Grijze Wolf

		Grijze Wolf
		Hij is een wild dier


Land van oorsprong			Voornamelijk in Europa
Vertaling			Francis Vandersteen

Het bezit van dit dier is niet toegestaan Koninklijk Besluit tot vaststelling van de lijst van niet voor productiedoeleinden gehouden zoogdieren die wel gehouden mogen worden (M.B. 24.08.2009)

De Grijze Wolf (Canis lupus) is de meest verspreide canidissoort. Andere namen : Loup commun of Loup vulgaire. De meest voorkomende naam is echter gewoon "wolf", hoewel deze naam ook gebruikt wordt voor andere hondachtigen.

In de loop van de geschiedenis is de soort geëvolueerd in verschillende ondersoorten, waaronder de Europese Grijze Wolf (Canis lupus lupus) en de Arctische Wolf (Canis lupus arctos). Canis lupus was ook het eerste dier dat door de mens werd gedomesticeerd, wat leidde tot de verschijning van de hond (Canis lupus familiaris) op zijn minst 33.000 jaar geleden, terwijl de wilde hordes zich verder ontwikkelden tot de grijze wolven van vandaag. Uit de hond ontstonden de ondersoorten die terugkeerden in het wild, de Dingo (Canis lupus dingo) en de Zanghond (Canis lupus hallstromi).

In zijn wilde vorm werd de Grijze Wolf geleidelijk uitgeroeid door de mens in verschillende gebieden van zijn oorspronkelijke verspreidingsgebied, vooral in de 19e eeuw. In de 21e eeuw wordt hij voornamelijk aangetroffen in "open vlaktes" zoals de taiga, de steppen van Siberië en de parken van Canada. Hij is nu beschermd in veel landen, waar geprobeerd wordt om de overgebleven populaties te behouden. Sommige beschermingsprogramma's hebben ervoor gezorgd dat de Grijze Wolf kon terugkeren naar gebieden waar hij was verdwenen, vooral in Noord-Amerika.

De Canis lupus familiaris ondersoort heeft zich daarentegen wereldwijd verspreid. Van een soortgenoot van de mens werd hij geleidelijk de gedomesticeerde hond, die op zijn beurt weer diversifieerde in verschillende rassen, aangepast aan de behoeften van degenen die ze creëerden.

Wilde wolven hebben de mens door de geschiedenis heen altijd gefascineerd en alle culturele gebieden gevoed : mythologie, literatuur en kunst, maar ook collectieve angsten en fantasieën.

Het is bekend dat de soort een aanzienlijke intra-specifieke variabiliteit heeft, afhankelijk van de regio en de ondersoort, in termen van grootte, gewicht, vacht en zelfs het uiterlijk van de snuit. De wilde ondersoorten worden regelmatig vergeleken met bepaalde gedomesticeerde hondenrassen met een lupoïde morfologie, zoals de Duitse herder of de husky (die zelf tot de ondersoort Canis lupus familiaris behoren). Het meest voorkomende morfotype heeft puntige oren boven een brede kop met een langwerpige snuit die eindigt in een neus, een krachtige mond, een diepe, smalle borstkas, lange, uitgestrekte poten met brede poten en een rechte, borstelige staart.

Het mannetje is over het algemeen groter dan het vrouwtje. De totale lengte van snuit tot staartpunt is gemiddeld 1,65 m voor de reu en 1,59 m voor de teef. De schofthoogte varieert van 66 tot 81 cm. Volwassen Grijze Wolven wegen gemiddeld tussen 16 en 50 kg voor vrouwtjes en tussen 20 en 70 kg voor mannetjes, afhankelijk van de ondersoort. De kleinste ondersoort is Canis lupus arabs, waar de mannetjes gemiddeld 18 kg wegen en een vrouwtje met 12 kg het record voor lichtheid in handen heeft. Aan de andere kant werd in 1942 een mannetje van 96 kg geschoten in de Karpaten, hoewel dit type meting uitzonderlijk blijft. Er kunnen empirisch twee subpopulaties van de grote grijze wolf worden onderscheiden: de Euraziatische vlaktewolf en de kleinere Italiaanse of Spaanse wolf.

De vacht is dicht, met een overvloedige ondervacht beschermd door dekharen. Aan het einde van de lente onthult de rui de zomervacht, die gedurende het jaar dikker wordt en overgaat in de wintervacht.

De meest voorkomende vacht is een mengeling van grijze haren donkerder gemaakt met zwarte haren. Hoewel dit geen melanisme of leucisme is zoals bij andere soorten, zijn deze variaties geen mutaties en maken ze deel uit van het natuurlijke spectrum van vachten. Op dezelfde manier kan de vacht variëren van bruin en crème tot rood en fawn. De borst, nek, onderkaak en binnenste delen van de ledematen zijn lichter.

De roedel achtervolgt kuddes herbivoren zoals witstaartherten, elanden, dikhoornschapen, rendieren, herten, elanden en Amerikaanse bizons in Noord-Amerika, en dikhoornschapen, reeën, edelherten, damherten, gemzen, Europese bizons en wilde zwijnen in Europa. Op beide continenten waar wolven voorkomen, vormen grazers de basis van hun dieet. Om te jagen achtervolgen ze hun prooi kilometers lang tot deze uitgeput is. Als solitaire dieren nemen ze genoegen met kleine prooien, zoals kleine zoogdieren (knaagdieren) en vogels.

In de herfst veranderen wolven hun dieet en eten ze grote hoeveelheden zalm, die dan volop in trek is. Het vissen op zalm is veel minder gevaarlijk dan de jacht op herten. Bovendien biedt zalm bij het naderen van de winter een betere voedingskwaliteit in termen van vet en energie.

Wolven kunnen kuddes schapen aanvallen. Als de rest van de kudde niet vlucht, zal de wolf blijven jagen, in wat bekend staat als "surplus killing" of "overkilling". Een wolf kan meerdere dieren doden zonder ze op te eten.