 |
Engelse Bulldog |
|
FCI standaard Nº 149 |
||
Land van oorsprong |
Groot-Brittannië | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Groep |
Groep 2 Pinschers en Schnauzers Molossers-Zwitserse Sennenhonden | |
Sectie |
Sectie 2.1 Molossers, Mastiff type | |
Werkproef |
Zonder werkproef | |
Definitieve erkenning door de FCI |
maandag 14 maart 1955 | |
Publicatie van de geldende officiële norm |
woensdag 13 oktober 2010 | |
Laatste update |
maandag 10 januari 2011 | |
En français, cette race se dit |
 |
Bulldog anglais |
In English, this breed is said |
 |
English Bulldog |
Auf Deutsch, heißt diese Rasse |
 |
Englische Bulldogge |
En español, esta raza se dice |
 |
Bulldog Inglés |
Gebruik |
| Ontrading en Companion Dog. |
Kort historisch overzicht |
| De Bulldog werd voor het eerst geclassificeerd als zodanig in de jaren 1630 al is er eerder sprake van aangeduid als Bandogs vergelijkbare soorten, een term die is gereserveerd vandaag voor een type vechthond. Oorspronkelijk gebruikt voor bull-baiting, de Bulldog ook vochten zich een weg door de hond kuilen maar na 1835 begon te evolueren naar de kortere faced, meer gedrongen versie die we nu kennen. Het ging de showring in 1860 en de daaropvolgende jaren zag een grote verandering in de persoonlijkheid. Een heerlijk lelijke hond met een boks-expressie, die een liefdevolle, aanhankelijke natuur aan familie en vrienden logenstraft. Een van de oudste inheemse rassen, die bekend staat als de nationale hond van Groot-Brittannië, en de bijbehorende in de hele wereld met de Britse vastberadenheid en de legendarische John Bull. |
Algemeen totaalbeeld |
| Gladharige, vrij dik set, vrij laag in gestalte, breed, krachtig en compact. Hoofd tamelijk groot in verhouding tot de grootte, maar geen punt zoveel meer dan anderen met betrekking tot de algemene symmetrie te vernietigen, of de hond misvormd doet schijnen, of interfereren met de bevoegdheden van de beweging. Geconfronteerd met relatief korte, brede snuit, stompe en hellende iets omhoog, maar niet overdreven. Honden toont ademnood hoogst ongewenst. Lichaam vrij kort, goed breien, ledematen stout, goed gespierd en in harde staat met geen neiging tot obesitas. Achterhand hoog en sterk. Teven niet zo groots of goed ontwikkeld als honden. |
Gedrag en karakter (aard) |
| Vervoert indruk van vastberadenheid, kracht en activiteit. Alert, vet, loyaal, betrouwbaar, moedig, onbevreesd voorkomen maar bezeten van aanhankelijk karakter. |
Hoofd |
||
Bovenschedel |
||
Hoofd |
Van opzij gezien moet het hoofd zeer hoog en matig kort van achter naar punt van de neus. Voorhoofd plat met de huid op en over het hoofd, iets los en fijn gerimpeld zonder eigen risico, noch bol, noch overhangende gezicht. Gezicht vanaf de voorzijde van jukbeen tot de neus, kan relatief kort, de huid enigszins gerimpeld. Afstand van de binnenhoek van het oog (of van het centrum van de stop tussen de ogen) tot uiterste puntje van de neus mag niet kleiner zijn dan de afstand van de punt van de neus tot de rand van de onderlip zijn. | |
Schedel |
Schedel relatief groot in omtrek. Gezien vanaf de voorkant lijkt hoog van hoek van de onderkaak naar top van de schedel; ook breed en vierkant. Vanaf halte, een groef, uit te breiden tot midden van de schedel zijn herleidbaar naar Apex. | |
Stop |
Gedefinieerd. | |
Facial region |
||
Gezicht |
Van voren gezien moeten de verschillende eigenschappen van het gezicht in evenwicht aan weerszijden van een denkbeeldige lijn in zijn midden. | |
Neus |
Neus en neusgaten groot, breed en zwart, onder geen enkele voorwaarde leverkleurig, rood of bruin. Neusgaten grote brede en open, met goed gedefinieerde verticale rechte lijn tussen. | |
