Labrador Retriever

		Labrador Retriever
		FCI standaard Nº 122

Land van oorsprong		Canada
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 8 Retrievers, Spaniels, Waterhonden
Sectie		Sectie 1 Retrievers
Werkproef		Met werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		vrijdag 24 december 1954
Publicatie van de geldende officiële norm		woensdag 13 oktober 2010
Laatste update		woensdag 12 januari 2011
En français, cette race se dit		Retriever du Labrador
In English, this breed is said		Labrador Retriever
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Labrador Retriever
En español, esta raza se dice		Labrador Retriever

Gebruik

Retriever.

Kort historisch overzicht

Het wordt in de volksmond gedacht dat de Labrador Retriever is ontstaan aan de kust van Newfoundland, waar vissers werden gezien om een hond van gelijkaardige verschijning gebruiken om vis te halen. Een uitstekende waterhond, zijn weerbestendig jas en unieke staart, vergeleken met dat van een otter vanwege zijn vorm, benadrukken deze eigenschap.
Relatief gesproken, de Labrador is niet een heel oud ras, de rasvereniging te zijn gevormd in 1916 en de Gele Labrador Club te zijn opgericht in 1925. Het was in het veld trialling dat de Labrador gevonden vroege roem, die is oorspronkelijk ingevoerd om deze kusten in de late jaren 1800 door Col Peter Hawker en de Graaf van Malmesbury. Het was een hond genaamd Malmesbury Tramp die werd beschreven door Lorna, Countess Howe als een van de 'tap roots' van de moderne Labrador.

Algemeen totaalbeeld

Sterk gebouwd, kort-gekoppeld, zeer actief; Breed (die overgewicht of stof in de weg staat) in de schedel; breed en diep door de borst en ribben; breed en sterk in lendenen en achterhand.

Gedrag en karakter (aard)

Goed gehumeurd, zeer wendbaar. Uitstekende neus, zacht in de mond; groot liefhebber van water. Aanpasbaar, toegewijde metgezel.
Intelligent, scherp en volgzame, met een sterke wil om te behagen. Kindly natuur, met geen spoor van agressie of ongepaste hyness.

Hoofd
Bovenschedel
Schedel		Breed. Clean-cut zonder vlezige wangen.
Stop		Gedefinieerd.

Facial region
Neus		Breed, neusgaten goed ontwikkeld.
Voorsnuit		Krachtige, niet spits toelopend.
Kiezen / tanden		Kaken middelmatig lang, kaken en tanden sterk met een perfect, regelmatig en compleet schaargebit, dwz boventanden overlappen de ondertanden en staan recht in de kaken.
Ogen		Medium formaat, intelligente en vriendelijke uitdrukking humeur; bruin of hazelaar.
Oren		Niet groot of zwaar, opknoping dicht bij het hoofd en vrij ver terug zetten.

Hals

Schoon, sterk, krachtig, geplaatst in goed geplaatste schouders.

Lichaam
Bovenlijn		Niveau.
Lendenpartij		Brede, korte gekoppeld en sterk.
Borst		Van goede breedte en diepte, met goed gewelfde ribben barrel - dit effect niet te worden geproduceerd door overbelading van het voertuig.

Staart

Kenmerkend voor het ras, erg dik bij de aanzet en geleidelijk toelopend naar tip, middelmatige lengte, vrij van prestatie Hering, maar dik bekleed rondom met korte, dikke, dichte vacht, waardoor "afgerond" verschijning omschreven als "de otter" staart. Mag vrolijk gedragen worden, maar mag niet over de rug krullen.

Ledematen

Voorhand
Algemeen		Voorbenen recht van de elleboog tot de grond, zowel van de voorzijde of aan de zijkant.
Schouders		Lang en schuin.
Onderarm		Voorbenen stevige botten en recht.
Voorvoeten		Rond, compact; goed gebogen tenen en goed ontwikkelde voetzolen.

