Griffon nivernais

		Griffon nivernais
		FCI standaard Nº 17

Land van oorsprong		Frankrijk
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 6 Scent hounds en aanverwante rassen
Sectie		Sectie 1.2 Middelgrote honden
Werkproef		Met werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		dinsdag 15 december 1959
Publicatie van de geldende officiële norm		woensdag 24 maart 2004
Laatste update		vrijdag 02 april 2004
En français, cette race se dit		Griffon nivernais
In English, this breed is said		Griffon nivernais
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Griffon nivernais
En español, esta raza se dice		Grifón del Nivernais

Gebruik

Hound vooral gebruikt voor de jacht schieten van wilde zwijnen, over het algemeen in een pak, maar ook individueel.

Kort historisch overzicht

De Griffon Nivernais kan afstammen van Gallische honden (Canis Segusius) gebruikt door de Galliërs, en uit de grijze Saint Louis honden. Dit ras werd zeer gewaardeerd voor 200 jaar, tot Lodewijk XI's bewind, toen werd verlaten in de koninklijke verpakkingen van Francis I, die witte honden voorkeur. Toch bepaalde Nivernais regio edellieden geconserveerd het aan de tijd van de Franse Revolutie (1789) bij het ras leek te zijn verdwenen.
Een eeuw later, de Griffon Nivernais, vaak "hond van de regio", werd gereconstrueerd uit onderwerpen niettemin geconserveerd in die wieg van de oorsprong van het ras. Aan het einde van de XIXe eeuw en het begin van de XXe, ontvingen deze honden nieuw bloed uit de Griffon Vendeen, de Fox Hound en vervolgens van de Otterhound, tot vaststelling van het hondenras onveranderd sindsdien. De club werd opgericht in 1925.

Algemeen totaalbeeld

Met een harde en warrige vacht (Barbouillaud in het Frans), zeer goed getypt, robuust, zeer winterhard en Shaggy. Drogen in de ledematen en spieren, voorbestemd om de lengte van werk te bieden in plaats van snelheid, iets triest in aspect, maar op geen enkele manier zenuwachtig.

Belangrijke verhoudingen

Lichaamslengte (punt van de schouder tot de punt van billen) is iets groter dan schofthoogte. Schedel en snuit zijn van dezelfde lengte.

Gedrag en karakter (aard)

Gedrag: Zeer goede neus, piercing, en vooral genieten van moeilijke terreinen en struikgewas.
Temperament: Uitstekende bij het naderen en zeer goede jager, het is moedig bij het vasthouden van stevige zonder roekeloos. Zijn moed en initiatief laat het succes worden toegepast in kleine verpakkingen voor de jacht op wilde zwijnen. Hoewel het gemakkelijk kan worden geleerd jacht dat spel, het laat zich af en toe te zijn koppig en onafhankelijk, en zijn meester moet weten hoe het te doen gehoorzamen vanaf zijn jongste leeftijd.

Hoofd
Bovenschedel
Hoofd		Zeer droge, licht zonder kleine, ietwat lang zonder overdrijving. De lijnen van de schedel en de snuit zijn evenwijdig.
Schedel		Bijna vlak, van middelmatige breedte, zijden bepaald door de slechts licht uitgesproken jukbeenderen. Jachtknobbel alleen waarneembaar bij aanraking.
Stop		Slechts licht aangegeven, verschijnen echter steeds meer geaccentueerd wanneer de vacht ontspringt meer, maar zonder overdrijving.

Facial region
Neus		Zwart, duidelijk zichtbaar.
Voorsnuit		Dezelfde lengte als de schedel, het is niet overdreven breed aan het uiteinde met de convergerende zijkanten enigszins, maar niet zo veel als te worden opgemerkt. Een lichte baard op de kin.
Lippen		Slechts iets ontwikkeld, net voor de onderkaak, verborgen door goede snorren, met goede pigmentatie.
Kiezen / tanden		De kaken robuuste aspect, normaal ontwikkeld. Een schaargebit, soms een tanggebit, met de snijtanden staan recht in de kaken. Complete set van tanden (afwezigheid van de eerste premolaren (PM1) wordt niet bestraft).
Ogen		Donkere kleur de voorkeur. Gaze levendig en doordringend. Belangrijke wenkbrauw maar die geldt niet voor de ogen. Het bindvlies is niet zichtbaar. De oogleden zijn goed gepigmenteerd.
Oren		Gemiddeld bevestigd (op iets meer dan een centimeter breed - ca.3 cm) in lijn met het bovenste niveau van het oog, opknoping, soepel, vrij fijn, matig breed, draaide iets naar binnen aan het einde, half-lang, het bereiken van de wortel van de neus.

Hals

Vrij licht, droog en zonder keelhuid.

Lichaam
Bovenlijn		Niveau, van schoft tot de lendenen.
Schoft		Zeer weinig prominent boven de achterlijn en versmald vanwege schouderblad toppen sluiten.
Rug		Stevig en genoeg vrij smal en duurzame, met goede spieren, zelfs wanneer slechts licht zichtbaar.
Lendenpartij		Solide en zeer licht gewelfd.
Croupe		Bony, een beetje schuin, met droge spieren.
Borst		Dalend zoveel mogelijk aan de elleboog. Breast nauwelijks ontwikkeld breedte. Lange thorax, steeds breder naar de laatste rib.
Ribben		De eerste zijn wat plat, de laatste ronder.
Flank		Vol, zonder overdrijving.
Onderlijn en buik		De onderstreping stijgt lichtjes naar achteren zonder windhond.

Staart

Gehecht aan de hoge kant, niet erg lang. Het heeft meer vacht in het midden. Toen nog, wordt het iets vervoerd onder de horizontale. Toen in beweging, wordt het naar boven sikkel-mode uitgevoerd en kan zelfs het einde gebogen over de rug.

Ledematen

Voorhand
Algemeen		Goed evenwicht. Over het algemeen, en in rust, de voorpoten opzij gezien lijkt een beetje aan de achterzijde van de verticale (onder hem voor).
Schouders		Enigszins schuin, droge, goed ingesteld op de borst.
Ellebogen		Stel goed voor het lichaam.
Onderarm		Lijkt nogal overvloedig vanwege de vacht, maar in werkelijkheid is het droger dan dik en geheel recht.
Voormiddenvoet		Wat kort en licht hellend.

Achterhand
Algemeen		In profiel, iets onder hem. Van achteren gezien moeten de verticale lijn vanaf de punt van de bil door de punt van de hak en even verdelen de middenvoet.
Dijbeen		Vrij vlak.
Achtermiddenvoet		Stel een iets naar voren (iets onder hem achter).
Spronggewricht		In de steek gelaten. In profiel gezien, wordt het spronggewricht hoek van iets gesloten.

Voeten

Van ovale vorm, iets verlengd, met de tenen solide en strak tegen elkaar, herinnert een van een haas voet, en met nagels en pads van goede pigmentatie.

Gangwerk

Soepel en makkelijk (geen ongelijk noch springkasteel).

Huid

Soepel en vrij strak, nauwsluitende over het hele lichaam, vrij dik, gepigmenteerd. Zwarte vlekken op het lichaam, lippen goed gepigmenteerd. Afwezigheid van keelhuid.

Coat
Haarkwaliteit		Lang, ruig en dichtbegroeid, sterk genoeg en ruw (in ieder geval niet wollig of gekruld). De buik en de binnenkant van de bovenbenen moeten niet kaal. De goed uitgesproken wenkbrauwen mag geen betrekking op het oog. Een lichte baard op de kin en het oor bedekt genoeg in het haar.
Haarkleur		Altijd verduisterd, dat wil zeggen, de haren altijd de uiteinden donkerder dan de basis (zwarte overlay). Fawn kleuring kan min of meer verduisterd, maar nooit oranje zijn. De donkere einde kan nemen op een blauw aspect. Volgens de hoeveelheid verdonkering van het uiteinde van het haar, de vacht donkerder of lichter. De aanwezigheid van witte haren verspreid in meer of minder groot aandeel in de vacht wordt getolereerd en geeft aanleiding tot schakeringen gaande van lichtgrijs, waaronder wilde zwijnen grijs. De coat wordt meestal aangeduid met tan in de wenkbrauwen, de wangen, borst, de uiteinden van de ledematen en onder de staart. Dat karakteristieke, zeer zichtbaar op de pup, vaak afneemt met de leeftijd. De vacht wordt gekenmerkt door de basiskleur, de verspreiding van zwart-overlay haren, en de mogelijke associatie met dunne witte haren. Een vandaar beschrijft bijvoorbeeld de "fawn zeer lichtjes bedekt met zwarte" (haas vacht), het "zand bedekt met zwarte" (wolf grijs), en de "fawn bedekt met blauwe '(blauwgrijs). Een witte vlek wordt getolereerd op de borst.

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Reuen 55-62 cm, teven 53-60 cm. Met een tolerantie van 1 cm meer of minder.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

General defecten

Gedrag: Timide onderwerp.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Temperament: Agressief of schuw.

Ontbreken van het type: Onvoldoende raskenmerken, wat betekent dat de dieren over het geheel niet lijkt op andere monsters van het ras.

Kaken / tanden: Onderbijt.

Ogen: muur-eyed of bont.

Voeten: Hubertusklauwen, behalve in landen waar hun verwijdering wordt verboden.

Tail: Kinked.

Pigmentatie: Jas effen zwart (afwezigheid van zwart-overlay fawn haar), gouden tarwe gekleurd of oranje, of driekleurige met duidelijk omschreven levendige kleuren.

Witte voeten.

Belangrijke depigmentatie (neus, oogleden, lippen, rond de anus of vulva, scrotum).

Height: Buiten de grenzen die door de norm.

Gebreken: Merkbaar ongeldig defect.

Anatomische misvorming.

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Toevoegingen door bezoekers

Descended from ancient bearded hounds and sheepdogs of eastern Europe and Asia, the Griffon Nivernais is believed to had been developed in the 1200's from common French hunting dogs, most notably the Chien de Bresse and the Gris de St.Louis. This powerful breed was used throughout the centuries to hunt large game, such as wild boars and wolves in the forested highlands of Vendeen and Nivernais regions, but it almost became extinct during the French Revolution. The Griffon Nivernais was eventually revived and is today a moderately popular breed in its native land.
Strong and agile, this deep-chested and long-legged Moloss is a very resilient and hardy hound, valued for its stamina, tenacity and speed. The Chien de Pays can be aloof with strangers and has a tendency to chase just about everything, from small animals to speeding cars, needing early socialization and obedience training. Some specimens are known to be stubborn and difficult to handle, but this is a smart and intuitive breed, often relying on its own instincts rather than commands. Although the Griffon Nivernais is playful with children and devoted to its owner, it's better suited for rural areas than city life. Straight-backed, well-muscled and rugged, this is a healthy and athletic hound. The rough coat is shaggy and dense, found in black, fawn, grey and merle shades with or without tan markings. Average height is around 23 inches.

Gedetailleerde geschiedenis

Een zeer oude tak van de majestueuze boom van Franse rennende honden lijkt in de loop der jaren steeds krachtiger: het is die van de Griffons. Een van zijn leden, de Nivernais Griffon, had echter een bestemming vol wisselvalligheden.

In de eerste plaats is de oorsprong van deze hond vol mysterie en niets laat toe te kiezen voor één hypothese in plaats van een andere. Een van hen zou graag zien dat het de "briket" -vorm is van een hond met een hoge gestalte (70 cm en meer bij de schoft), lang vervlogen, de Nivernais. De laatste zou een directe afstammeling zijn van de voormalige Grijze Honden van St. Louis. Inderdaad, het is bekend dat Lodewijk IX tijdens de zevende kruistocht door het Egyptische leger van Palestina gevangen werd genomen en dat hij, nadat hij zijn vrijheid had afgelost, vier jaar in dit land bleef, tussen 1250 en 1254. C ' tijdens deze periode had hij de gelegenheid om zijn huidige honden te ontmoeten met inheemse windhonden, waardoor een nieuw ras ontstond dat drie eeuwen lang op de koninklijke packs zou regeren. In werkelijkheid kan niet worden uitgelegd hoe de voormalige Grand Nivernais is gerelateerd aan de grijze honden van St. Louis, de belangrijkste aanwijzing voor deze afstamming wordt alleen gemaakt door bepaalde jurken van de huidige Nivernais Griffon.

Volgens andere bronnen zou de oorsprong van de Griffon Nivernais eerder te zoeken zijn naar de Griffon de Bresse, een opkomst die eigenlijk niet minder prestigieus is: de Griffon de Bresse, die de herinnering aan een stroom van grote neus en mooie kloof, is een authentieke erfgenaam Gallische huidige honden die de Romeinen, die hen sterk bewonderden, Ségusiens hadden genoemd. Het is ook opmerkelijk dat de dichter Gratius vermeldt onder de Ségusiens, Griffons vooral bekend om hun passie en hun snelheid.

De Griffon Nivernais is een vrij snelle hond, maar het is vooral gesneden voor uithoudingsvermogen. Maar of zijn voorouders Grijze Honden van Saint-Louis of Griffons de Bresse waren, ze toonden allemaal een hoge snelheid. Maar is het nodig om de Nivernais te ontkennen dat ze de een of de ander van deze illustere wortels bezitten? Ja, nee! Want sinds deze zeer afgelegen tijden zijn wild, jachten en honden niet significant geëvolueerd. Laten we in dit verband herinneren aan de beroemde uitspraak van Anthony Hublot de Rivault, geciteerd door Emile Guillet: "Elk ras dat niet evolueert, is een ras dat sterft."

Zo verkreeg de Griffon Nivernais van de bodem, een kwaliteit die behoorlijk noodzakelijk was voor de specialisatie die zijn glorie maakte: de jacht op de wolf. Het is inderdaad een run die dagen kan duren en er zijn enkele beroemde voorbeelden van jachten voor 100 kilometer en soms meer.

Toen, na verloop van tijd, werden de uitgestrekte en diepe eiken van de Nivernais, die de toevlucht waren van vele wolven, onderworpen aan duidelijke snijwonden (de "donkere" sneden, ondanks het algemene gebruik van deze uitdrukking, laten een dekmantel achter) . Vele smederijen vestigden zich toen in het gebied, vonden hun brandstof in de buurt en bovendien werd het hout in grote hoeveelheden naar de regio Parijs verscheept door op de Seine te drijven. Dus de vernietiging van de grote bosmassa resulteerde in, zoals we ons voorstellen, de bijna totale verdwijning van wolven en ook de verdunning van de Griffon Nivernais.

Gelukkig is deze hond niet volledig verdwenen, omdat hij ook werd gebruikt voor het jagen op wilde zwijnen. In 1912 noemde de Central Canine Society het echter niet meer en daarom werd de race als vrijwel uitgestorven beschouwd. Het lijdt echter geen twijfel dat Griffons altijd bekend waren bij het "varken", terwijl het waarschijnlijk niet de regels van de eerbied volgde, aangezien dit dier het vaakst te voet en 's nachts werd gejaagd.

Men geloofde ook dat het ras werd geabsorbeerd door de Vendéen Griffon, waarbij de laatste grotendeels zijn regio van oorsprong heeft overstroomd, aangezien het vanaf deze tijd tot het midden en oosten van Frankrijk werd gewaardeerd. Er bestond echter in het begin van de eeuw een "subras": de Griffon Nivernais-Vendéen, die voortkwam uit kruisingen tussen Vendeans en Nivernais die nog steeds bestaan, die grote eer genoten met zijn schepper, de heer Etienne Coste. De beste vertegenwoordigers van dit pakket wonnen de hoogste onderscheidingen op de tentoonstelling in Parijs. Etienne Coste voerde ook een repetitie met de Fox Hounds uit om de constructie en sportvaardigheden van zijn honden te verbeteren. Deze race keerde echter geleidelijk terug naar het Vendean-type.

Ten slotte verzamelden jagers zich in 1925 rond de Viscount d'Anchald en begonnen deze populatie van Griffons te redden. Nivernais was duidelijk heel oud, die verlaten werd achtergelaten ondanks het respect dat de baarden en jagers hadden van wilde zwijnen. Voor dit doel creëerden ze de Griffon Nivernais Club, een instelling die na de Tweede Wereldoorlog helaas in de bijna-veroudering verviel.

Aldus was het ras opnieuw in groot gevaar van uitsterven, en zelfs zo dat in 1974 de leiders van de Club (die in 1969 opnieuw waren opgericht) konden verklaren in het Gastenboek van de hond: "De Nivernais Griffon behoort tot een van deze bedreigde rassen. Degenen van pure race zijn vandaag de uitzondering. Degenen die tegenwoordig nog steeds samenkomen, kunnen een groot verschil tussen hen hebben, te wijten aan de impact van de omgeving op de instroom van vreemd bloed. Deze bijdragen van buitenlands bloed zijn in wezen die van de Griffon Vendéen en Otterhound, waaraan de Grand Bleu de Gascogne moet worden toegevoegd.

Sindsdien is de situatie van het ras zeer gunstig geëvolueerd: in 1979 heeft de goedkeuring van het ministerie van Landbouw de vernieuwing en de inspanningen van de vereniging in het leven geroepen en in 1980 kon de wedstrijd Saint-Sauge presenteren voor de eerste keer tweehonderd proefpersonen met veel exemplaren in de buurt van het type.

Naast specifieke kleuren heeft de Nivernais Griffon zijn eigen constructie en morfologie, die de kenmerken van zijn gedrag verklaren.

In vergelijking met de Vendéen, bijvoorbeeld, is zijn hoofd lang, licht, uitgemergeld, zijn lichaam is droog en benig. Hij presenteert zichzelf vaak "onder hem" in zijn evenwicht, dat wil zeggen dat zijn voorpoten een beetje achter de verticaal staan, terwijl de achterhand een beetje naar voren beweegt. Hij heeft nog steeds een enigszins nostalgische uitdrukking, zelfs verdrietig, wat overeenkomt met zijn soort "barbouillaud" (of "barbouillard").

Tijdens de jacht is deze hond "uitzonderlijk goed", volgens Dr. Guillet, die ook toevoegt dat hij "het einde van de neus is, uitstekend dichtbij, bijt, erg dapper in het struikgewas." Het combineert beide De wijsheid en passie van de oude Franse rassen is een specialist in jacht op vos en wild zwijn, vooral op ruw en bewolkt terrein, en het is zeker niet hij die het contact van de stekelbrem of de beer zou vrezen. niet meer dan het slechte weer zou zijn vurigheid kunnen bedwingen.

De Griffon Nivernais is in wezen een jachthond, hoewel hij niet als een hond van orde wordt beschouwd. Hij is meestal de assistent van de geweerdrager en maakt ten volle gebruik van de heropleving van de schietpartij met gewone honden, die zowel sportief als gepassioneerd is en ook de verdienste heeft van meer en meer klinkende geluiden. de "muziek" van honden. In dit opzicht wordt de Nivernais Griffon vaak een "serieuze slugger's voice" (in plaats van een "hurler" stem) zeer op prijs gesteld.

Tijdens de herziening van de huidige hondenproeven, werden de Nivernais (en andere rassen met dezelfde "niche") in 1980 gesanctioneerd door het certificaat van het hert en het jachtzwijn, wat hem beter beviel. dan die op haas.

De Nivernais Griffon is duidelijk verwant aan de andere Franse Griffons.
De Grand Griffon Vendéen (groot, omdat hij 60 tot 65 cm groot is) komt van het oude Vendéen-haar, waarmee hij afstamt van de oude "klerken" of "Witte Honden van de Koning".
In zijn afkomst vinden we waarschijnlijk ook de Grijze Hond van St. Louis en de Griffon de Bresse, zonder de Fauve de Bretagne te vergeten.
De Vendéen Griffon aansteker kan worden beschouwd als een reductie (deze meet 50 tot 55 cm bij de schoft), verbeterd ten opzichte van de vorige. Het werd gemaakt door de graaf van Elva, vóór de Eerste Wereldoorlog. De onderwerpen van deze twee rassen zijn in staat om te jagen op zwijnen en herten, evenals de vos. Ze hebben een fijne neus en zijn goed dichtgesmeerd, uitgerust met snelheid, handig om het beest "uit zijn trein" te krijgen en in grote mate in de massieven te evolueren. Ze worden vaak verweten dat ze een redelijk onafhankelijk temperament hebben.

De Fauve de Bretagne is weer van kracht: de titel van "best in show" op het Franse kampioenschap 1985 in Nantes heeft deze vernieuwing opgedragen. Dr. Guillet beschouwt het als "een van onze oudste rassen, aangezien een zekere verkoper Huet in de veertiende eeuw al een dergelijke verpakking had."
Het ras (grootte 48 tot 56 cm) heeft geweldige uithoudings-, bijt-, neus- en keelkwaliteiten. Ze heeft de reputatie minder dan ooit ongedisciplineerd te zijn.
Laten we tenslotte de Blue Griffon de Gascogne noemen, die bijna tien jaar geleden nog niet bestond en nu weer verschijnt. Het komt uit verschillende rassen van Griffons en kortharige Gascogne Blue, en meet 43 tot 52 cm.
Al deze honden behoren tot families die alle maten van de huidige honden hebben voortgebracht, van de grote hond tot de Basset, en soms twee soorten jurken presenteren.
Wat de Griffon Nivernais betreft, hij heeft nooit een variëteit van groot gekend, ongeacht de groot-nivernais, zijn hypothetische voorouder.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 22 januari 2024; Hits: 736

Griffon nivernais