Voorsnuit |
Snuit kort, breed, naar boven gedraaid en diep van de ooghoek tot de hoek van de mond. Over de neus rimpel, indien aanwezig, ook indien gebroken, mag nooit negatief beïnvloeden of obscure ogen of neus. Neusgaten en zware over de neus rimpel zijn onacceptabel en moet zwaar worden bestraft. | |
Lippen |
Lippen (koteletten) dik, breed en diep, die onderkaak aan de zijkanten, maar de toetreding tot de onderlip aan de voorkant. Tanden niet zichtbaar. | |
Kiezen / tanden |
Kaken brede, sterke en vierkant, onderkaak iets projecteren in de voorkant van de bovenste, met een matige turn up. Kaken breed en vierkant met zes kleine snijtanden tussen de hoektanden in een nog rij. Hoektanden ver uit elkaar. Tanden groot en sterk niet gezien wanneer de mond gesloten. Van voren gezien onderkaak direct onder de bovenkaak en parallel. | |
Wangen |
Wangen goed afgerond en zijwaarts verlengd tot na de ogen. | |
Ogen |
Gezien vanaf de voorkant, ligt laag in de schedel, ver weg van de oren. De ogen en de stop in dezelfde rechte lijn, loodrecht op vore. Wijd uit elkaar, maar de buitenste hoeken binnen de contouren van de wangen. Rond, van middelmatige grootte, noch ingezonken noch uitpuilen, in kleur zeer donker-bijna zwart geen wit tonen wanneer ze direct verheugen. Vrij van voor de hand liggende problemen met de ogen. | |
Oren |
Hoog - dwz voorrand van elk oor (van voren gezien) sluit omtrek van de schedel bij de hoek van die omtrek, zodat zij ver uit elkaar liggen, zo hoog en zover van ogen mogelijk. Klein en dun. "Rose oor" correct, dwz vouwen naar binnen terug, bovenste of voorste binnenrand gebogen naar buiten en naar achteren, zodat een deel van de binnenkant van braam. | |
Hals |
| Matig lang, dik, diep en sterk. Goed gebogen op de rug, met een aantal losse, dikke en gerimpelde huid over de keel, de vorming van een lichte keelhuid aan elke kant. |
Lichaam |
||
Bovenlijn |
Lichte daling naar achteren dicht achter schouder (laagste punt), waaruit de wervelkolom moet stijgen naar de lendenen (top hoger dan de bovenkant van de schouder), gebogen opnieuw meer plotseling naar de staart, de vorming van een lichte boog - een onderscheidend kenmerk van het ras. | |
Rug |
Kort, sterk, breed aan de schouders. | |
Borst |
Breed, prominent en diep. Lichaam goed geribde achter. Borst, ronde en diep. Goed laag tussen de voorbenen. Ribben geen vlakke zijden, maar goed afgerond. | |
Onderlijn en buik |
Buik opgetrokken en niet overhangend. | |
Staart |
| Ingesteld op laag, uitsteekt liever rechtdoor en dan naar beneden te draaien. Rond, glad en zonder franje of ruwe haren. Matig in lengte - eerder kort dan lang - dik bij de wortel en snel taps toelopend naar een fijne punt. Neerwaartse vervoer (niet hebben van een besloten opwaartse curve aan het einde) en nooit boven de rug gedragen. Gebrek aan staart, omgekeerde of extreem strakke staarten zijn ongewenst. |
Ledematen |
Voorhand |
||
Algemeen |
Voorpoten kort in verhouding tot de achterbenen, maar niet zo kort dat de rug te laten lijken lang, of afbreuk doen aan de activiteit hond. | |
Schouders |
Brede, hellende en diepe, zeer krachtig en gespierd geven verschijning van wordt "geplakt" lichaam. | |
Ellebogen |
Ellebogen moeten laag zijn en goed vrij van de ribben. | |
Onderarm |
De voorbenen moeten zeer stevig en sterk, goed ontwikkeld, wijd uit elkaar, dik, gespierd en recht, de beenderen van de benen zwaar en recht zijn, geen kromme of gebogen. | |
Voormiddenvoet |
Kort, recht en sterk. | |
Voorvoeten |
Recht en iets naar buiten gedraaid; van middelmatige grootte en matig ronde. Tenen compact en dik, duidelijk van elkaar gescheiden, waardoor de knokkels prominente en hoog. | |
Achterhand |
||
Algemeen |
Benen groot en gespierd, in verhouding dan de voorbenen iets langer. Benen lang en gespierd vanaf de lendenen tot sprong. | |
Knie |
Spronggewricht iets gebogen, goed laag. | |
Spronggewricht |
Kniegewrichten draaide heel licht naar buiten van het lichaam af. | |
Achtervoeten |
Rond en compact. Tenen compact en dik, duidelijk van elkaar gescheiden, waardoor de knokkels prominente en hoog. | |
Gangwerk |
| Lijkt te lopen met korte, snelle stappen op de toppen van de tenen, achterpoten niet hoog opgeheven, lijkt te romen grond, lopen met een of andere schouder nogal geavanceerde. Deugdelijkheid van de beweging van het grootste belang. |
Coat |
||
Haarkwaliteit |
Fijne textuur, kort, dicht en glad (slechts hard omdat kort en dicht is, doch niet ruw). | |
Haarkleur |
Geheel of smut, (dwz de hele kleur met zwart masker of snuit). Alleen hele kleuren (die briljant en in haar soort zuiver zou moeten zijn). nl., gestroomd, rood met hun verschillende tinten, welpen, vaalbruin, etc., wit en wit gevlekte (dwz een combinatie van wit met een van de voorgaande kleuren). Dudley, zwart en zwart met tan hoogst ongewenst. | |
Maat en gewicht |
||
Gewicht |
Reuen: 25 kg. Teven: 23 kg. | |
Defecten |
| • Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten. • De vermelde fouten moeten in ernst zijn. |
Defecten die leiden tot uitsluiting |
 Agressief of schuw. |
NB : |
| • Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd. • De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende. • Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald. • Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij. |
Bibliografie |
| https://www.fci.be/ |
Gedetailleerde geschiedenis |
| De Bulldog is een van de meest bijzondere vertegenwoordigers van de hondensoort. Deze veteraan van stieren, vol moed en strijdlust; twee kwaliteiten die kwekers in de loop der jaren hebben geprobeerd te ontwikkelen; is het symbool geworden van de Britse natie. Zijn naam vertelt ons dat deze hond, voordat hij de onafscheidelijke metgezel van John Bull werd, een stierhond was, volgens de traditie, erg oud, die voor het primaire doel de verbetering van de kwaliteit van het vlees had, de punthaken zich ervan bewust zijnde dat het zachter en lekkerder was als de stier was gelopen voordat hij hem afslachtte. Daartoe maakten de slagers gebruik van sterke mastiffs, honden die dapper genoeg waren om zich tegen het stierenvechten te verzetten, en in Groot-Brittannië werd deze rol gevestigd bij de voorouders van de Mastiff. De oude oorsprong van de Mastiff verdelen de cynofielen. Sommigen van hen denken inderdaad dat de Feniciërs en de Romeinen het tijdens hun omzwervingen in Noord-Europa in Groot-Brittannië zouden hebben geïmplanteerd. Als deze hypothese in het begin interessant lijkt, moet worden toegegeven dat het in strijd is met de woorden van Caesar zelf, vooral in zijn Commentaren, over de verovering van Bretagne (laten we zeggen Groot-Brittannië), waar hij stelt dat Celtic Molossians was gelanceerd om de Romeinse legioenen aan te vallen en grotendeels had bijgedragen aan het verspreiden van paniek onder hun gelederen. Het is daarom waarschijnlijker dat dergelijke Molosses al in Groot-Brittannië bestaan; en dit van de Keltische expansie; en dat de Romeinen hen importeerden om hen te laten vechten in de circussen, in plaats van de bevolking van de Britse eilanden bekend te maken met hun kruistochten van Epire. Deze verklaring is des te aannemelijker omdat de Romeinse kroniekschrijver Gratius Faliscus in het jaar 8 voor Christus aangeeft dat deze laatste speciaal naar Groot-Brittannië was gebracht om geconfronteerd te worden met de Molosses of Cornwall (Cornwall), wat altijd zegevierde. Bovendien werden de Keltische stammen die de Griekse en Romeinse steden verwoestten geholpen door honden van indrukwekkende omvang. In het Museum van Kopenhagen worden bovendien enkele zeer mooie stukken Keltische kunst tentoongesteld, waaronder ketels waarop Molosses met een monsterlijk uiterlijk worden afgebeeld. Hoe dan ook, de botsingen tussen stieren en honden veranderden al snel in het meest opwindende vermaak van de Middeleeuwen, zo erg zelfs dat ze werden verheven tot de ranglijst van sportevenementen. Vanaf die tijd was de adel echter om de exclusiviteit van het gebruik van de Mastiff, de 'Wetten van het woud', die in 1272 werd uitgevaardigd, te reserveren en zelfs te voorzien in de amputatie van drie vingers van de voorpoten van elke ochtend met een hoge lichaamsbouw behorend tot de schurken. Daarom hadden al diegenen die niet de eer hadden om tot de Britse hogere klassen te behoren geen andere oplossing, om door te gaan met het organiseren van bullbaitings, dan om honden van kleinere omvang te gebruiken, maar niet minder strijdbaar daarvoor: vanuit dit initiatief werd de Bulldog geboren. Zo meldt Edward de Langley (1344 - 1412), officier van koning Hendrik IV en verantwoordelijk voor "de rechtbanken, stieren en Mastiffs", in de Mayster van Cam een "tweede categorie Mastiff" gespot, met oren hangende en ogen kleintjes, die de reputatie hadden het door hem afgetopte beest nooit los te laten. Een dier dat de Bulldog heeft aangekondigd. Vanaf het begin van de zestiende eeuw wordt melding gemaakt van de heldendaden van de Bold-Dog; hond vol durf; terwijl in 1586 Willy Harrison de Band-Dog vertelde dat het "een hond was met een krachtig lichaam, een bloedig en angstaanjagend gezicht, een vreemd, koppig karakter, [en welke vier honden genoeg waren om een krachtige beer te liquideren" gerapporteerd door Dhers en Rufer). Ongeacht de denominaties van de tijd, het bestaan van de Bulldog in de zestiende eeuw maakt geen twijfel meer; een dier waarvan de essentiële rol is om de meest uiteenlopende dieren te bestrijden. Het was echter pas in 1632 dat de term Bulldog voor de eerste keer verscheen. Een zekere Preston Eaton, gevestigd in San Sebastián, Spanje, vraagt zijn Londense vriend, George Willighan, per post om hem "een Mastiff en twee grote Bulldogs" te sturen om de heldendaden van Engelse honden te vergelijken met die van de beroemde Burgos Mastiffs, ook dappere strijders van de stieren. De dierengevechten werden eigenlijk een echte instelling onder het bewind van Elizabeth I (1558 - 1603). De soeverein had dinsdag ook de dag gewijd aan deze festiviteiten en miste nooit de mogelijkheid om elke week zijn Mastiffs te laten vechten, worstelend met stieren, beren, leeuwen en andere grote katten. Deze gevechten zijn echter niet unaniem. Als het voor Cromwell een "zoete en geruststellende recreatie voor het vermaak van vreedzame mensen" is, voor Samuel Pepys, een redacteur uit 1660-1669 van een Londens levensmagazine, "dit is een brutaal en walgelijk plezier. Dus beetje bij beetje, en ook al wekt hun nationale hond trots op sommigen, zoals dichter Christopher Smart dat "van alle honden, zij de beste zijn", de Bulldog steeds meer gehaat wordt door sommige van de Britse bevolking. Een journalist van British Field Sport gaat zo ver dat hij in 1818 schrijft dat deze hond 'alleen de meest barbaarse en verfoeilijke doeleinden dient, dat hij de schande is van zijn soort, dat men zijn nut niet kan opeisen, de menselijkheid, of zelfs het gezond verstand, in een woord dat de verdwijning van het ras te wensen overlaat. " In 1835 verbood het Britse parlement bullbaiting en hoewel deze sport vóór het einde van de 19e eeuw niet volledig uit de meest afgelegen graafschappen van Londen was verdwenen, werd het fokken van de Bulldog geleidelijk opgegeven. Alleen in hondengevechten; ook zij zijn verboden maar kunnen gemakkelijker worden uitgevoerd in achtertuinen van pubs, schuren of privékelders; dat sommige onderwerpen opnieuw worden omgezet. Maar ze zijn niet erg aangepast aan dit soort sport; zonder dat hun agressie en moed de schuld krijgen, worden ze bekritiseerd omdat ze niet spectaculair genoeg zijn en geven we de voorkeur aan Bull Terriers van Bulldogs en Terriers. In het midden van de negentiende eeuw was de Bulldog in gevaar en in 1859 was het ras afwezig in de eerste hondenshow. Het duurde tot de tentoonstelling in Birmingham, het volgende jaar, en vervolgens in Sheffield en Londen, dat de onderwerpen voor het eerst werden gepresenteerd. Dit was een grote overwinning, die in 1864 enkele fokkers en amateurs van Bulldogs ertoe dwong een club te stichten. Onder het pseudoniem van 'Philo Kuon' (de vriend van de hond) schreven ze een standaard die het jaar erna werd gepubliceerd door penningmeester Sam Wickens. Als de standaard duidelijk een Bulldog van deze tijd beschrijft, dat wil zeggen een groot en compact dier in de buurt van de Boxer, is het net zo zeker dat de redactie een zo goed als ander dier had. Daarom zouden de fokkers, die de oude vechthonden niet kenden en die de standaard volgden, naar een ander type hond gaan, meer langbenig, nog compacter, korter, om het hoofd meer massief en de snuit gewist. Deze transformatie stond centraal in een lang debat, dat nog steeds niet is afgesloten. Zo schreef Rawdon Lee in 1893 in zijn baanbrekende werk Non-Sporting Dogs: "De tijd kan grote schade aanrichten aan historische monumenten, maar nog nooit heeft het iets zo burlesk als ons nationaal symbool: de Britse Bulldog. Geselecteerd voor een specifiek doel (nu lang verwijderd), zijn actuele onderwerpen het resultaat van een selectie van dingen die bij geen enkele andere hond te vinden zijn. Er is niets dat de bewering ondersteunt dat ze vandaag worden opgevoed zoals ze zestig jaar geleden waren. " Wat werd zo heftig verweten dat de eerste fokkers werden vergeleken met burlesque vandalisme? Gewoon om deze hond als geen ander het tegenovergestelde van alle honden te maken. Met andere woorden, een monster maken dat bedoeld is om moed en kracht te personifiëren, maar blazen en kreunen zodra het de minste inspanning moet leveren. En het is waar dat het gevaar om hem in een kreupele te veranderen, door hem steeds typischer te wensen, constant op deze hond is. Maar misschien is dit ook wat gepassioneerde fokkers: het voor elkaar krijgen om een dier zo groot, massief, compact en kort mogelijk te produceren zonder veel op te offeren aan zijn gezondheid. Vreemd genoeg is de Bulldog-standaard grotendeels hetzelfde gebleven; er werden slechts een paar wijzigingen aangebracht: in 1950 werd het gewicht verhoogd van 22,7 naar 25 kg; in 1987 werden enkele bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden toegevoegd met de bedoeling om buitensporige interpretaties te stoppen. De Bulldog van 1875 lijkt echter niet veel op die van de jaren twintig, die zelf als te hoog op poten wordt beschouwd, niet groot genoeg, met een kop te klein bij reproducties van huidige fokkers. De faam van deze hond die is opgegroeid ondanks de inspanningen