Wolf van de Alexander Archipel

		Wolf van de Alexander Archipel
		Hij is een wild dier


Land van oorsprong			Alaska
Vertaling			Francis Vandersteen

Het bezit van dit dier is niet toegestaan

De Alexander Archipelago wolf werd in 1937 door Edward A. Goldman geclassificeerd als een aparte ondersoort van de grijze wolf. Recente taxonomische studies suggereren dat deze ondersoort geëvolueerd kan zijn uit de steppewolf Canis lupus nubilus.

De Alexander Archipelwolf, ook bekend als Canis lupus ligoni, komt voor aan de zuidoostkust van Alaska. Een groot deel van hen leeft in het Tongass National Forest van Alaska. Ze komen voor op het vasteland vanaf de ingang van Dixon tot Yakutat Bay en op alle hoofdeilanden van de Alexander Archipel, met uitzondering van Admiralty, Baranof en Chichagof.

Deze eilanden zijn gewoon de toppen van ondergedompelde kustgebergten met steile, grillige kusten. Ze zijn dichtbebost en hebben een overvloed aan wilde dieren. Veel wolven reizen vrij tussen de eilanden en hun verspreidingsgebied kan in de loop der tijd sterk veranderen. Dit maakt het moeilijk om de populatie nauwkeurig te volgen. Deze ondersoort is relatief geïsoleerd van andere wolven door bergen en waterbarrières.

Deze "eilandwolven" zijn kleine wolven met kort haar, meestal zwart of vrij donker van kleur. Gemiddeld zijn ze ongeveer 1 meter lang, 61 cm hoog en wegen ze tussen de 13,5 kg en 22,5 kg. Taxonomist Goldman beschreef de wolf van de Alexander Archipel als kleiner en met korter, grover en donkerder haar dan wolven in de noordelijke en binnenlandse regio's van Alaska.

De wolven van de Alexander Archipel voeden zich voornamelijk met Sitka zwartstaartherten. Ze eten ook elanden, bevers, marterachtigen, andere kleine zoogdieren en vogels. Onderzoekers hebben de afgelopen jaren ontdekt dat sommige wolvenroedels ook verrassend veel tijd besteden aan het eten van zalm.

In het zuidoosten van Alaska worden pups meestal in de laatste twee weken van april geboren. De holen worden meestal 4 tot 5 weken voor de geboorte gebouwd, tussen boomwortels, in kleine grotten of spleten in rotsen, in verlaten beverburchten of in uitgebreide holen van zoogdieren.

Wolven in Alaska worden al sinds de jaren 1940 aangevallen. Na de Tweede Wereldoorlog begon een federale campagne van vergiftiging en afschieten vanuit de lucht. Halverwege de jaren vijftig had de overheid het aantal wolven in een groot deel van het zuidelijke en centrale deel van Alaska drastisch teruggebracht. Na de oprichting van de staat in 1959 werd het vergiftigen verboden, maar het afschieten vanuit de lucht en het uitkeren van premies ging door tot in de jaren 1960.

Na de goedkeuring van de Federal Airborne Hunting Act in 1972 en het einde van de premie, nam het aantal wolven toe. Halverwege de jaren zeventig vroegen jagers om door de staat gesponsorde wolvenbestrijding en het Alaska Department of Fish and Game reageerde daarop met schietprogramma's vanuit helikopters. Aanzienlijk verzet van het publiek maakte een einde aan deze door de staat gesponsorde programma's, maar het hazenjagen door particuliere jagers ging door in de jaren 1980 en het begin van de jaren 1990.

De huidige wolvenpopulatie in de Alexander Archipel wordt geschat op 750 tot 1.100 wolven.