Madrid zien en sterven

Op straat gegooid.

Hobbels, de geur van benzine, schokken, bochten die je van je voeten slaan en die geur van diesel en droge aarde door elkaar. Dan opeens slaan de remmen je tegen elkaar, het gegrom en geblaf van pijn als een broze schouder het oververhitte metaal raakt. Kaken die in de leegte slaan.

De angst.

Dan het licht, verblindend na die uren van stinkende duisternis. Sommigen konden zich niet inhouden. De vrachtwagen stinkt naar urine. Geschreeuw, gebonk van stokken op de carrosserie, handgeklap, klappen, nog meer klappen. Hetzelfde als toen ze instapten, en voor hen: een onbekende ruimte. Omzoomd met enorme huizen, met bijna geen bomen en geen land om op te staan. Alleen stinkend asfalt en beton. En voorbij razende monsters in een duizelingwekkend scala aan vormen en kleuren.

Op de vlucht. Waarheen?

Nergens. Maar ver weg, ver weg van de beulen, ver weg van de afranselingen, ver weg van de hongerdood. Maar hoe voed je jezelf in dit betonnen bos waar zelfs de bomen gekooid zijn. Geen struikgewas, geen holen, geen konijnen. Alleen een paar vuilnisbakken die afval uitspuwen. Je moet vechten. Er zijn veel kandidaten. Alleen de sterkste of meest geroutineerde zal eten. Voor de anderen, alle anderen, de meerderheid, zal het honger en dorst zijn. Tenzij er een stroompje verderop is.

Plotseling gaat het alarm af. Mannen naderen. Dezelfde mannen? Anderen, maar niet veel beter. De werknemers van het pond, de perreira. Ze zijn er met hun netten.

Het is een dolle spurt naar een nieuwe dag van angst en honger. Op weg naar nog een dode op een straathoek, opgepakt door een schreeuwende ijzeren machine. En het stopt niet. Je stopt niet voor een hond, laat staan voor een galgo. Hij kan sterven, zijn nieren gebroken, zijn bloed stroomt over het onverschillige asfalt. Er zijn er zoveel...
Voor degenen die gevangen zijn, begint de beproeving opnieuw. Krappe ruimtes, heet in de zomer, ijskoud in de winter. Slagen, geen verzorging. Onvoldoende voedsel. De sterksten eten. De zwakkeren sterven in stilte, de anderen vechten en sterven uiteindelijk. Verscheurd. Soms verslonden. En als de man verschijnt, keert de rust terug. Als hij de ergste folteraar van allemaal is, heeft het geen zin om je tegen hem te verzetten. Galgo's zijn zo. Zelfverzekerd. Te goed van vertrouwen. Geduldig. Te geduldig. Ideale slachtoffers!

De mens brengt soms voedsel, zelden medicijnen en nog minder vrijheid.

Maar vandaag is hij een ander mens. Hij voelt geen geweld en dood. Deze man werkt voor een vereniging die galgo's redt. Hij is erin geslaagd om enkele galgo's "vrijgelaten" te krijgen. In het bijzijn van de anderen, apathisch, verbijsterd of vol hoop, haalt hij er een paar weg uit deze beruchte dodencel.

Misschien vertrekken de anderen op een volgende reis. Maar zo niet...

Zo niet, dan voegen ze zich bij de duizenden lijken van de galgo's die Spanje ontsieren en het die geur van dood geven die overal hangt, van het platteland dat vergeven is van de jagers tot de arena's waar dood en lijden de plaats innemen van spektakel voor wezens die ik bijzonder weerzinwekkend vind om als menselijk te omschrijven.

De galgo's die de hel van de perreira hebben verlaten, gaan een andere bestemming tegemoet.

Aan het einde van dit nieuwe pad is er een ander leven. Vrijheid, vertrek naar andere horizonten, naar andere landen waar windhonden niet alleen maar werktuigen zijn om weg te gooien na te zijn uitgebuit en gemarteld.

Je staat op het punt om een van deze overlevenden van de jacht en de praktijken van de Spaanse gemeenten te ontvangen. Hij verwacht alles van je, in de eerste plaats dat je hem behandelt als een levend wezen, als een hond, aanhankelijk, geduldig en trouw. Het is aan jou om hem niet teleur te stellen!