Weimarse staande hond

		Weimarse staande hond
		FCI standaard Nº 99

Land van oorsprong		Duitsland
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 7 Staande Honden
Sectie		Sektie 1.1 Continentale Staande Hond, type Braque
Werkproef		Met werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		zaterdag 27 november 1954
Publicatie van de geldende officiële norm		donderdag 19 maart 2015
En français, cette race se dit		Braque de Weimar
In English, this breed is said		Weimaraner
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Weimaraner
En español, esta raza se dice		Braco de Weimar

Gebruik

Veelzijdige jachthond (staande honden).

Kort historisch overzicht

Er zijn verschillende theorieën over de oorsprong van de Weimaraner. Het enige wat zeker is, is dat vanaf het eerste derde van de 19de eeuw, de Weimaraner werd opgevoed aan het hof van de hertog van Weimar en gebruikt als een bloedhond.
Het midden van de eeuw, voor het begin van zuivere, fok van dit ras bijna uitsluitend in de handen van professionele jagers en bos in Midden-Duitsland, met name op het gebied van Weimar en Thüringen. De gloriedagen zijn voorbij bloedhonden, houders overgegaan tot kruising met honden Oysel en bleef landbouw met producten van deze kruisingen.
Sinds ongeveer 1890, het ras is onderworpen aan een voedingsbodem gepland en gecontroleerd door de vermelding in een stamboek.
Naast de retriever Weimar-haired, verschijnt aan het begin van de eeuw een langharige ras dat niet is wijdverbreid. Omdat de Weimaraner is ingeschreven in een stamboek en getogen rasechte, kruist met andere rassen, in het bijzonder met pointers, werden vermeden. Wordt opgeleid rasechte voor ongeveer honderd jaar, de Weimaraner is waarschijnlijk het oudste ras onder Duitse pointers.

Algemeen totaalbeeld

Hound van middelgrote tot grote omvang, waarvan het type is aangepast aan Retriever, droge, goed gespierd, maar mooi in haar vormen te werken. De seksuele aard van mannen en vrouwen moeten duidelijk worden gemarkeerd.

Belangrijke verhoudingen

• Lengte van het lichaam / schofthoogte: 12/11.
• Verhoudingen van het hoofd: een beetje langer dan de punt van de neus om te stoppen met die van de stop tot achterhoofdsknobbel.
• Het aandeel van de voorpoot: de afstand van de schoft tot elleboog is ongeveer gelijk aan die van de elleboog in het midden van de middenvoet.

Gedrag en karakter (aard)

Veelzijdige jachthond, gehoorzaam, een evenwichtig karakter, passie voor de jacht en volhardend in het systematisch zoeken, maar kwam niet opdagen teveel temperament. Flair uitstekende kwaliteit. Richt zich zowel op ongedierte dat spel, maar ook een goede keeper, maar zonder agressiviteit. Zeker om te stoppen en te werken met water. Bijzondere kwaliteiten van het werk na het schot.

Hoofd
Bovenschedel
Schedel		Harmonieus met de grootte van de hond en de grootte van het gezicht regio. Mannetjes groter dan vrouwtjes, maar beide geslachten, de breedte van de schedel in goede verhouding tot de lengte van het hoofd. Voorhoofd groef. Achterhoofdsknobbel slechts licht tot matig ontwikkeld. Aan de achterkant van de ogen, de jukbeenboog duidelijk zichtbaar.
Stop		Zeer licht aangegeven.

Facial region
Neus		Groot, hangend over de onderkaak, donkere vleeskleur, geleidelijk terug te trekken op de grijze.
Voorsnuit		Lang, vooral mannen, krachtig, van opzij gezien, de neus geeft de indruk dat bijna vierkant. Het gedeelte van de kaak waarin de hond en wat de vleesetende van hetzelfde vermogen draagt.
Lippen		Opaque medium, in dezelfde kleur als het vlees paleis. Labiale plooi licht gemarkeerd.
Neusbrug		Rechte, vaak licht gebogen, nooit hol.
Kiezen / tanden		Krachtige kaken. Tanden compleet, regelmatig en krachtig. Schaar.
Wangen		Goed gespierd en duidelijk gemarkeerd, hoofd droog.
Ogen		Licht amber tot donker amber, intelligente uitdrukking. Puppies ogen blauwe lucht. Rond, een beetje schuin, oogleden perfect de vorm van de oogbol te passen.
Oren		Breed en lang genoeg, bereiken ze ongeveer commissuur van de lippen. Hoog aangezet, smal aan de basis, zijn ze enigszins afgerond aan de top. Als de hond attent is, worden ze iets naar voren gedraaid en gevouwen.

Hals

In uiterlijk en edele houding, wordt de bovenste regel gebogen. Gespierd, bijna cylindrisch, niet te kort, droog, wordt het sterker in de richting van de schouders en harmonieus met de borst.

Lichaam
Bovenlijn		Hals gebogen, met een goed uitgesproken schoft, bereikt de achterzijde, die is relatief lang en stevig.
Schoft		Goed uitgesproken.
Rug		Stevig en gespierd, zonder zadel, is niet overbouwd aan de achterzijde. Een tijdje terug een beetje lang is geen defect, maar een deel van de specifieke kenmerken van het ras.
Croupe		Bekken lang en matig schuin.
Borst		Macht, maar niet overdreven groot, genoeg naar beneden - het bijna bereikt het niveau van de elleboog - en lang genoeg. Goed gebogen zonder tonvormige ribben zijn lang en het borstbeen is goed gemarkeerd.
Onderlijn en buik		Het stijgt licht, maar de buik is niet overdreven.

Staart

Bijgevoegd een beetje laag, onder de lijn van de rug, lager dan in andere vergelijkbare rassen, ze zijn krachtig en goed bedekt met haar. Als de hond in rust is, hangt de staart, op het werk of wanneer de hond attent is, wordt de staart horizontaal of zelfs hoger gedragen.

Ledematen

Voorhand
Algemeen		Leden "hoog", droog, recht en parallel, maar niet te breed.
Schouders		Lang, schuin, goed toegepast op de borstwand en goed gespierd. Goede hoeking van het glenohumerale gewricht.
Opperarm		Oblique, lang genoeg, krachtig.
Ellebogen		Vrijgegeven, rechten, noch naar binnen, noch naar buiten.
Onderarm		Lang en recht.
Voorvoetwortelgewricht		Sterk en strak.
Voormiddenvoet		Droge, iets schuin.
Voorvoeten		Krachtige, evenwijdig aan de as van het lichaam. Tenen strak en gewelfd. De middelste vingers zijn langer, zijn kenmerkend voor het ras en dus geen sprake van een defect. Nagels licht tot donkergrijs. Pads goed gepigmenteerd, stevig.

Achterhand
Algemeen		Leden "hoog", droog en goed gespierd. Parallel, noch naar binnen, noch naar buiten.
Dijbeen		Voldoende lengte, sterk en goed gespierd.
Onderbeen		Lange, pezen goed zichtbaar.
Knie		Sterk en strak.
Achtermiddenvoet		Droog, bijna verticaal.
Spronggewricht		Sterk en strak.
Achtervoeten		Krachtig met goed gesloten tenen. Geen lugs. De rest komt overeen met de voorvoeten.

Gangwerk

Veel gemak en amplitude in de beweging is bij alle gangen. Voorpoten en achterpoten parallel. Galloping stap is lang en schuin. Draf de rug blijft horizontaal. Amble is ongewenst.

Huid

Stevig, maar niet te veel grip.

Coat
Haarkwaliteit		Kort haar. Vacht kort (maar langer en zwaarder dan in de meeste andere vergelijkbare rassen), dik, zeer dik, aanliggend. Met weinig of geen ondervacht. Lang haar. Topcoat lang en flexibel, met of zonder ondervacht. Glad of licht golvend. Haar aan de basis van de oren lang en goed vallen. Aan het einde van de oren wordt fluweelachtig haar toegestaan. Lengte van het haar aan de zijkanten van 3 tot 5 cm onder de hals, borst en buik een beetje langer. Goede slipje en franjes waarvan de lengte afneemt naar beneden. Mooie pluim staart. Behaard tenen. Hoofdhaar korter. Een beetje doet denken aan de dubbele vacht met een vacht van middelmatige lengte strak zittende, op voorwaarde dat de ondervacht en matig ontwikkeld met franjes broek komt voor bij honden met erfelijke gemengde erfgoed.
Haarkleur		Zilver-grijs, bruin-grijs, muisgrijs en alle tussenliggende schakeringen tussen deze kleuren. Het hoofd en de oren zijn meestal iets lichter van kleur. Witte aftekeningen zijn alleen toegestaan voor een klein deel op de borst en tenen. Soms in het midden van de rug, is er een donkere streep meer of minder uitgesproken genaamd "eel streep." Honden met tan aftekeningen rood geel kunnen krijgen maximale blootstelling dat de term "goed." Markeringen van bruin zijn een ernstige fout.

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Voor reuen 59 tot 70 cm, ideaal hoogte 62 tot 67 cm en voor teven 57 tot 65 cm, ideaal hoogte 59 tot 63 cm.
Gewicht		Voor reuen 30 tot 40 kg en voor teven en 25 tot 35 kg.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

Zware defecten

Duidelijke afwijking van het type of de geslachtskenmerken.

Verschil significant in grootte en proporties.

Lippen goed ontwikkeld.

Snuit kort of puntig.

Afwezigheid van meer dan twee PM1 en M3.

Ooglid gebreken, in het bijzonder defecten en eenzijdige licht.

Oren duidelijk te kort of te lang, niet naar voren.

Losse nekvel (keelhuid).

Significante afwijking van de vorm of de ontwikkeling van de spiermassa.

Veel zwaaien of karperrug.

Overbouwd achterzijde.

Barrel borst, onvoldoende in de steek gelaten of te kort.

Buik opgetrokken.

Onvoldoende hoeking.

Ellebogen draaien.

Platte voeten.

Koehakkigheid of vat duidelijk aangegeven.

Verkeerde aanpak in verschillende gangen.

Gebrek aan uitgebreide stappen, gebrek aan stuwkracht.

Amble.

Huid erg dun of erg dik.

Aard van het verband tussen haar kort haar en lang haar.

Afwezigheid van haar op de buik en oren (leder oren).

Wollige wijdverbreid in de kortharige variëteit.

Uiteraard haar krullend of schaars in de langharige variëteit.

Afwijkende kleur tinten van grijs, geel-of bruinachtig.

Taken licht bruine kleur.

Belangrijke lacune van grootte of gewicht (bijvoorbeeld meer dan 2 cm meer of minder op de schoft).

Lichte afwijkingen van karakter.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Karakterfouten, zoals angstig of verlegen.

Absoluut atypische of onhandig zwakkeling.

Totally onevenwichtig.

Absoluut atypische schedel, schedel als de bulldog.

Absoluut atypische faciale regio.

Sterk concave afschuining.

Boven-of, niet meer tanden dan onder ernstige gebreken.

Entropion, ectropion.

Oren duidelijk atypisch, bijvoorbeeld oren open.

Zeer uitgesproken keelhuid.

Sway of karperrug sterk, sterk overbouwd terug.

Barrel borst in een uitgesproken manier, misvorming van de borst.

Lid onvolgroeide of misvormd.

Chronische kreupelheid.

Aanpak ernstig beperkt in alle gangen.

Aangeboren aplasie of huid.

Gedeeltelijke of totale afwezigheid van haar.

Andere kleur dan grijs.

Taken lichtbruin zeer uitgebreid.

Witte aftekeningen buiten de borst en voeten.

Variatie in de omvang min of meer.

Misvormingen of erfelijke ziekte waarvan de aard is toegestaan (bijvoorbeeld epilepsie).

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Toevoegingen door bezoekers

This popular German breed was originally much more massive and stockier than its present-day incarnation and was used as a large game hunter and property guardian. The early Weimaraner is believed to had been developed from old Schweisshunds and Leithunds, as well as Bloodhounds and the Italian Cane Corso. The ghost-gray colouring is thought by some to come directly from the Cane Corso. Through selecting the gray specimens and crossing them with English and Spanish pointers and Hungarian Vizslas, the hunters improved the Weimaraner's scenting and retrieving abilities, making it an excellent bird dog. The appearance was also modified and these new, much lighter Weimaraners were no longer used to hunt boars and bears.
Karl August, the Grand Duke of Thueringia's capitol Weimar was a great fancier of the breed and he started a dedicated breeding programme in order to standardize and promote the Weimar Pointer. By the end of the 1800's, the type was fully established and the breed standards were set. During the 20th century the Weimaraner's popularity increased and this is a common show breed, gun dog and family pet today. It responds well to obedience training which is needed to control its stubborn personality and confrontational nature. The Weimaraner also makes a capable watchdog. The coat comes in two variants, the smooth shorthaired type being more common and popular than the longhaired variety. Ghost-gray is the only colouring accepted, coming in a range of silver shades. Average height is around 26 inches.

Gedetailleerde geschiedenis

Is het toeval dat de Amerikanen de Weimaraner (de Weimaraner in zijn land) The Crey Chast hebben genoemd? Misschien niet, als we weten dat deze hond, als een geest, opduikt en verdwijnt sinds de Middeleeuwen.

Als deze hond zijn naam te danken heeft aan de Groothertogen van Saksen-Weimar die hem in de achttiende eeuw angstvallig oprichtten en bewaakten, lijkt hij er iets meer naar te kijken dat zijn oorsprong meer specifiek Frans dan Germaans is. Ze gaan terug naar de 13e eeuw, toen St. Louis de 7e kruistocht begon om de heilige plaatsen te bevrijden van de sultan van Egypte. Louis IX, zoals we weten, werd gevangengenomen en moest van 1250 tot 1254 in Palestina blijven, waarna hij een paar paar mysterieuze grijze honden naar Frankrijk bracht, die gedurende drie eeuwen de mooiste onderwerpen van de koninklijke packs bleken te zijn.

Niemand weet echt wat de verschijning was van de Grijze Honden van St. Louis (behalve natuurlijk hun karakteristieke jurk). Sommigen zeggen dat het was Tartaarse Griffioenen lang en wolf grijs haar; van wie wordt gedacht dat ze de oorsprong hebben van enkele van de oudste Franse huidige honden, zoals de Griffon du Nivernais; terwijl anderen eerder denken dat deze honden het resultaat waren van kruisingen door de soeverein tijdens zijn gevangenschap tussen onderwerpen dicht bij St. Hubert en Arabische Arabische windhonden, om de eerste meer enthousiasme en snelheid te geven. Hoe het ook zij, deze honden werden geadopteerd door een groot deel van de Franse adel.

We beginnen hun uiterlijk beter te kennen vanaf het einde van de Middeleeuwen, maar op een plek die op het eerste zicht misschien wat ongewoon lijkt: de Canarische Eilanden. Op het voorplein van de kathedraal van Las Palmas zijn inderdaad twee hondenbeelden waarvan de gelijkenis met de huidige Weimaraner op zijn minst verontrustend is. Na welke omstandigheden kwamen ze aan in de mediterrane archipel? Niemand weet het echt, of, zoals sommigen hebben kunnen bevorderen, hun vertegenwoordiging was bedoeld om de ontdekking van de eilanden in 1402 te vieren door de Normandische heer Jean de Bethencourt?

Niettemin maakten de voorouders van de Weimaraners in de zestiende eeuw geen deel meer uit van de koninklijke roedels. Charles IX, hoewel zeer gepassioneerd over hondeneten, hield deze honden in zeer lage achting: "Ze zijn, om u de waarheid te vertellen, hondsdolle honden, omdat u uw nek en uw benen moet breken om ze vast te houden". De monarch zou de voorkeur geven aan witte honden, en tot de 18e eeuw hebben we er geen spoor van, behalve een schilderij van Van Dyck dat rond 1630 werd geschilderd en grijze honden in de buurt van de Weimaraner voorstelt. Het was in Duitsland dat ze opnieuw verschenen aan het hof van Carl August, Groothertog van Saksen-Weimar, beschermer van de kunsten en grote vriend van Goethe, die wist, zoals het wordt vermeld in het boek van de Dr. Lansard-Oudard, "selecteer deze hond en fixeer de genotypische en fenotypische karakters zoals we die vandaag zien".

Sommige schrijvers twijfelen echter aan de relatie tussen de Grijze Honden van St. Louis en de Weimaraners. Ze geloven dat de hertog van Weimar zijn afstamming heeft gemaakt van een witte en oranje wijzer en een teef van een onbekend ras, of dat de nauwe inteelt van de Duitse braques resulteerde in een paar puppy's van Weimar kennels een defect pigmentatie. Dit is met name het proefschrift verdedigd door de Duitse cynoloog Strebel. Als we deze hypothese accepteren, is het niettemin duidelijk dat de Pointer op dat moment nog niet de reputatie heeft verworven die hij vandaag geniet en die buiten de Britse eilanden niet bekend was. Het lijkt onwaarschijnlijk dat iemand erover dacht om het in Duitsland te gebruiken. Bovendien, om te beweren dat de grijze verkleuring te wijten is aan overmatige bloedverwantschap komt niet overeen met enige wetenschappelijke waarheid, kan het grijs in geen geval het gevolg zijn van enige degeneratie.

Wat echter minder twijfelachtig lijkt, is dat na de ontbinding van het Heilige Roomse Rijk door Napoleon I en de dood van Prins Carl August in 1828, de grijze honden van Weimar geleidelijk in vergeetachtigheid en dat slechts een paar jagers de selectie voortzetten. André Harmand zegt inderdaad "dat hun sporen te vinden zijn in de archieven en cynegetische verhalen van de negentiende eeuw, toen ze gewend waren het wilde zwijn te doorzoeken en vast te houden en de wolven en lynxen te vernietigen die nog steeds talrijk zijn in Europa". Deze zelfde jagers probeerden de eigenschappen van deze gewone honden te combineren; vooral de delicatesse van neus; de speciale eigenschappen van stop honden (zoals de Pointer en de Duitse Pointer), om ze tot veelzijdige jachthonden te maken. Er wordt ook gezegd dat ze de Weimaraner een dier wilden maken dat in staat was om een goede retriever te zijn in het watermilieu. Deze honden zijn echter in de tweede helft van de negentiende eeuw bijna verdwenen, zozeer zelfs dat keizer Willem I hun bezit alleen aan de leden van het hof toestond om vier kwart van de adel te rechtvaardigen. Zo werd Bismark zelf, hoewel premier van Pruisen, te klein geacht om zo'n hond te mogen krijgen.

De blootstelling van een paar; Brails of Weimar in de dierentuin van Berlijn was de oorzaak van een hernieuwde interesse. Vanaf dat moment zouden verschillende amateurs zich zorgen maken om de race te redden. Het eerste initiatief was om het officieel erkend te krijgen in Duitsland, een erkenning die plaatsvond in 1896. Toen, op 20 juni 1897, ontmoetten de eigenaars van Braques de Weimar elkaar in Erfurt om de eerste club te stichten. Ze kwamen een reeks draconische regels overeen, die betrekking hadden op fokken en manieren om het ras permanent te redden. Niemand zou dus een Weimaraner kunnen bezitten zonder eerst lid te worden van de Club. Wat betreft het fokken eigen, het was strikt gereglementeerd, elke ouder moet worden bevestigd door een specialist in opdracht van de vereniging om te mogen reproduceren.

Tijdens het interbellum, en ondanks het eerste conflict, werd de bevolking van Weimaraners geschat op 1.000 proefpersonen. De richtlijnen van de Club, onder het voorzitterschap van Major Herber, bleven nog steeds streng en hoewel ze al in 1925 waren ontwikkeld, werden de basisprincipes van de huidige standaard pas in 1969 geformaliseerd, als gevolg van het beleid van systematische sluiting gevolgd door de Club, die eerst de kwaliteiten wilde verbeteren en de zuiverheid van het ras wilde behouden, wiens verspreiding slechts secundair was.

Het was de Amerikaanse Howard Knight (van Providence) die de Weimaraners toestond de grenzen over te steken. Deze verlichte cynofiel had de gelegenheid om in Duitsland te jagen in het gezelschap van eigenaren van Braques de Weimar, en hij was onder de indruk van het uiterlijk en de jachtkwaliteiten van deze honden, die hem ertoe aanzetten verschillende exemplaren te verwerven; Om dit te doen, slaagt hij, waarschijnlijk niet zonder moeite, om tot lid van de Club te worden gekozen. Dus nadat hij een paar honden naar Rhode Island had gebracht, ontdekte Knight al snel dat deze honden waren gecastreerd, maar hij gaf niet op. In 1938 importeerde hij een niet-gecastreerde man, Mars aus der Wolfsweide, een fokker, Dorle von Schwarzen Kamp, en een volle teef, Aura von Guilberg, die alle drie aan de basis van de Amerikaanse fokkerij stonden.

Howard Knight verkocht zijn Weimaraners niet, hij gaf ze aan jachtvrienden. Toen, kort voor de oorlog, overhandigde hij zijn kennel aan de Gafmar-vestigingen van Mr. en mevrouw AF Horn, die de eerste Amerikaanse eigenaren en fokkers controleerde. In 1941 werd de Weimaraner Club of America opgericht, met H. Knight als president; Twee jaar later erkende de American Kennel Club officieel het ras, dat op zijn minst aanvankelijk de regels aannam die door de Duitse Club waren opgelegd. Heel snel echter, vanwege de grote omvang van de Verenigde Staten, merkte hij dat hij de situatie niet kon controleren. In slechts een paar jaar tijd was het echter een van de meest succesvolle clubs aan de andere kant van de Atlantische Oceaan geworden, die zichzelf zelfs in gespecialiseerde tijdschriften talloze commercials toestond. De Weimaraner was nu een veelgevraagd dier, aanbeden door de politie voor de diensten die hij kon bewijzen en een briljante concurrent in de gehoorzaamheidsproeven, en sommige onderwerpen bereikten enorme prijzen.

Dus, dankzij Howard Knight, werd de race niet beïnvloed door de Tweede Wereldoorlog. In 1945 was ze bijna verdwenen uit Duitsland. Slechts een paar onderwerpen werden vervolgens verspreid over Europa. Vanaf 1950 begon zelfs de eerste van deze honden uit de Verenigde Staten aan te komen, vooral in de Rijn. A. - L. Blatt verklaart in het bijzonder dat hij in 1955 een Weimaraner heeft ontvangen, dankzij een jachthondenliefhebber die hem van een Amerikaanse soldaat hield. In Frankrijk bleef de Weimaraner echter lange tijd vertrouwelijk, terwijl de fokkerij parallel werd ontwikkeld in Angelsaksische landen. In 1969 registreerde het Franse Book of Origins slechts 16 geboorten. De Franse fokkerij bleef in feite heel bescheiden tot 1975. Drie jaar later werd de Cirkel van liefhebbers van Weimar's Braque geboren, wiens doel het was om het ras als een jachthond te promoten, en op 1 juni 1980, deze club was zeker verbonden met de SCC. Sindsdien volgt de Weimaraner een opklimmingscarrière in Frankrijk, waar hij, naast zijn jachtvaardigheden, wordt erkend als een gezelschapshond. Zo organiseert de Liefhebberskring van Braque van Weimar om de twee jaar een nationale tentoonstelling, die het mogelijk maakt de balans op te maken van de oriëntatie van de fokkerij. De eerste editie, die in 1983 in Chantilly plaatsvond, bracht 152 onderwerpen bijeen; de tweede, in Beauvais, 186; de derde, in Chambord, 196.

De Weimaraner is in de eerste plaats een jachthond, die sommigen als uitstekend beschouwen na de slag, dat wil zeggen, hij is een bewonderenswaardige retriever die het spel terugbrengt zonder het te beschadigen. alle omstandigheden en in alle gebieden. De Race Club heeft ook dit kenmerk van een verslaggever, wat momenteel een van de basiskwaliteiten is die vereist zijn voor de Natural Skills Test (TAN) die hij heeft opgezet. Het is met name in het watermilieu dat deze hond een eersteklas retriever is, niet aarzelend om te duiken om een eend te grijpen, vooral omdat zijn korte maar dikke haar hem beschermt tegen de kou vanaf vocht, waardoor het een effectieve jager in het moeras is. De Weimaraner kan worden gebruikt om gewonde spelletjes te zoeken, maar ook als een rode hond (een discipline die zich in Frankrijk begint te ontwikkelen). A. Hermand merkt op dat "het gieten zeer kenmerkend is en het een specifieke uitstraling geeft. Op de lange duur gedraagt hij zich als een goede bloedhond om op herten en wilde zwijnen te jagen."

Betekent dit dat hij minder goed kan stoppen? Zeker niet. Zijn flair is uitstekend, zijn stoppende firma, zowel op het haar als de veer; het past zich aan aan de jacht op zichzelf, vooral gewaardeerd in Frankrijk, zoals de gehavende. Sterker nog, hij heeft een voorkeur zonder limiet voor de jacht, passie die hij intact hield, ondanks zijn grote elegantie, die hem heel natuurlijk naar de woonkamer leidde. Het is ook gemakkelijk om te trainen. In tegenstelling tot wat sommige cynofielen beweren ongegrond te zijn op de Duitse rassen, is de Weimaraner een onderdanige hond, die gemakkelijk voldoet aan de wensen van zijn meester. Het is niet verstoken van karakter, vooral het mannetje dat een minimum aan stevigheid vereist. Hij is anders; en Duitse hondenliefhebbers benadrukken dit punt; een uitstekende waakhond, die over het spel of de auto waakt, zonder ooit zijn positie op te geven. In sommige Amerikaanse staten, waaronder Wisconsin, wordt het ook gebruikt als politiehond.

De Weimaraner is echter nog niet wijdverspreid onder jagers en is ook niet bekend bij professionele trainers, ook al twijfelt geen specialist aan zijn geweldige jachtkwaliteiten. Voor K. -G. De Moing, "hij stopt heel goed, werken met water is hem bekend", terwijl A.-L. Blatt zegt: "geen van de honden die zijn onderworpen aan training hebben hem problemen bezorgd."

Alle kwaliteiten die hij bij de jager gebruikt, zijn te vinden in het gezinsleven. Zijn zachte en onderdanige karakter maakt hem een aangename metgezel, en ondanks zijn vrij imposante lichaamsbouw, weet hij hoe hij discreet en kalm moet zijn thuis. Hij kan het ook goed vinden met de kinderen; de vrouw aanvaardt het gezelschap van de kleintjes op wie zij angstvallig zal letten; en, als ze opgroeien; zij zal hun ideale spelpartner worden, net als de man trouwens. De integratie van de Weimaraner in een gezin is daarom heel gemakkelijk, omdat hij niet de neiging heeft zijn omgeving te domineren.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 23 januari 2024; Hits: 803

Weimarse staande hond