 |
Als eerbetoon aan Dourga, mijn liefhebbende vriendinMet dank aan Myriam |
 |
| Mijn Dourga, de 1e keer dat ik je zag was je 2 dagen oud en werd me wijsgemaakt dat je een kleine dobby was, wat ik zocht. Toen je 15 dagen oud was, nam ik je een halve dag mee "op verlof" zodat we elkaar konden leren kennen; toen je net 1 maand oud was, kwam je bij ons in huis en dat duurde bijna 16 jaar. Toen ik ouder werd, realiseerde ik me dat je veel rassen had, maar niets als een racer, vooral niet het vermogen om een muis te vangen. En toch heb je er je hele leven op gejaagd, maar altijd zonder succes. Als klein meisje was je hels; wat liet je me kijken op !!!! maar je was zo lief, met een enorme tederheid en vriendelijkheid die je hele leven bleef. Ik heb de woorden niet om het je te vertellen, maar je weet wat we hebben doorgemaakt; je weet hoe sterk het was en hoe het voor altijd zal duren. Ik wilde dat je eeuwig zou leven, ook al wist ik dat het een utopie was, en de trieste realiteit haalde ons in op 18 december 2003 toen ik je voor de laatste keer naar de dierenarts moest brengen omdat het voor ons niet langer mogelijk was, ondanks mijn maandenlange volharding. Ik ging naar huis zonder jou ... Ik liet een deel van mezelf achter op die verdomde metalen tafel ... Ik heb je as in een kleine urn, maar omdat je het koud had, wacht ik op het mooie weer om het te verstrooien in de tuin die je zo graag omspitte. Vaarwel mijn kleine Dourga, wees gelukkig in de hondenhemel met alle vrienden die je daar zult ontmoeten. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen