King Charles Spaniel

		King Charles Spaniel
		FCI standaard Nº 128

Land van oorsprong		Groot-Brittannië
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 9 Gezelschapshonden
Sectie		Sectie 7 Engels Toy Spaniels
Werkproef		Zonder werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		maandag 03 januari 1955
Publicatie van de geldende officiële norm		dinsdag 27 juli 2021
Laatste update		dinsdag 24 augustus 2021
En français, cette race se dit		King Charles Spaniel
In English, this breed is said		King Charles Spaniel
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		King Charles Spaniel
En español, esta raza se dice		King Charles Spaniel

Gebruik

Gezelschapshonden Hond.

Kort historisch overzicht

Een duidelijk familielid van de Cavalier King Charles Spaniel, is deze hond bekend in sommige landen als de Engels Toy Spaniel, en dankt zijn naam aan een hond die een grote favoriet van Koning Charles II was. Toy spaniels zijn lang gekoesterd als huisdieren zowel in Engeland als op het continent en werden gefokt om een kleiner en kleiner formaat van setter honden die op het type voor spaniels opgericht. In principe waren dit kleine jachthonden, maar verwend door rijke eigenaars, bewonderd voor hun gezelschap en gekruist met speelgoed honden uit het Oosten, die aanleiding geven tot hun gelaatsuitdrukking.

Algemeen totaalbeeld

Verfijnd, compact en gedrongen.

Gedrag en karakter (aard)

Gelukkig, intelligente, speelgoed spaniel, met kenmerkende bolle kop. Gereserveerd, zachtaardig en aanhankelijk.

Hoofd
Bovenschedel
Schedel		Matig groot in vergelijking met de grootte, goed gewelfd, vol over de ogen.
Stop		Tussen schedel en neus goed gedefinieerd.

Facial region
Neus		Zwart, met grote, wijd open neusgaten, kort en omgeslagen.
Voorsnuit		Vierkant, breed en diep, goed dichtgedraaid.
Lippen		Precies ontmoeten, geven mooie afwerking.
Kiezen / tanden		Onderkaak breed. Bite moet iets worden onderschreden. Uitgestoken tong is hoogst ongewenst.
Wangen		Niet vallen weg onder de ogen, maar goed opgevangen.
Ogen		Relatief groot en donker, wijd uit elkaar, oogleden blokkeren plein in oog lijn, het behagen van meningsuiting.
Oren		Laag aangezet, opknoping vrij vlak tegen de wangen, erg lang en goed bevederd.

Hals

Van gemiddelde lengte; kromde geven trotse houding van het hoofd.

Lichaam
Rug		Kort en niveau.
Borst		Breed en diep.

Staart

Docking eerder optioneel.
Gedokt: Nou bevederd, niet over of boven de lijn van de rug.
Ongecoupeerd: goed bevederd, niet over of boven de lijn van de rug.
In algehele balans met de rest van de hond.
Natuurlijke korte staart (bobtail) en geknikte staart getolereerd.

Ledematen

Voorhand
Schouders		Goed naar achteren.
Ellebogen		Dicht bij ribbenkast, noch naar binnen noch naar buiten.
Onderarm		Benen kort en recht.
Voormiddenvoet		Firm.

Achterhand
Algemeen		Voldoende spier om positief rijgedrag beweging geven.
Knie		Goed gehoekt.
Achtermiddenvoet		De hakken goed laag en gedefinieerd. Recht van achteren gezien, noch naar binnen noch naar buiten.

Voeten

Compact, goed gevuld en gevederde, tenen goed gewelfd, ronde kat-vormige voet, goed opgevangen.

Gangwerk

Vrij, actieve en elegant, het rijden van achteren. Sound beweging zeer wenselijk.

Coat
Haarkwaliteit		Lang, zijdeachtig en recht, lichte golf toegestaan, nooit krullend. Benen, oren en staart overvloedig bevederd.
Haarkleur		• Black and Tan: Rich glanzend zwart, met lichte mahonie-tan aftekeningen op de snuit, benen, borst, voeringen van de oren, onder de staart en vlekken boven de ogen. Witte vlek op de borst ongewenst. • Tricolour: Ground parelwitte, met goed verdeelde zwarte vlekken, briljante tan aftekeningen op de wangen, voeringen van de oren, onder de staart en vlekken boven de ogen. Brede witte bles tussen de ogen en het voorhoofd omhoog. • Blenheim: Ground parelwitte, met goed verdeelde kastanje-rode vlekken. Brede, heldere uitbarsting met de "spot" in het midden van de schedel moet een heldere kastanje rode markering over de grootte van een cent zijn. • Ruby: Geheel gekleurd, rijk kastanje rood. Witte vlek op de borst is hoogst ongewenst.

Maat en gewicht
Schouderhoogte		3,6-6,3 kg.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Agressief of schuw.

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Gedetailleerde geschiedenis

De King Charles Spaniel is een kleine hond, maar geen geminiaturiseerde hond. Elegant en verfijnd, haar uiterlijk is toch opgepakt, solide en enigszins sportief. Hier is een spaanse belevingswaarde op Britse wijze.

In de eerste plaats is het dus een Spaniël, dat wil zeggen dat, terwijl hij in zijn stamboom omhooggaat, men de jachtspaniel vindt, waarvan de oorsprong zelf nogal verward is en is het onderwerp van verschillende theorieën, om de waarheid te vertellen, onbevredigend. Zo kon de Spaniel Spanje als de oorspronkelijke grond claimen, hoewel hij geen Middellandse Zee is, of een hond zijn die "Spanje" is - wat plat, oud Frans; wat geloofwaardig is met betrekking tot het Franse woord, maar wat minder geloofwaardig is met betrekking tot zijn Engelse naam, "Spaniel".

Volgens Welsh Springer Spanielspecialisten, zou de Spaniel al lang geleden op de Britse eilanden bekend zijn geweest, omdat het zou worden genoemd door de Welsh chef-kok Hywell Dda (of Howell the Great), in een tekst van Tiende eeuw. Hoe het ook zij, de Spaniels zijn sinds minstens het einde van de 14e eeuw in Engeland gevestigd, zoals Edward de Langley (ca 1373-1415), Henry IV's meester in honden en jachten , citeert ze in zijn Mayster of Game. En is het tegelijkertijd een betere referentie dan Geoffrey Chaucer, deze dichter bekend om zijn bijdrage aan de fixatie van de Engelse taal? Zeker, de Spaniel moet als een Brits bezit worden beschouwd.

Sommige kroonluchters; twee eeuwen hooguit; zal nodig zijn om de jachtspaniel te transformeren in plezier spaniel, volgens een vrij logisch proces, als we weten dat er nauwelijks andere honden zijn meer aanhankelijk, meer volgzaam dan de spaniels. In feite zegt Johannes Caius, de Britse rasspecialist, in 1570 dat "mooie Spaniels" des te meer gewaardeerd worden omdat ze kleiner zijn, zodat ze zich kunnen "nestelen" in de de edele dames, wier "geruststellend" ze zijn, volgens de uitdrukking van de geleerde arts, arts van koningin Elizabeth I.

Als Company Spaniel aanwezig is bij het Court of England, is het net als de grote Schotse rivaal van Elizabeth, Mary Stuart: wanneer het op het schavot zal worden uitgevoerd, in 1587, ontdekken we onder zijn rokken een van zijn kleine spaniels. De koningin van Schotland zal haar smaak voor dit soort honden doorgeven aan de hele afstamming van de Stuarts, de twee Jacques (James I, die tussen 1603 en 1625 regeerde over Engeland, en James II, die regeerde van 1685 tot 1688) en de twee Charles (Charles I, koning van Engeland van 1625 tot 1649, en Charles II, die van 1660 tot 1685 was). Twee van Charles I's Spaniels, die ook op het schavot eindigden, hadden het voorrecht geschiedenis te mogen invoeren: Gentle Breath en Gentile Heart, zo wordt gezegd, werden door heel Londen rondgedwaald na de executie van hun meester. . Het is echter niet deze ongelukkige koning die zijn naam heeft gegeven aan de kleine Spaniels van plezier, maar zijn zoon Charles II, die de kronieken (en in het bijzonder die van Samuel Pepys) uitbeelden, niet zonder bitterheid, als minstens zozeer bezeten door zijn kleine honden dan zijn beroep van koning.

Als een erfenis van Mary, die in 1659 koningin van Frankrijk was, toen ze met Francis II trouwde, kreeg de Stuarts ook een blijvende vriendschap voor ons land. De uitstekende relaties die ze met Frankrijk hebben onderhouden, zijn niet onbelangrijk geweest tijdens de wisselvalligheden die velen van hen hebben gekend, maar vooral, laten deze relaties ons toe een verband te suggereren tussen de kleine Engelse Spaniels en de Spaniels. Continentale dwergen. Bovendien, als ze vandaag heel verschillende rassen vormen, waren deze honden veel dichter bij de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw, zo erg zelfs dat sommige Engelse honden vertegenwoordigd konden worden als Continentaal en vice versa. Dus de hond die aan de voeten van Queen Charlotte van Engeland verschijnt, in het schilderij geschilderd door Benjamin West in 1779, zou een phalene spaniel kunnen zijn; terwijl dat van Giuseppe Maria Crespi aan het begin van de achttiende eeuw opvallend doet denken aan een koning Charles.

Het is waar dat deze kleine Spaniels veel gereisd hebben: ze waren zeldzaam en daarom erg populair, dus het waren zeer gewaardeerde geschenken. Als we ze in Italië, in Vlaanderen, in Frankrijk vinden, waarom zouden ze dan niet het Kanaal hebben overgestoken, vooral tijdens de regering van de Stuarts, die de voorkeur gaf aan uitwisselingen met het continent?

In feite is de behuizing van de Engelse speelgoedspaniels gecompliceerder dan die van de continentale spaniels. Er lijkt een constante verwarring te bestaan in de oude bronnen tussen kleine jacht Spaniels, die in feite de voorouders zijn van de Cockers, en de Carpet Spaniels, die uitsluitend gewijd zijn aan het leven in de woonkamer. Dus, voor een aantal auteurs, zou de evolutie naar dit laatste type, relatief laat, pas in de negentiende eeuw worden gespecificeerd. Men kan echter niet voorbijgaan aan de verschillende omstandigheden die de geschiedenis van de kleine spaniels markeerden, sinds de tijd van de Stuarts, evenals de overtochten die niet hebben gefaald. Natuurlijk wordt de hypothese van een bijdrage van uitsluitend binnenlandse en kleine continentale spaniels tot dusver door geen enkel document gestaafd, maar kunnen we de Engelse cynologen die bezorgd waren om de Koning Charles geschiedenis van het niet hebben onderzocht op dit pad?

Aan de andere kant, als het een oversteek is die niets te danken heeft aan de veronderstellingen, dan is deze uitgevoerd met Aziatische Spaniels, en dit, niet in de vorige eeuw; die nog steeds ver weg is; maar net toen de kleine Spaniels "Koning Charles" werden genoemd. Bovendien, hoe nieuwsgierig het ook mag lijken, deze honden kwamen via Portugal aan. Maar als we weten dat Charles II met een prinses van Portugese afkomst, Catherine de Braganza, was getrouwd, is het niet nodig om verrast te zijn over de aankomst op de bodem van Engeland van een paar Spanielen. Japans, aangeboden door een Portugese missionaris: Portugal had toen bases in het rijk van de Sunrise, in de zorg zo veel om de Japanners te evangeliseren om met hen te handelen (bijvoorbeeld om zijde en porselein te verwerven).

Deze Spaniels, tegenwoordig bekend als Chins of Tchins, waren erg klein, hadden een hoog voorhoofd en een korte neus, en ze hadden nog niet het gezicht van de camouflage dat nu van hen is. Daarom is het niet in deze periode dat de verschijning van een zeer korte snuit in de King Charles wordt geplaatst, die ondanks de positie vanwege zijn naam een pad vol mysteries en mysteries zou blijven volgen. omwegen.

De Spaniels van Catherine van Braganza vormden niet de enige extreem oosterse infusie voor de Engelse race. Het is bijvoorbeeld bekend dat de hertog van Marlborough, bekend van de selectie van de kleine Blenheim-spaniels, zijn rode en witte jacht-spaniels kruiste met een Aziatische spaniel, waarvan niet kan worden gezegd dat hij uit China, Japan of uit een ander land. James Scott wijst er bovendien op dat de hertog twee verschillende geslachten van Spaniels bezat: de honden van de eerste waren klein maar konden jagen, terwijl die van de tweede, kleiner, uitsluitend huishonden waren. Dergelijke overtochten met Oriental Spaniels werden zeker meer dan eens beoefend, zelfs als er minder over hen bekend is, want in Groot-Brittannië minachtten koningen, hertogen en andere leden van de hoge adel niet om zelf zorg te dragen voor het fokken van honden (wat ondenkbaar was bij hun Franse tegenhangers, behalve misschien voor de huidige honden). De Engelse aristocratie is altijd erg gehecht geweest aan zijn landgoederen en dingen van de aarde, veel minder aangetrokken door de schitterende lichten van het hof en de stad.

Maar nu, 1688, het jaar waarin de laatste van de Stuart-koningen, James II, na drie jaar regeren, naar Frankrijk moest emigreren en plaats moest maken voor zijn schoonzoon Willem III van Oranje-Nassau, stadhouder van de Verenigde Provinciën . Het is precies op dit moment dat sommigen de schande van koning Charles plaatsen. Maar gaat het niet een beetje snel? Vergeet dat de Stuarts niet de exclusiviteit van dit soort honden hadden, gewaardeerd door alle adel? De hertogen van Norfolk, in het bijzonder, werden genoteerd voor hun voorkeur voor speelgoedspaniels, die zij een lijn met zwarte en vuurkleding creëerden. Wat betreft de hertog van Marlborough, die al geciteerd is, het is geen overtuigd supporter van Willem van Oranje tegen James II die hem belet zijn Spaniels bijzonder te snuiven.

William III, hij is bekend dat hij, net als zijn overgrootvader William the Taciturn, de mopshonden had gehad voor favorieten van metgezellen, en hij zou dit ras in Groot-Brittannië hebben geïntroduceerd. Men kan natuurlijk denken dat de koning Charles toen met de mops werd gekruist.

Echter, de Nederlanders, die bekend moeten zijn met deze aflevering van hun verhaal, zeggen dat de favoriete honden van Guillaume eerder kleine eendjacht Spaniels waren, de Kooikerhondjes. Dus? Zeker, het is zeker dat de Mopshond al bekend is in de achttiende eeuw, het beroemde zelfportret van William Hogarth (1697 - 1764) met zijn Carlin getuigt, maar het valt ook niet te ontkennen dat de Vogue Pug in Engeland niet dateert van deze tijd en dat deze hond zo origineel als charmant een eeuw moet wachten om zichzelf op te leggen; wat eerdere kruisingen tussen Carlins en King Charles niet uitsluit, integendeel. Het duurde tot 1870 voordat Hugh Dalziel kon uitroepen: "De mopshond (de naam van de Carlin in het Engels) is in dit land overdreven, we zien het overal zwermen. Dit ras maakt in wezen deel uit van het Victoriaanse universum.

De achteruitgang van de koning Karel aan het begin van de negentiende eeuw moet daarom in overweging worden genomen, waardoor het gelijktijdig met het analoge lot van de Dwergspaniels op het continent komt. Na enkele eeuwen regeren zonder te delen, moeten deze Spaniels en Spaniels, de eerste echte hondenhonden gemaakt in Europa, ruimte maken voor de nieuwkomers, Poedels, Carlin, natuurlijk, en spoedig de langharige neven van de laatste (Tchin, Pekingees), omdat de Carlin van Chinese oorsprong is. Met betrekking tot de Pekingees, kan worden opgemerkt dat Hogarth in The Marriage in Fashion een hond vertegenwoordigde die erg op hem leek, wat de leeftijd van de introductie van dit ras in Engeland bewijst, zelfs als het niet echt begint verspreid alleen in de laatste jaren van de negentiende eeuw.

Verdwijnende of veranderende "look" is het alternatief voor koning Charles, omdat het modieus zijn, voor kleine honden, wanneer de hond geboren wordt, is om de mop als model te nemen, althans wat betreft de verhoudingen van het hoofd. Tot die tijd hadden alle honden een duidelijke snuit, min of meer lang of puntig. Hier komen uit China of Japan honden exemplaren waarvan de snuit zo kort is dat hun truffel een neus lijkt in het midden van het "gezicht"; hun ronde, brede en gecamoufleerde hoofd geeft ze een wenkbrauw, hun grote ogen worden niet langer zijdelings geplaatst, maar kijken recht vooruit. Kortom, ze hebben bijna een menselijke figuur. Een zegen voor honden om verwend te worden, gekoesterd, verwend als kleine kinderen.

De koning Charles, die al een snuit kort heeft en niet wees, past zich zo aan. Het is zelfs in dertig jaar getransformeerd. In 1845 toont Koningin Victoria's favoriete schilder, Sir Edwin Landseer, twee King Charles in zijn schilderij The Prince's Favorites, die hij naast een grote gevederde hoed plaatst, die evenzeer een verwijzing is naar tijd van hun grote succes als een indicatie van hun omvang (zeer bescheiden); en, belangrijker, hij vertegenwoordigt hen met een duidelijke stop, een hoog voorhoofd, maar een muilkorf. En in 1859 beschrijft de krant The Field King harles met de tekst: "Ze hebben een slanke maar korte snuit, een elegante vorm", of zelfs: "Hun neus is erg delicaat, hun stem van de meest muzikale, maar ze zijn snel moe. Ze zijn beter dan hun koekoekspreuk. In 1879 betreurde Stonehenge hun metamorfose: "De beknoptheid van hun snuit heeft niets te maken met de oude standaard, toen het werd gebracht tot het punt waar het nu triomfeert. Wat was er in deze periode gebeurd?

Het antwoord is te vinden in de geschriften van Rawdon Lee in 1893: de koning Charles had de salons van de 'high society' verlaten om zich te vestigen in de populaire wijken van Londen, waar de fokkers door selectie waren gearriveerd om te produceren honden met diepe stops (we moeten in staat zijn om een knikker onder te brengen), uitgesproken koepelvormig hoofd, snuit gereduceerd tot zijn eenvoudigste uitdrukking. Een van hen noemde zijn onderwerpen zelfs 'geen neuzen'. De documenten van de tijd getuigen bovendien dat deze kenmerken soms overdreven waren, omdat, naast exemplaren die volgens een Franse specialist, mevrouw Françoise Guérin, vrijwel identiek zijn aan die van vandaag, ze laten anderen zien wiens schedel twee keer zo 'dor' is als wat nu nodig is.

Als Lee de overtocht met de Mops en de Pekinees, zoals Davidson, uitsluit, andere auteurs, talrijker, het is waar, bevestigen het tegenovergestelde, en het is noodzakelijk om dat te erkennen, voor vele rassen; en koning Charles is een van hen; het is vrijwel onmogelijk om precies te weten wat er gaande was in de achtertuinen van fokkers, mensen die nogal spraakzaam waren als het ging om het benadrukken van hun resultaten, maar nogal discreet over hoe er te komen.

De King Charles Club werd opgericht in 1882, maar het duurde nog eens tien jaar voordat de Kennel Club het ras, of beter gezegd de rassen, registreerde, omdat we de speelgoedspaniels vervolgens op hun eigen kleuren zetten (in 1923 worden ze gegroepeerd in vier variëteiten van een enkel ras, de King Charles Spaniel). Naast de echte King Charles, zwart en vuur, is er de Blenheim, rood en wit, evenals twee "nieuwe", Prince Charles (soms "Princess Elizabeth" genoemd in sommige oude werken), driekleur en de Ruby , geheel taankleurig rood (kastanje).

Meer nog dan de grotere hebben voorzieningenrassen te maken met de grillen van de mode. De pug wordt beslist te algemeen, we geven de voorkeur aan de weelderige pekinees; toen, iets voor de Grote Oorlog, werd het leonine en trotse karakter van de Terriër enigszins verwaarloosd vanwege het sprankelende temperament van de Terriers, vooral de hardharigen, aan wie de verzorging een vierkant en duidelijk silhouet gaf, zeer origineel. Eindelijk komen alle anderen vooruit, Loulou van Pommeren, Teckel. Onder deze cohort elk jaar talrijker, de nobele en zeer oude koning Charles heeft het steeds moeilijker om een plaats in zicht te houden.

Plotseling heeft een Amerikaan het idee om de Koning Charles te vinden zoals die in de tijd van Karel II verscheen; een initiatief dat, hoe interessant het ook is, iets meer in de schaduw zal duwen, degene die, door deze lange reeks afleveringen en ondanks een veranderend fortuin, arriveerde ten tijde van de jaren twintig. Inderdaad, een ras komt uit het verleden om vaart te maken, een nieuw ras, wiens Special Club werd opgericht in 1928 en dat de Kennel Club begon te registreren in 1944, maar tegelijkertijd oud, omdat zijn "recreatie" gebaseerd is op representaties van de zeventiende eeuw: ook, om het maar zo te noemen, kiezen we ervoor om simpelweg de term "Cavalier" toe te voegen, met behoud van die van "King Charles".

Sterker nog, de King Charles is langzaam op weg naar uitsterving regelrecht, na de Tweede Wereldoorlog de laatste boerderijen gedecimeerd, terwijl, gelukkig, deze dreiging van uitsterven enkele enthousiastelingen aanmoedigt om hem te redden (op hetzelfde moment, de Cavalier, hij, kent een onweerstaanbare opkomst, vooral dankzij een koninklijke garantie, in dit geval die van prinses Margaret). De koning Charles zal dus langzaam de helling beklimmen, en dit is hoe, nogmaals, dit essentiële element van de Britse hondachtige erfgoedfiguur in aantal in de tentoonstellingen: 20 onderwerpen aanwezig zijn op Cruft in 1972, 169 op de United Toy Dog Show in 1983, volgens ophelderingen verstrekt door mevrouw Guérin.

Vele eeuwen lang moest de koning Karel voor zichzelf zorgen zonder koninklijke sponsoring, terwijl de Engelse heersers en hun families, in de eerste plaats koningin Victoria, hun vriendelijke aandacht schonken aan een indrukwekkend aantal races. heeft geen gevolgen voor het Britse publiek. Een nieuwsgierige en complexe bestemming voor een hond met zo'n transparant en aangenaam temperament! Het moet zo zijn dat de King Charles is voorzien van sterke kwaliteiten om ons te bereiken. Hier is bijvoorbeeld het portret van een eeuw geleden toen hij een van zijn moeilijke perioden passeerde: "Intelligent, in wezen liefhebbend, uiterst zachtaardig, opgewekt, bescheiden, gehoorzaam maar met behoud van vrije wil. en hun persoonlijkheid, verzet zich alleen tegen de traagheid van dingen die niet naar hun smaak zijn, schoon, elegant, met aristocratische, discrete manieren, nooit vragen. Geen enkele term mag worden veranderd in deze lovenswaardige en toch zo exacte woorden.

Altijd in dezelfde gemoedstoestand, weten te staan op elke plaats zonder te storen, zich aan te passen aan alles; stadsappartement, paviljoen met een tuin, wandelingen op het platteland of in het bos, autoritten, hotel, restaurant; deze hond, schoon, blaffend, beschaafd onder alle omstandigheden, weet niet te worden opgemerkt. En op hetzelfde moment, wat een opmerkelijk tempo. Met zijn elegante silhouet, zijn zijdeachtige vacht met overvloedige franjes, zijn extreme verfijning, combineert de King Charles een onmiskenbare robuustheid: het is geen miniatuur hoewel het niet erg omvangrijk is.

Is het een hond voor insiders, wat zou de relatief lage aantallen in het land van herkomst en de schaarste ervan kunnen suggereren, zelfs in Frankrijk? Dit is niet zo zeker! Als je erover nadenkt, moet je soms een goede kenner zijn om een hond te kiezen wiens ras in de mode is en dat het onderwerp is van een sterke vraag. Geïntroduceerd in de cynophile omgeving, is het hebben van een geïnformeerd oog niet nutteloos voor wie het onderwerp van elite wil onderscheiden, of op zijn minst een goed getypt exemplaar. In het geval van King Charles wordt de kandidaat-verwerver geconfronteerd met liefhebbers, enthousiastelingen die toegewijd zijn aan het ras, vaak van oudsher, en wiens fokkerij, bescheiden in kwantitatief opzicht, gericht is op kwaliteit. Zo kan de neofiet zich met vertrouwen wenden tot een van deze amateurs in de nobele zin van het woord, die hem van goed advies zal voorzien, zich zorgen zal maken over de groei van de "student", hem zal aanmoedigen om te bevestigen, om hondenshows bijwonen.

Als de eigenaar van een hond "in de wind" een legitieme trots kan afleiden, zal de gelukkige heer van een koning Charles niet minder voldoening hebben als hij voorbijgangers informeert om te weten wat de race is van deze hond uit het gewone leven. Dat de King Charles deelneemt aan zijn eigen promotie moet ook de belangrijkste fout van deze hond zijn, althans voor snobs. Maar de koning Charles is geen snob, niet toegewijd, hij is simpelweg de 'koning' en zijn bijnaam is 'Charlie'.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 24 januari 2024; Hits: 759

King Charles Spaniel