Achterhand
Algemeen		Goed ontwikkelde achterhand, niet naar de staart aflopend.
Knie		Goed draaide.
Achtermiddenvoet		De hakken goed laag. Cowhocks hoogst ongewenst.
Achtervoeten		Rond, compact; goed gebogen tenen en goed ontwikkelde voetzolen.

Gangwerk

Vrij, voldoende bodem beslaand; recht en zuiver zowel voor als achter.

Coat
Haarkwaliteit		Kenmerkend voor het ras, kort, dicht, zonder golven of bevedering, waardoor vrij hard aanvoelt; weerbestendige ondervacht.
Haarkleur		Geheel zwart, geel of lever / chocolade. Yellows variëren van licht crème tot rode vos. Kleine witte vlek op de borst is toegestaan.

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Ideale schofthoogte: Reuen: 56-57 cm. Teven: 54-56 cm.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Agressief of schuw.

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Toevoegingen door bezoekers

Originally one of the smaller variants of the old St.John's Water Dog, developed in the region off the Greenland coast and Newfoundland in Canada, the Labrador Dog was, alongside its larger cousin, the Newfie, used to help the fishermen by swimming out in the frozen waters and collecting their fishnets, as well as to pull smaller boats and retrieve fish that fell out of the net. The original incarnation of the Labrador wasn't as popular as the Newfoundland or other large St.John's dogs and this variety, known as the Lesser St.John's Dog or Small Water Dog at the time, was rapidly declining in numbers in the late 1700's. The modern Labrador Retriever breed was created in the early 19th century, when a number of surviving specimens was introduced to the Pole harbor in Dorset, onboard the trade ships delivering salted codfish and other merchandise from Canada. In England, hunters crossed these rugged water-loving dogs with a variety of common working and hunting breeds, resulting in an attractive, resilient and obedient stock of reliable gundogs that served as the foundation for the development of the famous breed we know today as the Labrador Retriever. It is uncertain which exact breeds were used in the Labrador's creation, but smaller specimens of the early British stock of Newfoundlands and old English Water Spaniels, as well as the Ca de Bestiar, Laboreiro Cattledog and even some variety of local bulldogges had been suggested. Whatever its true ancestry may be, the Labrador retriever was universally hailed as one of the most intelligent, friendly and obedient breeds ever created.
An excellent retriever, the Labrador also became an immensely popular family companion and Show Dog in Britain in the first decade of the 20th century, after receiving official recognition by the English Kennel Club in 1903. It wasn't very long before the breed conquered the United States and was recognized by the AKC in 1917. The Labrador retriever has enjoyed great worldwide popularity throughout the 20th century and has remained the favourite breed of American families to this day. This is an agile and resilient breed, posessing impressive working abilities, which, when coupled with its willingness to please and trainability rarely matched in the canine world, make the Labrador an ideal choice for a service dog, a role that the breed has been fulfilling for many years when employed by the Police or the Military as a drug and explosive detecion dog.
When bred properly, the Labrador Retriever is one of the most rewarding family pets and working dogs in the world, but the breed's popularity has resulted in a decline in quality, due to overbreeding and the appearance of bloodlines of questionable origin, especially in America. Uncharacteristic specimens are commonly encountered, slowly destroying the breed's well-deserved good reputation. Various health problems and unstable temperaments have been plaguing the Labrador for quite some time now, but there are still dedicated and serious breeders to be found, doing their best to preserve the true nature and proper type of this wonderful breed. A true Labrador is a rugged and solid dog of the light mastiff type, known for its massive, but muscular and athletic body, with a wide chest and sturdy legs. The muzzle and jaws are powerful and the proper head type is elegantly broad, known as the "Blockhead". However, there are too many untypical specimens with narrow heads and lightly built bodies, as well as being too tall and having shorter coats than preferred. In recent years, there has also been a growing number of aggressive examples reported, which many believe is a sure sign of unpure bloodlines.
When raised properly, the Labrador Retriever is an affectionate and playful urban pet, tolerant of other dogs and an obedient and even-tempered companion. The coat is moderately short, flat and very dense. Originally accepted only in solid black, the Labrador eventually became allowed in yellow and brown colourings during the WW1 years. Still the most popular one, the black variety should be uniformly black in colour, although a small white patch on the chest is acceptable. Yellow dogs can range from very light cream to almost red shades, while the brown type varies from liver to chocolate solids. The ideal height is around 23 inches, but taller examples exist.

