 |
Bordeaux Dog |
|
FCI standaard Nº 116 |
||
Land van oorsprong |
Frankrijk | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Groep |
Groep 2 Pinschers, Schnauzers - Molossers rassen - Zwitserse bergen en vee | |
Sectie |
Sectie 2.1 Molossers mastiff-type | |
Werkproef |
Zonder werkproef | |
Definitieve erkenning door de FCI |
vrijdag 01 januari 1954 | |
Publicatie van de geldende officiële norm |
dinsdag 04 november 2008 | |
Laatste update |
vrijdag 23 januari 2009 | |
En français, cette race se dit |
 |
Dogue de Bordeaux |
In English, this breed is said |
 |
Bordeaux Mastiff |
Auf Deutsch, heißt diese Rasse |
 |
Bordeaux dogge |
En español, esta raza se dice |
 |
Dogo de Burdeos |
Gebruik |
| Guard, verdediging en afschrikking. |
Kort historisch overzicht |
| De Bordeaux Dog is een van de oudste Franse honden waarschijnlijk afstammen van de Alanen en, in het bijzonder, de alan wentelt die Gaston Phebus (of Phoebus) graaf van Foix, zei in de veertiende eeuw, in zijn Livre de Chasse hij "houdt zijn beet sterker dan drie windhonden zou doen." Het woord "hond" verschijnt aan het einde van de veertiende eeuw. Het midden van de negentiende eeuw werden deze oude honden nauwelijks bekend in Aquitaine. Ze werden gebruikt voor de jacht op groot wild (wilde zwijnen) vechten (vaak gecodificeerd), naar de huizen en vee te bewaken in de dienst van de slagers. In 1863 vond in Parijs in de dierentuin, de eerste Franse hondententoonstelling. Mastiffs Bordeaux werden onder hun huidige naam ingevoerd. Er zijn verschillende types Toulouse Type, het type van Parijs en het type Bordeaux, de oorsprong van dogue vandaag geweest. Race die sterk tijdens de twee wereldoorlogen had geleden, tot het punt van met uitsterven bedreigd na de oorlog van 1939-1945, nam in de jaren 1960. 1 standaard ("aard van ware honden") in Pierre Megnin, de Bordeauxdog, 1896. 2 standaard in J. Kunstler, kritiek van Bordeauxdog 1910 studie. 3 standaard door Raymond Triquet, in samenwerking met de Veterinaire Dokter Maurice Luquet 1971. 4 standaard geherformuleerd volgens Jeruzalem model (FCI) door Raymond Triquet samenwerking met PhiIippe Sérouil, Voorzitter, en het Comité van de Vereniging van Liefhebbers van Bordeauxdog, 1993. Standard genoemd in 2007 door Raymond Triquet (erevoorzitter van de SADB), Sylviane Tompousky (voorzitter van de SADB) en Philippe Sérouil (lid van de Commissie SADB). |
Algemeen totaalbeeld |
| Typisch concaaf gevoerd kortschedelige molosser. De Bordeaux Dog is een zeer krachtige hond, met een zeer gespierd lichaam maar met behoud van een harmonieus geheel. Het is gebouwd vrij dicht bij de grond, dat wil zeggen de afstand borstbeen grond wordt iets kleiner dan de hoogte van de borst. Gedrongen, atletisch, imposant, hij heeft een afschrikkende werking. |
Belangrijke verhoudingen |
| De lengte van het lichaam van het punt van schouder tot de punt van bil, groter dan de hoogte van de schoft, in de verhouding van 11/10. De hoogte van de borst is meer dan de helft van de schofthoogte. De maximale lengte van de afkanting is gelijk aan een derde van de lengte. hoofd. De minimale lengte van de afschuining is gelijk aan een kwart van de lengte van het hoofd. Bij de reuen, de hoofdomtrek komt ruwweg overeen met de schofthoogte. |
Gedrag en karakter (aard) |
| Een oude vechthond, de Bordeauxdog is begaafd zijn voor de bewaking, die hij aanneemt met waakzaamheid en veel moed maar zonder agressiviteit. Een goede metgezel, erg gehecht aan zijn baas en erg aanhankelijk. Kalm, evenwichtig met drempel respons (reactie) hoog. Het mannetje heeft meestal een dominant karakter. |
Hoofd |
||
Bovenschedel |
||
Hoofd |
Volumineuze, hoekig, breed, tamelijk kort, trapezoïde gezien van voren en van boven. De lengteas van de schedel en de snuit zijn convergent (vooruit). De kop wordt doorkruist met symmetrische rimpels, elke zijde van de mediaan groef. Deze diepe touwen rimpel mobiel naargelang de hond attent of niet. De rit die gaat van de binnenste hoek van het oog naar de hoek van de mond is een typisch voorbeeld. De rit van de buitenste hoek van het oog naar de hoek van de mond of aan de keelhuid, indien aanwezig, discreet moet blijven. | |
Schedel |
Bij de reu: de omtrek van de schedel gemeten bij de grootste breedte ongeveer overeenkomt met de hoogte van de schoft. Bij de vrouw: kan enigszins lager zijn. Het volume en de vorm zijn de gevolgen van de zeer belangrijke ontwikkeling van de tijdelijke dingen, supra-orbitale bogen, jukbeenderen en de afstand tussen de takken van de onderkaak. Het bovenste deel van het hoofd is licht convex van links naar rechts. Frontale groef diep, afneemt in de richting van de achterzijde van het hoofd. Het voorhoofd domineert het gezicht, maar niet erboven. Het is echter nog steeds breder dan hoog. |
|
Stop |
Zeer belast met de vorming van een bijna meteen de schuine hoek (95-100 °). | |
Facial region |
||
Neus |
Grote, goed geopende neusgaten, goed gepigmenteerd volgens het masker kleur; Wipneus (afgesnauwd) toegestaan, maar niet verzonken in de ogen. | |
Voorsnuit |
Krachtig, breed, dik, maar niet vlezige onder de ogen, tamelijk kort, bovenprofiel zeer licht gebogen, met matig hand liggende plooien. De breedte nauwelijks afneemt naar de punt van de snuit, heeft hij van bovenaf gezien, de algemene vorm van een vierkant. Vergeleken met het bovenste gebied van de schedel, de lijn van de snuit vormt een stompe hoek geopend. Wanneer het hoofd horizontaal, de punt van de snuit afgeknotte dik en breed aan de basis is voor een verticale raaklijn aan het voorste deel van de neus. De perimeter is tweederde van dat van de kop. De lengte is tussen een kwart en een derde van de totale lengte van het hoofd, van de neus naar de achterhoofdsknobbel. De bovengrenzen (derde) en lager (een kwart van de lengte van het hoofd) zijn toegestaan, maar niet gevraagd, is de ideale lengte van de snuit zijn tussen deze uitersten. | |
Lippen |
Bovenlip dik, matig hangend, intrekbaar. Profiel bekijken het toont een afgeronde onderste lijn. Het heeft betrekking op de onderkaak zijkanten. Aan de voorrand van de bovenste lip in contact met de onderlip en neer elke zijde, die een omgekeerde V afgefakkeld. | |
Kiezen / tanden |
Kaken: Zeer krachtig, breed. De hond is onderbeet (prognathie is een raciale karakter). Het achterste oppervlak van de onderste snijtanden zich voor, niet in contact met het voorste oppervlak van de bovenste snijtanden. De onderkaak bochten omhoog. De kin is goed aangegeven en mogen niet overlappen de bovenlip overdreven noch worden gedekt door het. Tanden: Sterk, vooral de hoektanden. Onderste hoektanden uit elkaar en licht gebogen. Snijtanden goed uitgelijnd met name in de onderkaak waar ze vormen een schijnbaar rechte lijn. |
|
Wangen |
Projecties door sterke spierontwikkeling. | |
Ogen |
Ovale, wijd uit elkaar. De ruimte tussen de binnenste hoeken van de oogleden gelijk aan ongeveer tweemaal de lengte van het oog (eye opening). Kijk franc. De conjunctiva mag niet zichtbaar. Na Hazel tot donkerbruine voor een hond met een zwart masker, lichtere kleur getolereerd maar niet gezocht in honden met bruine masker of zonder masker. | |
Oren |
Relatief kleine, van een iets donkerder kleur dan de vacht. In hun huis, is de voorste voet iets verhoogd. Ze moeten terug te vallen, maar niet hangen slap, de voorkant wordt tegen de wang als de hond attent. De onderkant is iets afgerond; moet niet verder reiken dan het oog. Ze zijn vrij hoog, op de bovenste regel van de schedel, en lijkt daarmee te zijn breedte accentueren. | |
Hals |
| Zeer sterk, gespierd, bijna cilindrisch. Haar huid is los, los en flexibel. De gemiddelde omtrek is gelijk aan bijna die van het hoofd. Het is gescheiden van de kop door een enigszins geaccentueerd transversale groef, licht gebogen. Het bovenprofiel iets convex. De goed gedefinieerde keelhuid begint op het niveau van de keel vormen plooien tot aan de borst, zonder opknoping overdreven. De hals, zeer breed aan de basis, fuseert soepel met de schouders. |
Lichaam |
||
Bovenlijn |
Goed ondersteund. | |
Schoft |
Goed gemarkeerd. | |
Rug |
Groot en gespierd. | |
Lendenpartij |
Brede, tamelijk kort en solide. | |
Croupe |
Matig aflopend tot aan de wortel van de staart. | |
Borst |
Krachtig, lang, hoog en breed, te dalen tot onder de elleboog; Brede en krachtige borst waarvan het onderste lijn (inter-oksels) is convex naar beneden. Goed diep en goed gewelfd, maar niet vat ribben. De omtrek van de borst zou moeten zijn 25 cm tot 35 cm groter dan de schofthoogte. | |
Onderlijn en buik |
Harpée lijn, goed laag aan de nogal opgetrokken, stevige buik, die noch afhangend, noch iel. | |
Staart |
| Zeer dik bij de wortel. Zijn tip bij voorkeur bereiken van de hak en niet hieronder. Laag gedragen, is het noch gebroken noch geknikt, maar soepel. Vallen in rust, valt gewoonlijk 90-120 ° ten opzichte van die positie als de hond in actie, zonder gebogen over de rug of wikkel. |
Ledematen |
Voorhand |
||
Algemeen |
Sterke botten, zeer gespierde ledematen. | |
Schouders |
Krachtig, prominent spieren. Schuine gemiddelde (ongeveer 45 ° met de horizontaal), hoek van het schoudergewricht: iets meer dan 90 °. | |
Opperarm |
Zeer gespierd. | |
Ellebogen |
In lijn met het lichaam, niet te strak tegen de borstwand of buiten. | |
Onderarm |
Van voren gezien, recht of licht schuin naar binnen, zodat iets dichter bij het middenvlak, vooral bij honden met een zeer brede borst. In profiel gezien, verticaal. | |
Voormiddenvoet |
Krachtige middenhandsbeentje regio. Profiel, licht hellend. Van voren soms iets naar buiten compensatie van de geringe helling van de onderarm naar binnen. | |
Voorvoeten |
Sterke, tenen strak, nagels gebogen en sterk, pads goed ontwikkeld en soepel; de hond is zijn tenen ondanks zijn gewicht. | |
Achterhand |
||
Algemeen |
Robuuste poten met sterke botten, goed gehoekt. Wanneer bekeken van achter de parallelle en verticale bericht geeft een indruk van de macht, hoewel de achterhand is iets smaller dan de voorkant kant. | |
Dijbeen |
Zeer ontwikkeld en dik met zichtbare spieren. | |
Onderbeen |
Relatief kort, gespierd, onderaan laag. | |
Knie |
In een vlak evenwijdig aan het middenvlak of licht naar buiten. | |
Achtermiddenvoet |
Stevige, geen pin. | |
Spronggewricht |
Kortom, pezig, hoek van het spronggewricht matig geopend. | |
Achtervoeten |
Een beetje langer dan de vorige, strakke vingers. | |
Gangwerk |
| Flexibel genoeg voor een mastiff. Pitch, soepel, dicht bij de grond beweging. Goede stuwing vanuit de achterhand, goede uitbreiding van de voorbenen, vooral wanneer draven, dat is de geprefereerde manier van lopen. Als de draf versnelt, de kop heeft de neiging te dalen, de topline neigt naar voren, de voorpoten om dichter bij het middenvlak terwijl schrijdend out land vooruit te komen. Canter met verticale beweging nogal belangrijk. Kan een hoge snelheid tuimelen over de grond over korte afstanden. |
Huid |
| Dik en breed genoeg zonder overtollige rimpels. |
Coat |
||
Haarkwaliteit |
Fijn, kort en zacht aanvoelt. | |
Haarkleur |
Gekleurd in alle gamma fawn van mahonie tot isabella. Gezocht een goede pigmentatie. Beperkt witte vlekken zijn toegestaan op de borst en de uiteinden van de ledematen. Black Mask: Het masker wordt vaak slechts in geringe mate verspreid en moet de craniale regio niet binnen te vallen. Er kunnen geringe zwarte schaduw op de schedel, oren, nek en bovenlichaam zijn. De neus is zwart. Bruin masker (voorheen rood of bistre zei): De neus is bruin, de randen van de oogleden ook bruin en de randen van de lippen. Het kan gepaard gaan met niet-invasieve bruine schakeringen, elke haar heeft een tan of zand en een bruine gebied; de buik zijn dan lichter. Geen masker: De vacht is fawn: de huid lijkt rood (vroeger ook wel "rood masker '). Truffels kunnen dan roodachtig. |
|
Maat en gewicht |
||
Schouderhoogte |
Grootte te komen ruwweg overeen met de hoofdomtrek Schofthoogte: Reuen 60-68 centimeter schofthoogte, teven 58-66 centimeter schofthoogte. We tolereren minimaal 1 cm en 2 cm boven. |
|
Gewicht |
Ten minste 50 kg voor reuen 45 kg ten minste overeenkomt met de reuen personages maar minder uitgesproken. | |
Defecten |
| • Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten. • De vermelde fouten moeten in ernst zijn. |
Zware defecten |
 Onevenredige hoofd (te kleine of te grote). Hypertype Bulldog: platte schedel, snuit van minder dan een kwart van de totale lengte van het hoofd, gezwollen rit achter de neus. Drastische neergang rond het hoofd. Belangrijke laterale deviatie van de onderkaak. Snijtanden consequent zichtbaar als de mond gesloten is. Snijtanden zeer kleine geïmplanteerd onjuist. Rug gewelfd (convex). Staart maar hebben versmolten wervels onafgebogen. Voorvoeten gedraaid zelfs lichtjes. Voorpoten overdreven bleek. Flat dijen. Hoek van het spronggewricht te open (recht gehoekt). Hoeken te gesloten, hond staan onder zichzelf achter. Koehakkigheid, vat spronggewricht. Hoogdravend beweging of ernstige rollen rug. Overmatige kortademigheid, schor. Wit puntje van de staart of de voorste leden, boven de voorknie- wit of dat de voorkant van ononderbroken romp, borst keel. |
Defecten die leiden tot uitsluiting |
| Agressief of schuw. Lange, smalle kop met onvoldoende uitgesproken stop, met een snuit van meer dan een derde van de totale lengte van het hoofd (gebrek aan hoofdtype). Snuit parallel aan de bovenste lijn van de schedel of omlaag, Romeinse neus. Torsie van de kaak. Dogue niet lager onderschreden. Hoektanden constant zichtbaar als de mond gesloten is. Taal out gestaag de mond gesloten. Blauwe ogen, uitpuilende ogen. Staart zowel geknoopt en lateraal afgeweken of gedraaid (kurkentrekker). Staart verschraalde. Onderarm gedraaid met zeer middenhandsbeentje regio ingestort. Hoek van het spronggewricht naar achteren toe open (tarsal afgeweken naar voren). Wit op het hoofd of lichaam, andere vachtkleur dan fawn (fawn of niet) en in het bijzonder gestroomd jas en bruine jurk uniform genaamd "chocolate" (elke haar is dan helemaal bruin). Tarra uitschakelen identificeerbaar. |
NB : |
| • Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd. • De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende. • Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald. • Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij. |
Bibliografie |
| https://www.fci.be/ |
Gedetailleerde geschiedenis |
| De Dogue de Bordeaux, wiens geschiedenis, zoals die van alle Dogues, teruggaat tot het begin der tijden, had het onvergelijkelijke voorrecht om door de cynofiele autoriteiten van de vorige eeuw als de belangrijkste Franse Mastiff te worden erkend. Volgens de beroemde dierenarts Pierre Mégnin is de Dogue de Bordeaux afgeleid van de Alans (ook wel Allants genoemd), deze krachtige molossoïden die de Alanen vergezelden, een stam van Indo-Europese origine die zich vestigde tussen de Oeral en de Kaukasus, toen hij werd geduwd bij de Hunnen vaagden ze over de landen van het Romeinse Rijk, tot aan Gallië en Spanje. De Alanen verdwenen in de vijfde eeuw, maar in Aquitaine en Noord-Spanje kruisten hun beroemde Molosses met autochtone honden met vrij vergelijkbare kenmerken (we vonden enkele botten uit de prehistorie), zouden zijn bevallen Dogue de Bordeaux en de Dogue de Burgos (die in de Middeleeuwen in Spanje werd vertegenwoordigd). Dit is ook het proefschrift verdedigd door de eminente professor Kunstler, die vergelijkende anatomie doceerde aan de Universiteit van Bordeaux. Vooral gebruikt als vechthonden, de Aquitaine Dogs; ze zullen pas in de negentiende eeuw "meesters van Bordeaux" worden genoemd; aangevallen in packs, en blijkbaar, omdat ze in de twaalfde eeuw grotendeels hebben bijgedragen aan de nederlaag van de Engelse troepen. Pas veel later, in de achttiende eeuw, vinden we sporen van de Duitse dog, en dit, zoals opgemerkt door Dr. Maurice Luquet in zijn werk Dogs and Bulldogs, onder de borstel van de beroemde dierenschilder Jean -Baptist Oudry die hem in twee van zijn werken laat verschijnen. Wat Buffon betreft, vermeldt hij het ook in zijn Histoire naturelle. Toch, en het is een bijna universeel geval in de geschiedenis van de hondentiener, is het pas in de negentiende eeuw dat de race een heel specifieke identiteit herkende. In 1863 vond zelfs de eerste hondenshow plaats in de Jardin d'Acclimatation in Parijs. Als het in de geest van de cynologen van die tijd niet was om de honden tegen elkaar te beoordelen, maar eerder om een zo volledig mogelijke inventaris op te maken van de rassen die in de tweede helft van de negentiende eeuw bestonden, deze tentoonstelling liet de Dogue d'Aquitaine toe om zijn adellijke brieven onder een groot publiek te veroveren. Zichzelf snel opdringend tegen de andere Mastiffs van Franse afkomst dankzij zijn overduidelijke eigenaardigheden, vooral in het type, de Dogue van Aquitaine, die men Dogue de Bordeaux begon te noemen, polariseerde alle aandacht van de fokkers die, tijdens Bijna dertig jaar oud gingen tegen elkaar vechten om de toekomst van dit bijzondere ras vorm te geven. Deze ruzies, die van nature betrekking hadden op de definitieve karakters die definitief worden toegeschreven aan de Dogue de Bordeaux, vooral de grootte, de exterieur, de vorm en lengte van de snuit, maar ook de kleur van het masker, het bestaan van het prognathisme en het belang om hem ten slotte de kleur van zijn jurk te geven, had geen andere consequentie dan het uitstellen van de race uit te stellen. In 1880, nadat bepaalde fokkers, zonder precieze kennis van het dier, de Dogue de Bordeaux hadden verrijkt met Mastiff-bloed, Pierre Mégnin en, met hem, de markies de Cherville waarschuwde het Comité van de Centrale Hondsuniversiteit om een einde te maken aan deze retraites, die zonder onderscheid worden uitgevoerd en die dreigden de race voor altijd te verstoren, en om eindelijk een standaard te ontwikkelen die de naam waardig is. De actie van deze twee verlichte cynologen was niet zonder resultaat, aangezien een van de eerste handelingen van de commissie, zoals met humor genoteerd Dr. Luquet, was om deze rechters, meestal Britse en Nederlanders, die dit ras nooit hebben gezien of bestudeerd en die zeker beter wisten van de recepten om cocktails te maken dan de stambomen van de rassen die zij beoordeelden ". In 1910 was er in elk geval nog geen norm geschreven en we konden de Dogue de Bordeaux nog steeds geen precieze morfologische criteria geven. De specialisten aarzelden in het bijzonder tussen het rode masker en de zwart. Wat betreft de grootte, het gewicht en het type hoofd, ze waren zo divers dat we begonnen te onderscheiden tussen drie soorten honden: Bordeaux, Toulouse en Parijs (sommige exemplaren werden geïmplanteerd in Frankrijk). van Frankrijk). Professor Kunstler publiceerde vervolgens een zeer grondig onderzoek naar het ras Prolegomena om de standaard van de Dogue de Bordeaux te bepalen, die, als hij niet was gepresenteerd aan een Franse club Dogue de Bordeaux wiens leden ' geconfronteerd met steriele ruzies, zou alle kansen gehad hebben om voor eens en altijd duidelijkheid te scheppen. Deze club werd ontbonden en uit haar as werden twee andere clubs geboren in 1913: de Central Society of Dogue de Bordeaux en de Bordeaux Club of Dogue de Bordeaux. In scherpe discussies waren Paul Mégnin en professor Kunstler nog steeds de eersten die beweerden dat de Dogue de Bordeaux een normale kaak moest hebben, de tweede, die refereerde aan de praktijken van de fokkers van de regio Aquitaine, die zichzelf een sterke voorstander toonde. van prognathisme. Het duurde tot 1926 voordat de twee clubs het uiteindelijk eens waren. Er kan een standaard worden geschreven, waarbij de auteurs ervoor zorgen dat ze de vatbaarheid van elk behouden, en van nu af aan het bestaan van twee maskers, rood en zwart, toegeven. De Bordeaux-honden hebben verschrikkelijk geleden onder de twee wereldoorlogen. Veel fokkers verspreidden zich of waren bijna verdwenen; en in 1966 had de enige bestaande club slechts ongeveer tien leden. In 1970 liet de publicatie, onder leiding van Raymond Triquet en met medewerking van Dr. Luquet, van een completere en vooral meer precieze standaard dan die uitgewerkt aan het einde van de jaren twintig, het ras definitief erkend worden. door de Internationale Cynologische Federatie. Sinds 1972 heeft de Sociëteit van de amateurs van Dogues de Bordeaux de taak om de race in Frankrijk te ontwikkelen; gelukkig, na een bijzonder moeilijke naoorlogse periode, kunnen we bedenken dat de Dogue de Bordeaux daar nu goed ingeburgerd is: op een logische manier, in het zuidwesten, maar ook in de Provence, in de regio Parijs, in de Oost en in het noorden; en de kudde kan geschat worden op ongeveer tweeduizend onderwerpen, wat meer dan eervol is. Het ras is ook gevestigd in Duitsland, Nederland, Italië, Zwitserland, Spanje en op het Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische continent. Het verbiedende en zware verleden van deze vechthond kan erop wijzen dat de Bordeauxdog een formidabel beest is. Het is niet zo. Alle eigenaren zijn het er zelfs over eens dat deze honden bovenal erg vriendelijk en lief zijn, die één ding nastreven: dicht bij hun meester zijn. Vooral met de kinderen vertoont deze mastiff met een gewicht van meer dan 50 kilo geen agressie; integendeel, hij speelt met hen de rol van beschermer, met een vriendelijkheid die, gezien zijn grootte, enigszins paradoxaal lijkt. Om zeker te zijn van een evenwichtige hond met u, dat wil zeggen van alle vertrouwen, is het raadzaam om hem al vanaf jonge leeftijd op te voeden. Het is de sine qua non om hem zowel een uitstekende verzorger als een echte metgezel te maken, die in de gezinsomgeving past. De Dogue de Bordeaux zou het nauwelijks verdragen om de hele dag buiten het huis vast te zitten. Natuurlijk mag zijn training geen enkele vorm van dwang doorstaan. Kracht en wreedheid, onder het voorwendsel dat iemand wordt geconfronteerd met een dier met een buitengewone kracht, zou alleen maar eindigen met tegengestelde resultaten. Toegegeven, je moet in staat zijn om te winnen tegen de pup zodra hij vier of vijf maanden oud is, maar altijd met gerechtigheid. De meester zal weten hoe hij warm moet zijn, zijn hond moet strelen, hem moet vleien, zelfs als hij een bevel heeft beantwoord. Natuurlijk, dat de voorouders van de Dogue de Bordeaux vechthonden waren, betekent niet dat ze dieren waren zonder grote intelligentie. Deze Grote Deen begrijpt heel goed wat er van hem verwacht wordt, als we weten hoe hij het moet doen. Hij is goed opgeleid en reageert op elk woord dat door zijn meester wordt geuit, en is soms zo graag gehoorzamen als sommige jachthonden. De Dogue de Bordeaux is van nature geschikt voor de bewaker; zelfs als bepaalde exemplaren, omdat hun meester dat zo wilde, verwelkomen de vreemdeling in de meest perfecte onverschilligheid. Bovendien, met de juiste training, is hij behoorlijk effectief als een verdedigingshond. Zelfs ontploffingen zijn niet voldoende om indruk op hem te maken, zoals getuigd door een drukker uit Bordeaux, Barès, aan het begin van de eeuw. Als het gaat om de kosten van voedsel, is het waar dat ze meer dan één potentiële koper kunnen uitstellen. Omdat het net zo zeker is dat deze hond gedurende zijn eerste twee jaar vleesbehoeften heeft die ver boven het gemiddelde liggen, wat niet zo verwonderlijk is gezien zijn grootte. Als dat zo is, moeten we weten dat deze inspanning essentieel is om te voorkomen dat het skelet beschadigd raakt. Het ras, indrukwekkend op vele manieren, kan inderdaad een kwetsbare gezondheid blijken te zijn. De Dogues de Bordeaux, tragisch genoeg, leven een beetje minder oud dan het gemiddelde van hun soortgenootjes, misschien juist vanwege hun enorme aard. Niettemin is deze Dogue, voor de ongeveer tweeduizend Franse families die hem hebben verwelkomd, een kostbare en vertederende metgezel. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen