Salish wollige hond

Salish wollige hond

Hij wordt niet erkend door de F.C.I.

Land van oorsprong

Vertaling

En français, cette race se dit

In English, this breed is said

Auf Deutsch, heißt diese Rasse

En español, esta raza se dice

Dit ras staat ook wel bekend als

Woolly Dog

De Salish wollige hond speelde een belangrijke rol in het leven van de Salish-bevolking aan de zuidkust van Vancouver Island, de Straat van Georgia en de staat Washington, omdat de wol ervan werd gebruikt om kleding en dekens te weven. Met de toenemende komst van Europese kolonisten en de introductie van machinaal gesponnen schapenwol, nam de populatie van de Salish wollige hond in de 19e eeuw af tot het ras rond 1900 uitstierf.

De Salish wollige hond was een kleine, meestal witte, langharige hond met rechtopstaande oren, een gekrulde staart, een vossenachtige snuit en een dikke vacht.
Toen kapitein George Vancouver de Salish wollige hond in 1792 in het Puget Sound-gebied observeerde, vond hij dat het ras op een grotere Pommeraan leek. Volgens de Spaanse marineofficieren Cayetano Valdés y Flores en Dionisio Alacalá Galiano blaften deze honden niet tijdens hun bezoek aan het Pacifische Noordwesten in 1792, maar stootten ze een jammerlijk gehuil uit.
Tegenwoordig vergelijken veel onderzoekers de Salish wollige hond met hedendaagse rassen zoals de Japanse Spitz en de Amerikaanse Eskimo Dog.

Iets meer dan 14.000 jaar geleden stammen gedomesticeerde honden af van twee verschillende wolvenpopulaties: één in Azië en de andere in Europa. Tussen 14.000 en 6400 v.Chr. begonnen mensen Aziatische gedomesticeerde honden naar het westen te brengen en ze te kruisen met Europese gedomesticeerde honden.
De Salish wollige hond is nauwer verwant aan de vroegste Aziatische gedomesticeerde hondenrassen dan aan Europese rassen. In de 19e eeuw geloofde natuuronderzoeker John Keast Lord dat deze honden afstamden van een Japans scheepswrak dat was aangespoeld aan de Pacifische kust, maar hij had geen bewijs om dit te ondersteunen. Onderzoekers weten dat de Salish wollige hond een ras was dat dateert van vóór het contact met Europeanen; de oudste overblijfselen van deze hond zijn ontdekt in Puget Sound en de Straat van Georgia en dateren van 4000 jaar geleden.

Salish wollige honds leefden in het hele gebied van de Coast Salish, waaronder het zuidelijkste puntje van Vancouver Island, de Straat van Juan de Fuca, Puget Sound, het Olympisch schiereiland, de Straat van Georgia en de benedenloop van de Fraser River. Ze leefden vaak in roedels van 20 tot 30 individuen. Hun dieet bestond uit vis en elandentalg (gesmolten vet) om hun vacht te versterken en wol te produceren. Om het ras te behouden, hielden de Coast Salish de Salish wollige honds gescheiden van andere gedomesticeerde honden. Daardoor werden deze honden vaak beperkt tot kleine eilanden rond Vancouver Island en de San Juan-eilanden. Op deze geïsoleerde eilanden werden ze over het algemeen met rust gelaten tijdens de lente en zomer, waarna hun eigenaren in de herfst terugkeerden om ze te scheren. Bij de Twana-bevolking van Puget Sound deelden Salish wollige honds houten huizen met hun eigenaren, terwijl jachthonden buiten leefden. Net als andere gedomesticeerde honden, plantte de Salish wollige hond zich waarschijnlijk ongeveer elke zes maanden voort.

Men gelooft dat deze honden werden gefokt voor hun wol, die de Coast Salish-volken mengden met het haar van berggeiten om kleding en dekens te maken. Wanneer de vacht van de honden lang genoeg was, wasten wevers deze met witte klei om vuil te verwijderen. Vervolgens gebruikten ze een scherpe steen of messen van mosselschelpen om de honden te scheren, net als schapen, waarbij het haar kort op de huid werd afgeknipt. Het geschoren haar werd vervolgens geconserveerd met gedroogde klei om de olie eruit te halen en parasieten te verwijderen. De honden konden tot wel drie keer per jaar verharen.
Hoewel de mondelinge overlevering van de inheemse bevolking en de geschriften van de kolonisten getuigen van het gebruik van hondenhaar voor dekens, zijn er maar heel weinig voorbeelden van dekens van hondenhaar gevonden. Sommigen denken dat, omdat hondenhaar zo wijdverspreid was, het waarschijnlijk werd gebruikt voor minder belangrijke dekens. Daardoor werden deze dekens mogelijk vaker gebruikt en raakten ze dus sneller versleten. Men vermoedt ook dat hondenhaar voornamelijk werd gebruikt in geweven textiel vóór 1862, toen schapenwol wijdverspreid raakte in de gebieden van de Coast Salish. Hoewel er enkele voorbeelden bestaan van dekens gemaakt van hondenhaar vermengd met andere vezels (zoals geitenhaar), kennen onderzoekers slechts één deken die voornamelijk van hondenhaar is gemaakt. Deze deken wordt bewaard in het Burke Museum of Natural History and Culture in Seattle, Washington.

De Salish wollige honds behoorden waarschijnlijk toe aan invloedrijke families in de Coast Salish-gemeenschappen. Bij de inheemse volken van het Olympisch schiereiland waren deze honden in handen van vrouwtjes en werden ze via de moederlijn doorgegeven.
Deze honden werden zeer gewaardeerd in de Coast Salish-gemeenschappen, omdat dekens van hun vacht een belangrijke bron van rijkdom vormden tijdens potlatches. Salish wollige honds werden vaak begraven, gewikkeld in een deken, ter ere van hen.

De populatie Salish wollige honds nam gedurende de 19e eeuw af. De toenemende aanwezigheid van Europeanen leidde tot kruisingen tussen honden van kolonisten en Salish wollige honds, waardoor de populatie van laatstgenoemde sterk afnam. Daarnaast nam ook de inheemse bevolking af door bevolkingsverplaatsing en ziekten die door de kolonisatie werden meegebracht. Ten slotte introduceerden pelsjagers in de jaren 1820 goedkope, machinaal gemaakte dekens uit Engeland. Deze Europese dekens maakten het fokken van deze honden voor hun vacht overbodig, vooral omdat het voeren van een kudde honden zalm vereiste die ook voor mensen gebruikt had kunnen worden. Rond 1900 was de lange, wollige vacht die kenmerkend was voor de Salish wollige hond verdwenen, hoewel er tot 1940 nog enkele zeldzame waarnemingen van wollige honden in reservaten werden gemeld.
Er is tegenwoordig nog maar weinig materieel bewijs van de Salish wollige hond overgebleven. De kunstenaar Paul Kane schilderde tussen 1849 en 1856 "Een vrouw die een deken weeft", waarop een weefster van de Songhees of Saanich te zien is met een duidelijk zichtbare witte wollige hond. Dit schilderij, samen met andere schetsen van de hond door Kane, bevindt zich in het Royal Ontario Museum. In 1859 verzamelde de natuuronderzoeker C.B.R. Kennerly de huid van Mutton, de "beroemde Indiaanse hond" van de Amerikaanse etnoloog George Gibbs, voor het National Museum of Natural History van het Smithsonian Institution. Deze huid wordt beschouwd als het enige overgebleven exemplaar van een Salish wollige hond.