Andeskat

		Andeskat
		Hij is een wild dier


Land van oorsprong			Zuid-Amerika
Vertaling			Francis Vandersteen

Het bezit van dit dier is niet toegestaan Koninklijk Besluit tot vaststelling van de lijst van niet voor productiedoeleinden gehouden zoogdieren die wel gehouden mogen worden (M.B. 24.08.2009)

De Andeskat is een katachtige die voorkomt in Zuid-Amerika.

Het is een kleine katachtige die op grote hoogte leeft en gespecialiseerd is in de jacht op de knaagdieren die daar leven: chinchilla's en vinkachtigen. Omdat de mens zijn favoriete prooi vrijwel heeft laten verdwijnen en zijn leefgebied heeft verkleind, is het een zeldzaam voorkomende soort die met uitsterven wordt bedreigd.

De Andeskat is een kleine katachtige met een gewicht tussen de drie en acht kilo, waarvan de Peruaanse mannetjes vier kilo wegen. Schouderhoogte is 25 tot 35 cm, terwijl de lichaamslengte 95 tot 130 cm is.

De beige snuit wordt benadrukt door een zwarte lijn die vanaf de buitenste ooghoek over het gezicht loopt. De neus is zwart. Het gehoor is krachtig dankzij de sterk ontwikkelde trommelvliezen, die kenmerkend zijn voor dieren die in een dorre omgeving met weinig begroeiing leven. Een soortgelijke ontwikkeling van de trommelvliezen wordt bijvoorbeeld waargenomen bij de zandkat.

De Andeskat heeft een zilvergrijze vacht met bruinachtige strepen die van de rug naar de flanken lopen, waardoor hij gemakkelijk te camoufleren is tussen rotsen. De buik is wit met donkere vlekken. De voorpoten en borst zijn gemarkeerd met donkergrijze strepen. De zachte, fijne vacht is dikker op de rug en de staart. De vachtlengte is 40 mm op de rug en 35 mm op de staart. De staart, die tweederde van de totale lengte uitmaakt, is gemarkeerd met ongeveer zeven donkere ringen; de punt is zwart. De grijze vacht is typisch voor bergkatten zoals het sneeuwluipaard en de manul.

De Andeskat is een gespecialiseerd roofdier dat overdag op nertsen jaagt en 's nachts op chinchilla's. Hij eet ook vogels en reptielen. Naast zijn gebruikelijke dieet kan hij ook vogels en reptielen eten. Als hij jaagt, ligt hij in een hinderlaag, verborgen in de rotsen, en dan, op relatief korte afstand van zijn prooi, springt hij over de rotsen in een snelle achtervolging. De twee knaagdieren uit het hooggebergte, de nerts en de chinchilla, staan erom bekend dat ze abrupt van richting veranderen als ze vluchten: de lange staart van de Andeskat stelt hem in staat om snel te draaien en zijn evenwicht te bewaren terwijl hij zijn prooi achtervolgt. In 1991 zag de Duitse natuurfotograaf Günter Ziesler tijdens zijn werk met nertsen een Andeskat over rotsen springen en nertsen achtervolgen in een extravagante dans. Het scherpe gehoor van de kat wordt mogelijk gebruikt voor de jacht.

Er is geen informatie over het broedseizoen, de draagtijd, het aantal kittens of hoe ze worden grootgebracht. Het vrouwtje beschermt haar jongen waarschijnlijk in een hol verborgen in de rotsen. De Andeskat is waarschijnlijk een solitaire katachtige. De grootte van zijn territorium wordt geschat op 10 km2 in de regio Tucuman (Argentinië).

De Andeskat is een van de meest onbegrepen katachtigen ter wereld en waarschijnlijk de zeldzaamste van de Amerikaanse katachtigen. Zijn gelijkenis met de Pampaskat en zijn onherbergzame habitat maken hem moeilijk te bestuderen. De huidige kennis van de Andeskat komt van de zeldzame huiden en schedels in dierentuinen, sporadische waarnemingen in het wild en genetische studies op uitwerpselen. Wetenschappelijk onderzoek naar deze katachtige wordt vaak uitgevoerd in combinatie met onderzoek naar andere kleine carnivoren in de Andes. Het allereerste veldonderzoek werd uitgevoerd in 1998 met financiering van de La Torbiera Zoological Society in Argentinië.