van enkele "redelijke" cynofielen zoals Rawdon Lee, om de moderne Bulldog te bekritiseren, is het symbool dat de Britten zich vroeger herinnerden aan de kwaliteiten van het goede oude Engeland. de donkerste uren. Het is geen toeval dat Churchill zelf zo'n hond heeft geadopteerd. De Bulldog is tegenwoordig een van de meest populaire rassen in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. In andere landen is het een beetje minder gewaardeerd, maar we wedden dat de paar enthousiastelingen van deze specifieke hond het zullen waarderen. Op zijn serieuze, voortdurend bezorgde manier is de Bulldog-puppy in feite een echte clown vol vitaliteit, stoeien, springen en zonder duidelijke reden op zijn buik liggen en in slaap vallen, bijna zelfvoldaan. Op volwassen leeftijd blijft hij deze hond gelukkig om te leven, onder een streng en chagrijnig masker, zeg het Engels, dat wil zeggen "fronsend". De Bulldog is in feite alert op alles wat er om hem heen gebeurt en gevoelig: het is ten onrechte betwist en hij zal de rest van de dag overstuur zijn. Hij, voormalig vechthond, kan niet tegen bruutheid; Hij zoekt vooral menselijke genegenheid, meer dan wat dan ook bang voor eenzaamheid. Het is nodig om hem met tederheid te omringen en spoedig zijn uitstekende karakter te laten bloeien, hem zacht voor te lichten en een beroep te doen op alle middelen van zijn intelligentie. Met kinderen is hij een van de meest zelfingenomen en de meest geduldige. Deze zwaargewicht weet perfect hoe hij zijn kracht moet doseren; het is alleen nodig om op te letten dat de spellen niet zo ver gaan dat ze uitgeput raken. Als hij de clowns speelt zonder zich neer te leggen in de intimiteit van zijn familie, weet hij ook hoe serieus en waardig te zijn wanneer de omstandigheden het vereisen: een vreemdeling ontstaat, hij zal een vastberaden en waakzaam dier worden (echter zonder agressie); en dat deze vreemdeling wordt verwelkomd door zijn meester, dan zal hij niet worden overtroffen om zijn vriendschap te uiten, op zijn eigen manier, dat wil zeggen, mopperen en fronsen. De Bulldog is nog steeds een geduldig dier, vriendelijk en vredig maar zeker niet onderdanig, trots of onderdanig. Hij is een van de honden met een gevoel voor humor. Hij weet ook hoe hij kalm moet zijn, nooit lawaaierig, maar weinig, maar altijd verstandig blaft en tolerant is tegenover zijn soortgenoten, zolang ze hem niet aanvallen. Zoveel als zijn verbazingwekkende lichaamsbouw; sommigen verlenen hem de schoonheid van de lelijke; Liefhebbers van Bulldogs waarderen zijn zekere temperament, op zijn beurt weerloos of waakzaam. Tijdens de Franse National Breeding Club is er een karaktertest, om het evenwicht van de hond te controleren en te behouden, wat inhoudt dat hij zijn meester aanvalt door een vreemde: zonder angst te tonen, integendeel, het dier moet autoriteit tonen. Eindelijk, de Bulldog is begiftigd met een vertederend temperament en, al is het maar voor dat, hij verdient al ons respect. Het is denigrated, bijna altijd ten onrechte, maar het is ook omdat het hartstochten wekt. De eigenaar van een Bulldog, die op de hoogte moet zijn van de eigenaardigheden van het ras, moet hem laten oefenen, zonder te forceren of te overwerken, in zijn eigen tempo, om zijn spieren te versterken en hem toe te staan te verhogen zijn ademhalingsvermogen. Het is noodzakelijk om te voorkomen dat deze hond buitensporig prikkelt; stress komt vaak voor hem; en vooral om hem bloot te stellen aan hitte, zijn grootste vijand tegen wie hij niet bewapend is. Kortom, het is een hond voor kenners. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen