Volgens de mening van de meeste auteurs gespecialiseerd in cynologie, is de Griffon Fauve de Bretagne, evenals de Saint-Hubert, de Grote Witte Hond van de Koning en de Grijze van Saint-Louis, een van de vier rassen die zou hebben heeft alle Franse gewone honden geboren. In feite spreekt Jacques du Fouilloux uitgebreid in zijn verhandeling La Vénerie, gepubliceerd in 1573, en hij geeft aan dat dit "antieke honden" zijn die voor de eerste keer worden genoemd in een manuscript dat de heldendaden van Lord Huet Sales beschrijft, waar men kan lezen: "Je wilde honden, Huet, bij het bosz nemen door lieveling, hert en hert Speelgoed door futstayes neemt alle prijzen over om goed te praten met de honden in schreeuwen. "
Jacques du Fouilloux had gelijk als hij oordeelde dat deze tekst oud was, omdat hij werd bevestigd door de gebruikte spelling. De auteur vertelt ook het verhaal van een heer van Lamballe, die met getaande honden een hert in een bos in de provincie Painœueure (Penthièvre, in de Côtes-du-Nord) aanviel en erin slaagde het op te nemen vier dagen jagen, in de buurt van Parijs (het is niet een kwestie van doen alsof de honden van de genoemde heer, wiens naam niet aan ons is overhandigd, de verandering hebben gemaakt gedurende deze vier dagen). Hoe dan ook, de Fauves vormden de bodem van de troepen hertogen en heren van Bretagne.
Het is daarom vóór de tweede helft van de zestiende eeuw, sinds Fouilloux zo lang spreekt, dat bloed in de roedels van de koning van Frankrijk zou zijn binnengebracht: waarschijnlijk na de gehechtheid van het hertogdom aan Frankrijk, die plaatsvond met de huwelijken van de hertogin Anne met Charles VIII (in 1491), vervolgens met Louis XII (in 1499). Francis I, die in 1515 Louis XII opvolgde, gebruikte de Fauves al fel. Op dat moment had de familie van admiraal d'Annebauld, die alleen onder de naam Jacques du Fouilloux lijkt te zijn overgegaan op het nageslacht, een zeer zuivere stam van de race bewaard.
In de jaren 1850 en 1860 jaagde Charles de Saint-Prix nog steeds op de wolf in Neder-Bretagne met een troep Fauves die werden bewonderd door de Engelse jager EW Davies, die in de winters van 1855 en 1856 in de regio Carhaix verbleef. In 1860 bleef er bij Charles de Saint-Prix ongeveer twintig Griffons met bloed Vendee, maar deze honden waren "onhandelbaar en konden alleen dienen om op de wolf te jagen. Dit dier wordt zeldzaam in Bretagne; de laatste werd daar in 1895 in Finistere gedood; M. de Saint-Prix verkocht vervolgens zijn honden aan M. Madec de Parceveaux, die aan het jagen was in de regio Quimper. En misschien hadden sommige van zijn liedjes Engels bloed gekregen van Lanharran of Warrior, de twee hengsten die meneer Davies hem had aangeboden?
Tegelijkertijd betreurde Henri de Mauduit in de correspondentie die hij tot zijn vrienden had gericht, dat hij niet in staat was geweest om de zuiverheid van het bloed van een van de vier koninklijke rassen in zijn roedel te houden, en dit bevestigt dat de Fauve de Bretagne al in verval was.
Dan is de Fauve de Bretagne geleidelijk in een zekere vergetelheid geraakt. De Couteulx de Canteleu, aan het begin van de eeuw, wijdt er slechts twaalf lijnen aan, vergeleken met drie en een halve pagina's voor de Saint-Hubert, en het is noodzakelijk om bij het lezen van deze passage te vragen of deze specialist nog wist waar Bretonse honden te vinden. . Opgemerkt moet echter worden dat, omdat de Fauves de Bretagne, als gevolg van verschillende kruisen, "barsten", waardoor twee variëteiten ontstaan, Aanstekers en Bassets, waarvan de laatste de meest voorkomende is.
Wat de Griffon betreft, het werd eigenlijk heel zeldzaam in de eerste helft van de 20e eeuw, maar dankzij een paar fokkers, waaronder Marcel Pambrun, die voorzitter was van de Club du Fauve de Bretagne voor Mr Vallée, is het ras vandaag het is stevig herplant in Frankrijk, zoals de schattingen van de huidige president laten zien: het aantal geboorten zou ongeveer 300 per jaar zijn, en dit zijn natuurlijk rasechte puppy's.
Zoals alle Griffons is de Fauve de Bretagne een zeer rustieke hond, ideaal voor jagers in de heide, dik en gevuld met gaspeldoorn. En voor de Couteulx de Canteleu, die dit ras niet leuk vond of het slecht kende, gaat het om een zeer ondernemende hond, robuust van samenstelling, dappere en onverschrokken en nogal fijne neus, maar die niet is nauwelijks volhardend omdat de jacht geen problemen oplevert.
Deze mening is echter niet die van de Engelse jager Davies, wanneer hij erop wijst dat deze hond lang, krachtig, krachtig van structuur is, goed is volgestopt en veel substantie heeft, en dat hij daaraan toevoegt, na de Over een goede Engelse jager: "Ondanks deze oude karakters en de totale afwezigheid van Fox-Hound-bloed in hun aderen, denk ik niet dat ik in mijn leven een zwaardere trein heb gezien. "Het was in de tijd dat, volgens de heer Davies, de laatste wolven van Bretagne nog steeds jagers" met wilde ogen "keken, vanaf de top van de dijken langs de Bretonse wegen, wachtend op het moment dat een het paard zou neerstorten en vallen om hem te bestormen als zijn ruiter, en het is waar dat de Fauves van Bretagne altijd uitstekend zijn geweest om dit dier te dwingen, wiens reputatie zo slecht was: veel honden hebben ook hun leven achtergelaten op sommige moeilijke hallalli, en het is niet onmogelijk dat een klein beetje wolvenbloed de lijn van de race is ingegaan, al was het maar omdat de Comte de Kergoorlas, een vriend van Charles de Saint -Prijs, "versterkte" zijn pack met dergelijke infusies.
Hoe dan ook, de Fauves de Bretagne zijn uitstekende jagers: een paar decennia geleden had dhr. Pambrun een Griffon-fawn van Bretagne die in staat was om alleen een 40 kg wild zwijn te forceren, en hij soms verteld het verhaal. Tayaut, omdat dat de naam was van deze hond, had toebehoord aan een visser die, met alle risico's van toen, naar Newfoundland was gegaan. De ongelukkige man verdween op zee en liet Tayaut achter bij zijn weduwe, die ermee instemde het aan M. Pambrun te verkopen. Eerst zei hij dat hij de hond met een vork moest voeren, dus weigerde hij om gevangen te nemen, en toen hij werd vrijgelaten, werd hij soms terug gezien met een haas, hij had alleen genomen.
De Fauve de Bretagne blijft een uitzonderlijke hond en we kunnen ons alleen maar verheugen als we zien dat de huidige fokkers het ras gered hebben, misschien zelfs de kwaliteit ervan verbeteren. Waarom niet dankzij Tayaut? Tegenwoordig jaagt deze hond op vos en op haas, hert of wild zwijn. |
Angstig.
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen