Als deze hond zeer zeldzaam is, is de veelheid van denominaties waarmee het in de loop van zijn geschiedenis is begiftigd ongetwijfeld niet vreemd. Hij debuteerde in de wereldhondenshows als variëteit van Manchester Terrier. Het was later bekend als Black and Tan Toy, Miniature Black and Tan. Tegenwoordig is hij de Engelse Black and Tan in Groot-Brittannië en de Engelse Black & Fire Amenity Terrier in Frankrijk en in de landen die deel uitmaken van de Internationale Cynologische Federatie als federale leden. In de Verenigde Staten is het de Engelse Terriër-Terriër van Manchester van goedkeuring zwart en vuur. De vraag van de naam is daarom enigszins verwarrend. Toch is de geschiedenis ervan helder en heel oud, hoewel er over het algemeen maar al te vaak wordt beweerd dat er in de recente tijd miniatuur-rassen van 'fantasieën' worden gemaakt.
Ratten van zeer kleine omvang, ze bestaan al vele eeuwen in veel landen. Men vergeet dat dit type hond een onschatbare rol speelde in het verzet tegen twee van de grote invasies die West-Europa moest ondergaan, en die niet-oorlogszuchtig was, maar desalniettemin een sterke impact had, vooral economische. We hebben het hier over de aankomst in ontelbare cohorten zwarte ratten, uit de elfde eeuw, dan grijze ratten of bruine ratten, nog formider, omdat ze meer gezelschap hebben en in alle omgevingen kunnen floreren, in het eerste deel van de Achttiende eeuw. Zonder deze knaagdieren zou de kat, lang beschouwd als slecht, zo niet diabolisch, in Europa niet kunnen bloeien. Maar de slechte reputatie van deze kat, in het begin, en de invasie van de bruine rat, die de kat moeilijk te overwinnen is, verklaren het veelvuldige gebruik van de hondensoort.
Al sinds de Middeleeuwen leken honden het vaakst kortharig en van de kleinst mogelijke grootte, in staat om in de meest ontoegankelijke uitsparingen te breken. Toegegeven, hun selectie was slechts bij benadering, en het bestaan in die tijd van een beproefde race van ratiers, duidelijk gekenmerkt door grootte en vorm, kan niet worden bewezen. Niettemin kan worden overwogen dat de rattenier van de hond tegen het einde van de achttiende eeuw goed ontwikkeld was in Groot-Brittannië en dat hij verscheen onder types die dicht bij het huidige Manchester en Toy lagen. De kleinere, vaak geboren in nesten van normale grootte, waren zeer gewild (sommige ervan konden in een jaszak worden gehuisvest). Bovendien, in 1570, in De Canibus Britannicis, de beroemde opsomming van de Britse honden van zijn tijd, riep de dokter Johannes Caius de rat al op, waarbij hij zelfs specificeerde dat hij het korte haar had, van zwarte kleur en vuur.
Ratier of Terrier? Om misverstanden te voorkomen, moet eraan worden herinnerd dat het woord "Terrier" niet in een te beperkende zin moet worden begrepen. Het roept een type karakter op: dus, hoewel de Manchester en de Toy meestal niet dienen om op de vos of de das ondergronds te jagen, zijn ze 'echte' en pure Terriers.
Britse ratiers worden daarom in het begin van de negentiende eeuw gevonden in de grote industriesteden van de centrale en noordelijke graafschappen van Engeland. Ze zijn de favoriete metgezellen van bescheiden mensen die hun rol als derator vervullen, ze zijn ook waakzame voogden en zijn niet duur om te onderhouden. Het was toen dat een enkelvoudige "afleiding" zich verspreidde onder hun onbeschofte landeigenaren, mijnwerkers, metaalarbeiders, textielarbeiders en arbeiders in keramiek: harkcompetities of ratelende wedstrijden. Deze nieuwe sport werd waarschijnlijk geboren in een of andere woestenij, waar twee arbeiders moesten gokken op de respectieve verdiensten van hun honden. Al snel werden wedstrijden georganiseerd in speciaal ingerichte kamers, met een put met bordwanden, mogelijk omringd door tribunes, vooral voor het comfort van een groter aantal gokkers. De Manchester en Black English Terrier en Fey (ze hadden nog geen naam) waren de onbetwiste kampioenen van deze discipline.
In 1990 hebben we misschien een beetje moeite om ons charmante en kleine speelgoed in een put te presenteren waar honderd ratten zwermen! En toch zijn er veel kronieken die de heldendaden van deze kleine honden verheerlijken, nauwelijks groter - het feit is te vermelden - dan de huidige exemplaren, omdat hun gemiddelde gewicht rond de 3 kilo lag.
De carrière van het Black and Fire Engelse hol in shows en als een plezierhond is aanzienlijk minder geniaal geweest. Niet dat hij op enigerlei wijze is geminacht. Om het presentabel te maken, zou het bovendien genoeg zijn geweest om wat meer elegantie en regelmaat aan zijn lijnen te geven, om de kleuren nieuw leven in te blazen. Maar ongetwijfeld was het te simpel.
In plaats daarvan beweerden ze dat ze gedwongen waren om hun toevlucht te nemen tot andere rassen - King Charles Spaniel voor kleur, Whippet of Italiaanse windhond om zijn morfologie en zelfs teckel te verfijnen - allemaal omdat het zou heel zeldzaam zijn geworden. Op de rand van uitsterven, de Engelse Black and Fire Amenity Terrier, terwijl het rond 1850 nog steeds erg populair was? Dat is niet waarschijnlijk. De realiteit is dat we ons waarschijnlijk schaamden voor zijn ouderwetse, bescheiden hond, bij uitstek, en deze wilden verbergen.
Het ras werd rond 1880 in tentoonstellingen gepresenteerd. Al snel werden kleinere en kleinere onderwerpen geselecteerd en deze fragiele miniaturen werden rond 1900 enigszins succesvol. Er volgden bepaalde kritiekpunten, die eigenlijk gerechtvaardigd waren. Opgemerkt moet worden dat deze mode relatief lang duurde in Toy's lange geschiedenis. Al in 1922 gaf de Kennel Club hem afzonderlijke registers, en een norm bedroeg een grootte en gewicht minder extreem, wat niet verhinderde om nog steeds af en toe exemplaren van slechts 2,5 pond (1,1) te zien kg). Het ideaal werd een hond met een platte schedel (en geen appel), met vrij kleine ogen en amandel (niet bolvormig en rond), dicht haar (en niet zeldzaam), kaken zonder prognathisme, met regelmatige tanden en goed geplant.
In 1922 waren er echter niet meer dan 36 geregistreerde onderwerpen, de race werd zeldzaam. Sindsdien heeft ze zich nooit van een grote discretie ontdaan in haar land. Voor de Tweede Wereldoorlog was het record van opschriften slechts 135 (in 1935); daarna was het maximum 185 (in 1950). Om deze zeldzaamheid uit te leggen, kunnen we de naamsveranderingen (de huidige datum slechts 1962) en de draconische eisen van de standaard over de jurk inroepen: voor geen enkele andere hond (behalve zijn neef Manchester), de alinea het beschrijven van de kleur is slechts zo lang en grondig. Eindelijk, de Engelse Black en Fire English Terrier missen misschien alleen exotisme en extravagantie! |
Agressief of schuw.
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen