Rode wolf

		Rode wolf
		Hij is een wild dier


Land van oorsprong			U.S.A.
Vertaling			Francis Vandersteen

Het bezit van dit dier is niet toegestaan

De rode wolf Canis lupus rufus is de enige overgebleven wolf die in Noord-Amerika is geëvolueerd. Hij werd in 1851 door de natuuronderzoekers John Audubon en John Bachman geïdentificeerd als de soort Canis rufus, te onderscheiden van de grijze wolf Canis lupus. Momenteel is er echter onenigheid tussen biologen over de vraag of de rode wolf een echte soort is of een hybride veroorzaakt door het kruisen van coyotes en grijze wolven. Ter verdediging van het recht van de rode wolf om zijn eigen soort op te eisen, is er geen bewijs dat de rode wolf een hybride is van de grijze wolf en de coyote, hoewel vroege exemplaren suggereren dat hij rond 1900 begon te kruisen met de coyote Canis latrans.

Er wordt algemeen aangenomen dat de coyote, de grijze wolf en de wolven in het oosten van Noord-Amerika allemaal afstammen van een prehistorische voorouder, de Canis edwardii uit het Pleistoceen. Daarom denkt men dat de wolven uit het oosten van Noord-Amerika zijn geëvolueerd tot de wolf van vandaag en de rode wolf. Desondanks werd de rode wolf onlangs in 2005 geclassificeerd als een ondersoort van de grijze wolf Canis lupus rufus. Bovendien denkt men dat Canis edwardii recentelijk is geëvolueerd tot Canis armbrusteri.

Rode wolven kwamen ooit voor in het zuidoosten van de Verenigde Staten, van de Atlantische kust tot centraal Texas en van de Golfkust tot centraal Missouri en zuidelijk Illinois. Mogelijk kwam hij zelfs voor in het noorden van Maine. Het natuurlijke leefgebied van de rode wolf kan variëren van 65 tot 130 vierkante kilometer. Elk land dat voedsel, water en overvloedige vegetatie biedt, zou een levensvatbare habitat voor rode wolven zijn.

Rode wolven zijn kleiner dan grijze wolven, met dunnere, langgerekte koppen en een kortere, grovere vacht. Vergeleken met de coyote zijn ze groter en robuuster, met langere poten en grotere oren. De afmetingen van de rode wolf variëren van 38 tot 41 cm in schouderhoogte, 1,40 tot 1,65 m in lengte (neus tot einde staart), met een gewicht tussen 18 en 41 kg. Zijn kleur is over het algemeen voornamelijk bruin met mengkleuren die variëren van kaneelrood tot bijna zwart. Lichte aftekeningen boven de ogen komen ook vaak voor.

Van rode wolven is bekend dat ze voornamelijk in de schemering en/of het ochtendgloren jagen. Ze voeden zich voornamelijk met kleine en middelgrote dieren zoals korhoenders, wasberen, konijnen, hazen, knaagdieren, aas en vee. Ze voeden zich ook met jonge witstaartherten als die beschikbaar zijn. Behalve prairiekippen eten rode wolven zelden vogels.

De paartijd is in februari en maart en de dracht duurt ongeveer 60 dagen. In april of mei worden gemiddeld 3 tot 6 pups geboren. Ze blijven over het algemeen 15 tot 20 maanden bij de roedel en zijn geslachtsrijp met ongeveer 22 maanden. Moeder en vader paren meestal voor het leven en zijn allebei betrokken bij de opvoeding van hun kroost. De directe familie vormt meestal de roedel. Hun holen worden gevormd rond dichte vegetatie, een rivieroever, een lege boomstronk of het verlaten hol van een ander dier.

Tussen 1900 en 1920 werden rode wolven in het grootste deel van hun verspreidingsgebied uitgeroeid door roofdierbestrijdingsprogramma's met gif, zware jacht en het zetten van vallen. In 1980 werd de Canis rufus, die het grootste deel van het zuidoosten van de Verenigde Staten bewoonde, in het wild uitgestorven verklaard.

Aan het eind van de jaren 1970 werden 40 rode wolven gevangen, waarvan er 14 genetisch zuiver bleken te zijn en werden gebruikt voor fok in gevangenschap. Sinds 1987 zijn honderden rode wolven opnieuw in het wild uitgezet. Sommige mensen zien ze echter nog steeds als ongewenste indringers en jagen ze op. Bovendien bestaat de dreiging van hybridisatie met de coyote nog steeds.