Gedetailleerde geschiedenis

Labrador is het eerste ras dat, hoewel het geen waakhond en verdediging is, universaliteit claimt. Inderdaad, het is over het algemeen niet nodig dat een hond schijnt in utilitaire gebieden om een goede metgezel te worden, en dat een race beroemde "service" in een specialiteit heeft, opent niet automatisch de deuren van succes. Maar omdat een hond voor het eerst de beroemdste van de Retrievers werd, faalt het feit dat het zowel wordt gebruikt in de strijd tegen drugs en antiterrorisme als als een gids voor blinden, niet lang na aan zijn reputatie. Een ras met zulke geweldige kwaliteiten in zulke gevarieerde taken kan alleen uitstekend zijn in meer gewone rollen.

De Labrador beweegt zich dus in een parallelle richting naar die van de Duitse herder, in een stijl, met een persoonlijkheid en activa die heel anders zijn. En, net als de Duitse herder, werd hij geboren in de late negentiende eeuw, om succes te vinden na de oorlog van 1914-1918.

Wat betreft de oorsprong van Labrador, ze blijven gehuld in dichte nevels: die rond het eiland Newfoundland. Het lijdt geen twijfel dat Labrador een lange en winstgevende stage heeft gehad in dit onherbergzame land. Het was daar dat hij in staat was om zichzelf te voorzien van een buitengewone weerstand, een uitgesproken smaak voor het vloeibare element, een gevoel van onderzoek en verstandhouding om zijn meester te behagen. Maar het is onwaarschijnlijk dat het inheems is, omdat Newfoundland pas vanaf de zeventiende eeuw werd bewoond, en het was waarschijnlijk in die tijd dat verschillende soorten honden er waren geïntroduceerd. Britse kolonisten, die bijvoorbeeld honden en sleeën nodig hadden, importeerden zeer sterke exemplaren van het Oude Continent, die de basis vormden van het ras Newfoundland, duidelijk gerelateerd aan bergachtige bulten.

Daarnaast werden vissers uit Newfoundland, om vis te vangen die ontsnapt uit netten of landingslijnen, geholpen door kleinere honden die zeer goed waren aangepast aan het water. Om deze honden te krijgen, konden ze niet aanboren wat de Europese hondenpopulatie aquatische specialisten aanbood (zoals de Barbet, de Portugese Waterhond of de Water Spaniels) omdat geen van hen eruit ziet, van dichtbij en ver in Labrador. Als ze niet uit het oosten komen, zijn deze honden logisch uit het westen aangekomen: de Amerikaanse kust ligt immers maar op een steenworp afstand van Newfoundland.

Gebaseerd op de overeenkomsten tussen het ras Newfoundland en de Retrievers (uiteraard Chesapeake Bay, Golden, Flat Coated, Curly Coated en Labrador), kunnen we het aannemelijke portret van de voorouder van Labrador schilderen: een hond van middelgroot maar zeer robuust gebouwd, met een brede kop met hangende maar niet erg grote oren, bekleed met een pelisse, opmerkelijker vanwege zijn dichtheid en ondoordringbaarheid dan voor zijn lengte. Helaas wordt deze veronderstelling niet ondersteund door enig historisch bewijs. Geen enkele ontdekkingsreiziger of kolonist, een beetje nieuwsgierig, zo niet geletterd, heeft een schriftelijk verslag van dit type hond achtergelaten, afkomstig van de Noord-Amerikaanse kusten.

Dit element van mysterie laat echter niet toe meer waarde te hechten aan andere veronderstellingen over de oorsprong van Labrador. Er zijn bijvoorbeeld Scandinavische honden genoemd, op basis van het feit dat de Vikingen de eersten waren om deze regio's te ontdekken. Maar we kunnen denken dat hun honden niet meer sporen hebben achtergelaten dan hun faciliteiten. We weten ook dat de Baskische vissers, vanaf de zestiende eeuw, ruim voor de installatie van de Britten naar Newfoundland gingen. Van hieruit om je voor te stellen dat deze Basken de Pyrenese honden of Barbets hebben verlaten, lijkt het nogal chique. Wat betreft de derde veronderstelling, volgens welke de Labrador zou komen van het kruis tussen een hond en een otter, is het niet meer, noch minder van de zuiverste fantasie.

De Labrador is waarschijnlijk echter afkomstig van Amerikaanse honden, omdat de naam ervan ook uitnodigt om na te denken, en zelfs toestaat, in tegenstelling tot wat er gebeurt voor honden van veel rassen. Deze honden hielpen de indianenstammen te vissen in de visachtige maar duivels koude wateren van de oevers van het gebied dat zijn naam aan onze retriever gaf. Westerse vissers hebben misschien snel de waarde begrepen van het binnenbrengen van zulke onbeschofte en enthousiaste metgezellen, ook al zagen ze er blijkbaar niet goed uit. De bescheidenheid van al deze acteurs, indianen, vissers en honden, is ongetwijfeld de oorzaak waarvan geen geschreven relatie van hun geschiedenis ons heeft bereikt.

Labrador was echter bijna verdwenen. Bovendien, als het op het oude continent is geland, als het er vandaag is, is het dankzij een paradox, omdat het te wijten is aan de maatregelen die de regering van Newfoundland heeft genomen om te beperken, dus drastisch, het aantal honden op het eiland. Aan het einde van de achttiende eeuw was de aanwezigheid van honden, zowel groot voor het kenmerk als kleiner voor vissen, niet langer essentieel. Wegen doorkruisten het eiland, vissen werd bijna industrieel. In 1780 besloot gouverneur Edwards om het aantal honden te beperken tot één per huishouden, en in 1815, de maatregel niet beschouwd als voldoende stimulans, verdubbelde het Hof van verdrukkingen strengheid: elke hond die niet was gemuilkorfd moest worden geslacht. Wat was het probleem met honden? We weten het niet precies. Waren ze echt te veel? Zouden ze de schapenhouderij hebben belemmerd? Toch was de boodschap goed begrepen en ontdeden de Newfoundlanders zich van de meeste van hun honden.

Velen staken de Atlantische Oceaan over en bevonden zich op de dokken van Poole, de belangrijkste thuishaven van de Britse kabeljauwvissers, om een nieuwe meester te vinden. De grootste, spectaculair met hun mooie en lange vacht, greep de aandacht, en ze werden toegeschreven, naast de kracht, grote capaciteit van waterhonden, capaciteiten soms een beetje in beslag genomen, omdat we de grote honden van de binnenkant, met die, kleiner, kust. In principe werden deze "St. John's Newfoundland" genoemd, maar we kunnen aannemen dat iedereen er belang bij had de verwarring te behouden: toen de hond een beetje klein was, had hij de smaak van water, terwijl hij, heel lang maar niet geneigd om te duiken, niettemin zeer knap was. Men kan ook denken dat er op het eiland veel mengelingen waren tussen dit soort honden, wat geen duidelijk onderscheid maakte.

Was de authentieke Newfoundland van St. John's veroordeeld om te verdwijnen, of op zijn minst te versmelten tussen de reddende of zogenaamde honden? Gelukkig was het niets, omdat ze de jagers interesseerden, die geen grote honden nodig hadden, die zich niet hechten aan de schoonheid van hun assistenten, maar een zoeker wilden hebben die in staat was om te gaan zoek naar de kamer in ijzig en diep water. Het zijn dan ook de jagers die, door deze hond een beetje gemeenschappelijk tempo aan te nemen, met de enkele aanblik van zijn utilitaire kwaliteiten, het voor de verdwijning behoedden.

Maar deze jagers waren niet zomaar iemand; ze moeten niet worden verward met degenen die zich bescheiden tevreden stellen met een veelzijdige metgezel, die zich "onder het vuurwapen" ontwikkelt. Ze waren huisbazen die beschikten over grote privé-gebieden, zeer rijk aan wild en de meest geavanceerde wapens van het moment. We begrijpen dat ze zeer veeleisend zijn geweest over de prestaties van hun hulporganisaties. Hun honden werden zeer gespecialiseerd, begiftigd met een steeds fijner wordende flair en met zulke buitengewone atletische vaardigheden; ze hielden hun neuzen niet op de grond vast, ze namen niet langer de kleine draf over die hand in hand gaat, maar ze galoppeerden, hun neuzen op zoek naar de hogere uitstraling, subtieler en vluchtiger. Deze vooraanstaande specialisten heten Pointers and Setters.

Het is duidelijk dat ze niet moeten vragen om hun zoektocht zo snel als stijlvol te stoppen om te rapporteren dat het spel getrokken is, omdat het hun aard en hun training vervelend was: dit werk vereist om elk struikgewas zorgvuldig te onderzoeken, om de vogel geduldig te volgen gewond die vluchtte of de rivier overstak om degene die aan de andere kant van de oever was gevallen terug te brengen. En hoe kunnen we dan zowel kunnen stoppen, zinken en precies kunnen waarnemen als het valpunt van het spel is? En als de hond opnieuw instelt, kan dit lang duren.

En er is een andere stijl van jagen, voor degenen die bijzonder geïnteresseerd zijn in hun kwaliteiten van fijne trigger: de beat. Ondanks een grote staf, komt het vaak voor dat de tafel niet overeenkomt met het aantal gevallen stukken. In elk geval ontbreekt het aan een karakter, een hond die het werk van de honden voltooit, of die de mannen vervangt die de struik slaan.

De grote Britse jagers kwamen tot de conclusie dat sommige honden uit Newfoundland opmerkelijke voorzieningen hadden, omdat ze, naast een ongelooflijke weerstand tegen vermoeidheid en slecht weer, veel plezier vertoonden in het rapporteren aan hun meester wat ze aan het doen waren. gooien of naar ze wijzen, zelfs in koud, diep water, waar het risico van verlies van wild het grootst is.

Toegegeven, deze nieuwkomers waren strikt genomen geen jachthonden, ze misten waarschijnlijk een beetje neus. Ze waren ook erg divers van uiterlijk. Om deze ongemakken te verhelpen, waren er twee oplossingen: we kruisten deze honden met jachtrassen, gaven ze tegelijkertijd meer flair, grotere jachtkwaliteiten, een mooiere uitstraling; het was de snelste manier; of anders hebben we besloten om geduldig te selecteren, te verbeteren, te elimineren, wat beloofde langer te zijn. Bij de eerste methode waren Flat Coated, Curly Coated, Golden, wat normaal is, ongetwijfeld de eerste Retrievers die verschijnen. Het andere pad zou naar Labrador leiden.

De confrontaties tussen de verschillende rassen van Retrievers gaven vaak aanleiding tot de tweede oplossing, maar het duurde zeventig jaar om de bevestiging van deze suprematie te bereiken. Dit was de periode tussen 1820-1830, toen Lord Malmesbury, Lord Scott en andere edelen uit Groot-Brittannië hun eerste Labradors begonnen te kiezen uit de pas aangekomen honden van Newfoundland, en einde van de vorige eeuw, toen de race begon te winnen in veldritten. Als we opmerken dat de voortgang van Labrador gekoppeld was aan die van de Pointers and Setters, dat het noodzakelijk was om alle Newfoundlandse honden, qua uiterlijk en kwaliteit, zeer variabel te sorteren, al die tijd, eindelijk, was veel nodig voor een bescheiden visserhond om een briljante jachthond te worden.

Iedereen die gewaarschuwd is, kan alleen maar verbaasd zijn als hij hoort dat Labrador een "dappere stille vader" is, een prototype van de hond die zich aanpast aan alle omgevingen, inclusief de meest verstedelijkte. Het is alsof je net doet alsof je de decennia van patiëntselectie hebt gewist die het ras echt heeft gecreëerd. Het kan echter niet worden ontkend dat de afstand tussen de Newfoundlander en de retriever kleiner is dan de afstand tussen de Retriever en de stadslobby die men soms graag zou zien en blijven.

Officieel erkend door de Kennel Club in 1903, zal het ras zijn volledige volwassenheid voortzetten tijdens het interbellum: Labrador triomfeert in zowel werkwedstrijden als showringen en bereikt de hoogste stappen podiums (vooral op Cruft). Hij is op dit moment het symbool van de Britse high society, jachtliefhebber: Lord Knutsford, de gravin Howe, die het meest heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van Labrador, ze zouden niet ongelovig glimlachen als ze vandaag de dag zijn beweerde dat hun favoriete ras een van de meest populaire in de wereld is geworden, gemaakt door en voor een elite jager.

Dit is wat er gebeurde, vooral in de Angelsaksische wereld, van de Verenigde Staten tot Groot-Brittannië via Australië, waar Labrador al vele jaren op de eerste plaats in de doos zit -kantoor honden. Ongetwijfeld is zo'n schitterende toekomst voorbehouden aan deze hond in Frankrijk, waar de eerste onderwerpen zich vestigden in 1896. Vanaf 1930 namen de aantallen ervan een grotere waarde aan, dankzij de familie van Rothschild, en, sinds het begin van de jaren tachtig zijn ze merkbaar toegenomen.

Labrador dankt een deel van zijn succes aan het feit dat het zowel een chique hond is, en zelfs chique, niet bang voor woorden, en als een eenvoudige hond, dapper van temperament en ingetogen elegantie. Als hij een meer opvallende gok had gepost, zou zijn mode kleiner zijn geweest; en het resultaat zou hetzelfde zijn geweest als hij alleen de metgezel van bescheiden mensen was geweest. Natuurlijk is zijn populariteit niet alleen het gevolg van dit contrast, maar ook van eminente en zeer waardevolle eigenschappen, die rechtstreeks voortvloeien uit het oorspronkelijke gebruik.

Een goede Retriever; en Labrador bewees dat hij een van de beste was, zo niet de beste; moet gehoorzaam zijn, gemakkelijk te trainen, snel en goed te begrijpen, begiftigd met een grote herinnering, en, nog meer, hij moet graag gehoorzamen en werken voor zijn meester (en niet voor zichzelf). In feite maakt Labrador deel uit van de "vroege" honden, die niet traag zijn (ongeveer acht of tien maanden) om te weten hoe ze hun taak effectief kunnen vervullen of, als een metgezel, om alle basisprincipes van hondenetiquette perfect te assimileren. Zijn eerste taak is dat hij zijn meester stap voor stap volgt, dat hij al zijn gebaren en zijn aanwijzingen observeert, dat wil zeggen, hij ziet alleen de achtervolging door zijn ogen. andere eminente hulpwerkers van de jager nemen een meer persoonlijk genoegen in hun werk, wat meer direct overeenkomt met hun instinct, namelijk het zoeken naar wild.

Labrador zou echter niet alleen een enthousiaste bediende moeten zijn. Aan zijn geschenken van waarneming (dit vermogen van de retriever om het punt van de val van het spel nauwkeurig te vinden wordt markeren genoemd), in zijn geheugen sluit hij aan bij uithoudingsvermogen en moed (als het gaat om duiken in gekoeld water), evenals het gevoel van initiatief. Sommige van deze eigenschappen hebben hem gepredisponeerd om een uitstekende hond te worden. Zijn robuustheid is niet om een vaste klant van veterinaire praktijken te maken, en zijn dichte haar vereist slechts een minimum aan onderhoud. Hij is lang, of beter gezegd, hij is niet klein, en vooral sterk, actief, duidelijk overstelpt met energie en atletisch. Tolerant, liefdevol, zonder problemen opvoeden, veel affiniteiten hebben met kinderen, zich kunnen aanpassen aan vele situaties: wat meer?

Het is niet echt een waakhond, ook al heeft het net als alle verwanten het gevoel van het territorium. Zo zal hij in een geïsoleerd paviljoen heel goed dienen als bewaker, met zijn grote stem en zijn corpulentie, maar zonder overdreven agressiviteit, terwijl hij in een huis waar de deur voortdurend openstaat voor vrienden en bezoekers, het zijne is sociale aard die bijzonder op prijs wordt gesteld.

Deze bevoorrechte gast van het Elysee die al zestig jaar bekend staat als Rothschild, is helemaal tevreden met een meer bescheiden leefomgeving. Een kleine tuin is genoeg voor hem, op voorwaarde dat zijn meesters hem met hun leven associëren, omdat men het overal mee naar toe kan nemen: hij zoekt geen chicane bij de andere honden, hij neemt niet het risico het onbekende te bijten wie, aangetrokken door zijn vriendelijke aspect , zou hem willen aaien. En niets zal hem meer behagen dan lange wandelingen in de natuur; In dit verband moet worden opgemerkt dat het niet moeilijk is hem de herinnering te leren en dat hij geen wegloper is. Met kinderen zal hij blij zijn om te spenderen, om zijn overloop aan energie vrij te maken, om zijn geduld en vriendelijkheid in te zetten, wat hem niet zal weerhouden om gerespecteerd te worden door kleine duivels, dankzij zijn grootte.

Is er een mogelijkheid om te gaan zwemmen? Dat kan hem vullen met geluk. Maar je moet weten dat zijn aangeboren smaak voor water geen minimum aan voorzichtigheid vereist: een twee jaar oude Labrador die nog nooit water heeft gezien en die plotseling moet groeien, loopt het risico. waardeer slechts matig de ervaring; evenzo, als je langs een rivier rent, is zijn eerste beweging misschien niet om een duik in het water te nemen. Maar zodra de eerste contacten met het vloeibare element in gunstige omstandigheden tot stand zijn gebracht, zal hij houden van baden, hij zal iedereen verbazen door zijn energie, zijn weerstand tegen vermoeidheid en onverschilligheid voor kou.

Dit is duidelijk, maar het is niet zinloos om het luid en duidelijk te benadrukken: ondanks alle goede wil, kan Labrador, om te kunnen floreren, niet tevreden zijn met een exclusief stedelijk en zittend leven, noch met een eenzaam bestaan. Onder zijn schijnbare bonhomie, zijn aangename rondingen (die in feite een natuurlijke bescherming tegen de kou zijn), is hij een echte sportman, geboren om in teamverband te werken met zijn meester in volle natuur en ongeacht de omstandigheden. Dus hij moet noodzakelijkerwijs oefenen (niet alleen snelle uitgangen), de mogelijkheid om gek te worden op een gazon. Maar toch moet hij bij zijn meesters wonen. Evenals het gebruiken van zijn atletische vaardigheden, houdt hij ervan om het gezin te plezieren, om zichzelf nuttig te maken, zelfs als het niet noodzakelijk door jagen is. In ieder geval waardeert hij eenzaamheid of onverschilligheid niet. Het grootste deel van de dag werd deze hond zonder problemen en kalm onthaald, maar hij zou niet onthutst blijven en waarschijnlijk schade oplopen. Niemand is perfect.

Labrador is niet geboren, opgeleid en gewogen. Hij doet zijn best om de verlangens van zijn meesters te accepteren, maar het zal geen model van wijsheid zijn als we hem niet een beetje standvastigheid, geduld tonen, als we de moeite niet doen om in hem de basis van hondentraining brengen. Abrupt voorbijgaan aan toegeeflijkheid, van onverschilligheid tot woede-uitbarstingen, tot uitwassen van ernst, is de beste manier om hem pijn te doen. Als Labrador ongetwijfeld een evenwichtsfactor in een gezin is, is het noodzakelijk dat het een beetje van haar is.

Naast zijn intelligentie, is Labrador begiftigd met een uitzonderlijke flair. In verschillende landen hebben de diensten van het leger, de politie en de douane de waarde van deze hond voor alle functies erkend; en ze zijn talrijk; anders dan voogd en verdediger. De winterhardheid, het kleine onderhoud dat het vereist, de neiging om te werken, het vermogen om alles te leren, worden gecombineerd met een fijne neus waarmee het allerlei soorten objecten en stoffen kan detecteren. Hij is de meest gebruikte drugdetecteur geworden. Het is gebleken dat het, in sporenhoeveelheden, de aanwezigheid van alle medicijnen detecteert, in de meest ingenieuze verstopplaatsen, zelfs wanneer het wordt gemengd met zeer geurige substanties zoals knoflook of ui. Het is ook een ongeëvenaarde explosievendetector, zelfs als dit werk perfect in tegenspraak is met de atavistische reporter, omdat het belangrijk is om de dodelijke machine niet te grijpen na het markeren van de locatie. . In Groot-Brittannië, waar het leger al jarenlang met terrorisme wordt geconfronteerd, is er naar wapens gezocht: in dit geval is het de aanwezigheid van vet waarmee het kan worden opgespoord. We hebben een Labrador-machinegeweer zien verzegelen in een muur. Natuurlijk blijft de hond niet hangen aan wapens die zich op hun normale plaats bevinden, zoals een jachtgeweer dat aan zijn rek hangt.

Een taak die al in andere landen is geïmplementeerd, wordt momenteel getest in Frankrijk, in de gendarmerie: zoek in een openbare plaats het individu met een vuurwapen; Dankzij zijn lichaamsbouw maakt Labrador zich geen zorgen om de schurk, omdat hij gewoon zijn staart wiebelt als hij een revolver voelt. Deze hond kan nog andere waardevolle diensten doen: op zoek naar overlevenden in puin, gaslekken opsporen. Zijn humanitaire roeping als blindengeleidehond, waar zijn gewicht, zijn initiatiefvaardigheden geweldig zijn, heeft zeker enorm bijgedragen aan zijn populariteit. Ook op dit gebied is Hij de leider.

Men zou ook zijn optredens in meer sporten kunnen noemen dan utilitaire disciplines, zoals Gehoorzaamheid (gehoorzaamheidswedstrijden, voornamelijk te vinden in Angelsaksische landen). Wat betreft het benadrukken van zijn traditionele rol als retriever, is dit misschien niet nodig. Natuurlijk zijn maar weinig jagers in staat om meerdere honden te bezitten (Retriever en Retriever), maar Labrador is bij uitstek de hulpslag, die zijn eigenaar eert door zijn gehoorzaamheid en zijn kwaliteiten als vinder , een gradenboog met een zoetekauw, sterk genoeg om moeiteloos een grote kamer terug te brengen, niet terughoudend om een rivier over te steken. Sommigen gebruiken de Labrador uiteindelijk op een onorthodoxe manier en vragen hem om te zoeken en te struikelen. Hij doet het meestal heel goed.

De complimenten drogen niet, maar ze zijn zeer geschikt voor deze hond die in de meest uiteenlopende omstandigheden kan werken, wat zeker het type hond vandaag en morgen vertegenwoordigt, racy zonder uiterlijk vertoon en zonder kunstgrepen, waarbij de hond Gedragsproblemen blijven niet op de achtergrond achter door esthetische overwegingen. Labrador is het beeld van de goede en dappere hond die ook attent en snel te begrijpen is, de rustige metgezel, maar in staat om een enorme energie in te zetten. Zijn mode is welverdiend; het is te hopen dat het niet zijn hoofdstad van sympathie en evenwicht begint.

Samenvattend kunnen we alleen maar instemmen met de meest vastberaden amateurs in Labrador, die zich inzetten voor het behoud en consolidatie van hun primaire roeping als retrievers door veldproeven te organiseren; in het Frans hield de hond aan de leiband, of in het Engels, in vrijheid; en op zoek naar fokkers beloond met "werk". Als deze specialiteit de selectie van een hond met zoveel kwaliteiten toestaat, waarom zou het dan worden opgegeven?

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 24 januari 2024; Hits: 865

Labrador Retriever