ras. De meeste bronnen lijken te geloven dat het ras relatief gezond is in vergelijking met andere Molosser rassen. Echter, door het gebrek aan genetische tests en screening door veel Amerikaanse Bulldog fokkers, is heupdysplasie een groot probleem geworden in het ras. Het is onmogelijk om te weten welk percentage van de Amerikaanse Bulldoggen aan deze ziekte lijdt, maar het is waarschijnlijk erg hoog.

Heupdysplasie wordt veroorzaakt door een misvorming van het heupgewricht die de verbinding tussen het beenbot en de heup verhindert. Na verloop van tijd veroorzaakt dit probleem ongemak, pijn, artritis, moeite met bewegen en soms zelfs kreupelheid. Hoewel heupdysplasie genetisch bepaald is, kunnen omgevingsfactoren het tijdstip en de ernst van het ontstaan beïnvloeden. Heupdysplasie heeft geen algemeen aanvaarde behandeling, maar er zijn wel een aantal behandelingen beschikbaar voor de symptomen. Aangezien de meeste van deze behandelingen levenslang duren en duur zijn, kunnen ze vervelend worden. Er zijn een aantal screeningstesten voor heupdysplasie en verantwoordelijke fokkers beginnen deze te gebruiken in een poging om de prevalentie van de ziekte te verminderen.