Omdat zijn achterneef Beauceron, Berger de Brie of Briard waarschijnlijk zijn naam niet haalt uit zijn geografische oorsprong, en we niet met zekerheid kunnen zeggen dat dit ras erg oud is, misschien wel van de hond veenmoerassen bekend uit de prehistorie, werd in deze of gene provincie geboren.
Hoewel sommige het een meer verre oorsprong verlenen, gerelateerd aan de legende van de hond van Montargis, verschijnt de naam Berger de Brie voor het eerst in 1809 in de loop van de landbouw van de abt Rozier, die aldus de twee grote Herdersfamilies presenteren zich dan op ons grondgebied: "In de landen van vlakke, open hellingen en overdag wandelingen van wollige dieren, is de hond van Brie degene die in dienst is. Deze hond heeft korte oren en staart gericht horizontaal of gebogen naar boven of soms hangend, zijn haar is lang over het hele lichaam, zwart is de overheersende kleur. Het is niet zijn schoonheid die zijn verdienste maakt, zijn perfecties worden geboren uit zijn gehoorzaamheid, zijn activiteit, zijn industrie. We zien niet wat de gewoonte is om zijn staart en oren te snijden, maar we kunnen zien waarom het verstandig is om de haken op zes maanden te knippen als hij aankondigt te vurig te worden. Zijn taak is om de wolbeesten te laten gehoorzamen door zijn stem en zijn gecombineerde bewegingen, en niet door zijn beten. Voor landen van bossen en bergen, ruig of bezaaid met dichte struiken of voor nachtwacht, en tenslotte voor alle plaatsen die de vraatzucht van de wolven begunstigen, zullen de herders zich moeten aansluiten bij de hond van Brie, robuustere verdedigers, mastiffs van sterke race. "
Om de Berger de Brie, daarom, de rol van herder, de voorouder van de Beauceron, aangezien hij degene is die op het spel staat, de bewaker van de beesten tegen hun roofdieren. Als de beschrijving van de abt Rozier op bepaalde punten de Briard oproept zoals we die vandaag kennen, onthult het ook de nogal grote heterogeniteit die op dat moment binnen dezelfde groep honden heerste. Dit is niet verwonderlijk, aangezien tot aan het einde van de negentiende eeuw de evolutie van dierenrassen meer een onderdeel was van natuurlijke zelfselectie dan van rationeel fokken en, aan de andere kant, zoals de aangehaalde tekst duidelijk laat zien, dat de esthetiek van het dier toen vrij verwaarloosbaar was in zijn werkkwaliteiten.
Het eerste moderne document dat voor ons beschikbaar was, was een foto die Léon Crémière in 1863 nam als onderdeel van de eerste tentoonstelling van honden in Parijs, een evenement waarvan hij alle laureaten vereeuwigde. Ze laat een hond zien met de naam Charmante, die, gerangschikt als eerste onder de herdershonden, enkele overeenkomsten heeft met onze Briard vandaag.
In 1888, in zijn krant L'Éleveur, keert de militaire dierenarts Pierre Mégnin terug naar het onderscheid tussen de langharige herder genaamd "de Brie" en de kortharige herder die hij voorstelde "de Beauce" te noemen om hem beter te onderscheiden van de Briard: "Brie's hond," schrijft hij, "is het resultaat van het oversteken van Barbet met de Beauceron. Het heeft dezelfde verhoudingen, het heeft korte oren en recht, maar verschilt in zijn lange pels en wollig, meestal leisteen, donker of zwart geverfd. Hij wordt vaak afgesneden van de staart. Het heeft dezelfde kwaliteiten als de oude Franse herdershond. En om zijn beschrijving compleet te maken, publiceert Pierre Mégnin een tekening van een hond van dit type, gedoopt Sans Gêne, eerste prijs en gouden medaille van de minister van Landbouw.
Het duurt nog steeds vijf jaar voordat deze twee categorieën honden echt worden erkend, omdat Pierre Mégnin later schreef: "Tot 1893 werd zelfs in hondenshows geen ras onderscheiden; de verschillende benamingen: honden van Brie, Beauce, Pyreneeën, Picard, Crau, Languedoc, Ardennen, enz., alleen gerelateerd aan hun land van herkomst.
Het was uiteindelijk in januari 1896 dat een commissie, samengesteld uit bekwame persoonlijkheden verzameld voor de gelegenheid in de grote markthal van La Villette onder het voorzitterschap van Emmanuel Boulet, de fundamenten zou leggen van de eerste normen en de oprichting van de Club zou aanmoedigen. Franse herdershond, die, gesponsord en gesubsidieerd door het ministerie van Landbouw, voor het eerst in het volgende jaar bijeenkomt. Zijn statuten, zoals kort daarna gepubliceerd in het Publicatieblad, kennen nauwkeurige doelstellingen toe, samengevat door dierenarts, rechter en internationale cynologische expert Maurice Luquet in zijn boek Les Chiens de Berger français: "Moedig met alle mogelijke middelen de fokken, opvoeden en trainen van onze zeer nuttige rassen van Franse herders, door herdershondenwedstrijden op het werk en tentoonstellingen te organiseren, door te populariseren door de prachtige types te graveren en door de beschrijving van elke variëteit toe te voegen, zodat om de keuze van de fokkers te vergemakkelijken en om de fokkers op de hoogte te brengen, door de leden uit te nodigen hun studenten te registreren, goed ingetypt in het Franse Book of Origins (LOF), om de amateurs bekend te maken volgden de honden van het ras ". de standaard van de Berger de Brie onderscheidde twee variëteiten van honden, één met wollig haar, de andere met geitenhaar, maar alleen de laatste overleefde omdat het haar de Ineux had te veel nadelen, waaronder een aanzienlijke neiging tot vervilten. Dankzij de stichting, in 1909, op initiatief van de heer Lamarque, de club "Vrienden van Briard", mede dankzij de inspanningen van fokkers en exposanten, kreeg de Berger de Brie spoedig een zeer groot succes eerst in zijn land van herkomst, daarna in het buitenland, terwijl het zich geleidelijk ontwikkelt naar het type dat we tegenwoordig kennen.
Onder het pseudoniem van Sédir publiceerde Yvon Le Loup in 1926 een studie over Briard genaamd The Shepherd of Brie, de hond van Frankrijk, waarin hij met name schreef: "In het algemeen denk ik dat de honden met lang haar lijken te zijn slimmer dan die met kort haar. Ze begrijpen beter wat hun meester van ze vraagt en leren sneller. Ze hebben een zachtheid, een loyaliteit, een betrouwbaarheid boven het gemiddelde. Brie's hond bezit deze kwaliteiten in de hoogste mate. Als de these van Sedir ver, en om goede reden, unaniem is onder hondenliefhebbers, is hij niet, aan de andere kant, een amateur van Briard die zijn enthousiasme niet deelt voor de morele kwaliteiten van een hond waarvan Gaby Morlay zei met een geconsumeerd gevoel van de formule: "Het is een hart met haar in de buurt. Inderdaad, een echte Briard verleidt op het eerste gezicht met zijn evenwicht, zijn kalmte, zijn delicatesse ook, verbluffend in zo'n krachtige atleet, en door liefde; het woord is niet eens te sterk; dat hij toegewijd is aan zijn meester en zijn familie. Een liefde die wordt gelezen in zijn grote donkere ogen en die, geboren uit wederzijds respect, voedt met instinctief begrip; sommigen zeggen zelfs waarzeggerij; van wat zijn omgeving kan bevredigen.
Het is alleen om een Briard in zijn familiekring te observeren om zijn aangeboren gevoel van aanpassing aan situaties en mensen te meten: groot zacht speelgoed voor de kleuters die hij bekijkt, zonder te lijken, met een jaloerse zorg, medeplichtig aan spelletjes en speelsheid van de grootste, onvermoeibare partner van volwassenen die wandelen, skiën of op het strand, hij weet ook hoe hij zijn natuurlijke uitbundigheid kan temperen in de aanwezigheid van zwakkeren of ouderen, en zelfs, de hoogste deugd in deze grote gevoelige altijd op zoek naar genegenheid, om te worden vergeten in het restaurant of op reis. Maar vergis je niet. Deze geweldige metgezel, die dikke, gegolfde man die zo zachtaardig is voor kinderen, is een herdershond in zijn ziel gebleven, en wee aan wie zijn dierbaren of hun eigendom zouden worden blootgesteld. Omdat, onder zijn buitenkant van de grote vriendelijke teddybeer, de Briard ook een geboren bewaker is, erfgenaam van een lange traditie van toewijding en moed, die tot het einde degenen zal verdedigen die hij leuk vindt.
Wantrouwend van aard met vreemden, is het niet agressief, op voorwaarde dat het niet aan een ketting is vastgemaakt of in een kennel is opgesloten. De Briard heeft inderdaad een permanent contact met zijn meester nodig om te bloeien en zijn intelligentie te ontwikkelen, wat geweldig is. Bij hem geen probleem van training. Hij weet instinctief wat er van hem wordt verwacht, en zijn uitstekende geheugen stelt hem in staat om snel de noties te leren die hem zijn geleerd. Zijn opleiding zal vanaf jonge leeftijd worden ondernomen, stevig, zeker, maar vooral met tederheid. Omdat bruutheid bij hem echt niet loont: het is integendeel de zekerste manier om het personage te 'breken', een hond angstig of, erger, wraakzuchtig te maken, wat nooit een echte Briard zal zijn. En alle experts bevestigen het: de beste waakhonden en verdedigingshonden worden niet gerekruteerd uit de besmette onderwerpen, maar integendeel tussen de gebalanceerde honden, zeker van zichzelf en hun kracht. |
Ernstige fouten in beenstanden.
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen