 |
Dhole |
|
Hij is een wild dier |
Land van oorsprong |
Veel Aziatische landen | |
Vertaling |
Francis Vandersteen |
| Het bezit van dit dier is niet toegestaan |
| De Dhole (Cuon alpinus) is een hondachtige die oorspronkelijk uit Centraal-, Zuid- en Zuidoost-Azië komt. Andere Engelse namen voor de soort zijn Aziatische wilde hond, Indische wilde hond, sissende hond, rode hond en bergwolf. Hij staat genetisch dicht bij soorten van het geslacht Canis, hoewel zijn schedel convex is in plaats van concaaf in profiel, hij een onderste derde kies mist en de bovenste kiezen slechts één slagtand hebben, in tegenstelling tot twee tot vier. Tijdens het Pleistoceen verspreidde de Dhole zich over Azië, Europa en Noord-Amerika, maar tussen 12.000 en 18.000 jaar geleden werd hij beperkt tot zijn historische verspreidingsgebied. De Dhole is een zeer sociaal dier, dat leeft in grote clans zonder starre dominantiehiërarchieën en waarin meerdere vrouwtjes broeden. Deze clans bestaan meestal uit 12 individuen, maar er zijn groepen van meer dan 40 bekend. Het is een roedeljager die overdag jaagt, bij voorkeur op middelgrote en grote hoefdieren. In tropische wouden concurreert de Dhole met tijgers en luipaarden, die zich richten op enigszins verschillende prooidieren, maar met een aanzienlijke overlap in hun dieet. Hij wordt door de IUCN geclassificeerd als een bedreigde diersoort, omdat de populaties afnemen en geschat worden op minder dan 2.500 volwassen dieren. Factoren die bijdragen aan deze afname zijn habitatverlies, prooiverlies, concurrentie met andere soorten, vervolging door vee en ziekteoverdracht door huishonden. De soort werd voor het eerst beschreven in de literatuur in 1794 door een ontdekkingsreiziger genaamd Pesteref, die Dholes tegenkwam tijdens zijn reizen in het verre oosten van Rusland. Hij beschreef het dier als een regelmatige jager op de alpensteenbok en het vertoont veel overeenkomsten met de goudjakhals. De binominale naam Canis alpinus werd hem in 1811 gegeven door Peter Pallas, die zijn verspreidingsgebied beschreef als het hoogste niveau van Udskoi Ostrog in Amurland, oostwaarts en tot in de Boven-Lena regio, hoewel hij schreef dat hij hem had gezien rond de Yenisei rivier, en dat hij soms China overstak. Dit noordelijke Russische verspreidingsgebied dat Pallas in de 18e en 19e eeuw rapporteerde door deze "bijna onberispelijke" auteur, ligt "aanzienlijk noordelijker" dan waar deze soort tegenwoordig voorkomt. De Britse naturalist Brian Hodgson gaf de Dhole de binominale naam Canis primaevus en stelde voor dat het de voorouder was van de huishond. Hodgson merkte later op dat de Dhole zich fysiek onderscheidt van het geslacht Canis en wees hem toe aan een nieuw geslacht Cuon. De eerste studie naar de oorsprong van de soort werd uitgevoerd door paleontoloog Erich Thenius, die concludeerde dat de Dhole een post-Pleistocene afstammeling was van een goudjakhalsachtige voorouder. Het oudst bekende lid van het geslacht Cuon is de Chinese Cuon majori uit het Villafranchien. Het leek qua fysieke vorm meer op Canis dan de moderne soort, die zijn kiezen aanzienlijk heeft verkleind, waarvan de cuspen zich hebben ontwikkeld tot scherpe punten. In het Midden-Pleistoceen had C. majori de laatste onderkies volledig verloren. C. alpinus zelf verscheen aan het einde van het Midden-Pleistoceen, tegen die tijd was de transformatie van de onderkies in een enkele scherpe snijtand voltooid. De Dholes van het late Midden-Pleistoceen waren vrijwel niet te onderscheiden van hun moderne nakomelingen, met uitzondering van hun grotere omvang, die sterk leek op die van de grijze wolf. De Dhole stierf uit in een groot deel van Europa aan het einde van het Würm, hoewel hij overleefde tot het vroege Holoceen op het Iberisch schiereiland en in Riparo Fredian in Noord-Italië. Het uitgestrekte Pleistocene verspreidingsgebied van deze soort omvatte ook veel eilanden in Azië die niet langer door de soort bewoond werden, zoals Sri Lanka, Borneo en mogelijk Palawan op de Filippijnen. De fossielen geven aan dat de soort ook voorkwam in Noord-Amerika, met overblijfselen die zijn gevonden in Beringia en Mexico. Qua uiterlijk is de Dhole verschillende keren beschreven als een combinatie van de fysieke kenmerken van de grijze wolf en de rode vos, en als "katachtig" vanwege zijn lange ruggengraat en slanke ledematen. Hij heeft een brede, massieve schedel met een goed ontwikkelde sagittale kuif en zijn kauwspieren zijn sterk ontwikkeld in vergelijking met andere hondachtigen, waardoor het gezicht er bijna hyena-achtig uitziet. De snuit is korter dan die van huishonden en de meeste andere hondachtigen. De soort heeft zes in plaats van zeven onderkiezen. De bovenkiezen zijn zwak, een derde tot de helft van die van wolven, en hebben slechts één tand in plaats van de gebruikelijke twee tot vier bij hondachtigen, een aanpassing die bedoeld is om het scheervermogen te verbeteren, waardoor hij beter kan concurreren met kleptoparasieten. Volwassen vrouwtjes kunnen 10 tot 17 kg wegen, terwijl iets grotere mannetjes 15 tot 21 kg kunnen wegen. Het gemiddelde gewicht van de volwassen dieren in drie kleine monsters was 15,1 kg. Van tijd tot tijd kunnen Dholes sympatrisch zijn met de Indische wolf (Canis lupus pallipes), die een van de kleinste rassen van de grijze wolf is, maar toch gemiddeld ongeveer 25% zwaarder is. Hij meet 43-56 cm op de schouder en is 0,91 m lang. Net als de Afrikaanse wilde hond zijn zijn oren afgerond in plaats van puntig. Hij heeft zes of zeven paar spenen, soms acht. De algemene tint van de vacht is roodachtig, met de helderste tinten in de winter. In de wintervacht is de rug gekleed in een verzadigde roodachtige tot rossige kleur met bruinachtige accenten langs het hoofd, de nek en de schouders. De keel, borst, flanken, buik en bovenste ledematen zijn minder kleurrijk en meer gelig. De onderkant van de poten is witachtig, met donkerbruine strepen aan de voorkant van de voorpoten. De snuit en het voorhoofd zijn grijsachtig en roodachtig. De staart is zeer weelderig en pluizig en is voornamelijk roodachtig oker van kleur, met een donkerbruine punt. De zomervacht is korter, grover en donkerder. De rug- en zijbeschermharen zijn bij volwassen dieren 20-30 mm lang. Dholes in Moscow Zoo ruien één keer per jaar, van maart tot mei. In Centraal-Azië leven Dholes voornamelijk in bergachtige gebieden. In de westelijke helft van hun verspreidingsgebied leven ze vooral in alpenweiden en bergsteppen hoog boven de zeespiegel, terwijl ze in het oosten vooral in de taiga te vinden zijn. In India, Myanmar, Indochina, Indonesië en China geven ze de voorkeur aan beboste gebieden in alpiene zones, en soms ook in laaglandgebieden. De Dhole komt mogelijk nog voor in het Tunkinsky National Park in het uiterste zuiden van Siberië, in de buurt van het Baikalmeer. Hij komt waarschijnlijk nog voor in de provincie Primorsky Krai in het Russische Verre Oosten, waar hij in 2004 werd beschouwd als een zeldzame en bedreigde soort, met onbevestigde meldingen uit het beschermde bosgebied Pikthsa-Tigrovy Dom, en er zijn geen waarnemingen gemeld uit andere gebieden zoals het Mataisky Zakaznik bos sinds de late jaren 1970. Momenteel zijn er geen andere recente meldingen die de aanwezigheid van de Dhole in Rusland bevestigen, en er zijn geen recente meldingen uit Mongolië, Kazachstan, Kirgizië of Tadzjikistan, hoewel er één exemplaar is gevangen in het district Jiangxi in het zuiden van China. Bovendien meldden lokale ambtenaren en herders van 2011 tot 2013 de aanwezigheid van verschillende roedels op hoogtes van 2.000 tot 3.500 m in de buurt van het Taxkorgan reservaat in de Karakoram / Pamir regio van de Xinjiang Autonome Regio, grenzend aan Pakistan en Tadzjikistan. en Afghanistan. Dholes zijn onlangs ook waargenomen in het Altyn-Tagh (Altun) gebergte in het zuidelijke deel van de Xinjiang Autonome Regio, dicht bij Tibet. Het is niet bekend of er nog steeds Dholes voorkomen in de Tien Shan, hoewel ze in kleine aantallen voorkomen in de provincie Gansu, waar in 2006 één groep werd waargenomen in de Qilian bergen in deze provincie. De noordelijke grens van deze Gansu provincie in 2013-2014 bevestigde de voortdurende aanwezigheid van verschillende roedels en een volwassen vrouwtje met welpen in dit gebied op hoogtes van ongeveer 2.500-4.000m. Dholes komen nog steeds voor in Tibet en mogelijk ook in Noord-Korea. Ze zijn al voorgekomen in de alpiene steppen die zich uitstrekken van Kasjmir tot de Ladakh regio, maar ze zijn niet geregistreerd in Pakistan. Ze komen voor in het grootste deel van India ten zuiden van de Ganges, met name in de hooglanden van centraal India en de westelijke en oostelijke Ghats. In het noordoosten van India komt hij voor in Arunachal Pradesh, Assam, Meghalaya en West-Bengalen en in de Terai regio van de Indo-Gangetic vlakte. Dhole-populaties in de Himalaya en Noordwest-India zijn gefragmenteerd. In 2011 werden roedels Dhole met cameravallen geregistreerd in Chitwan National Park. In 2011 werd de aanwezigheid bevestigd in het Kanchenjunga Conservation Area met cameravallen. In Bhutan herstelden Dholes zich van een vergiftigingscampagne in de jaren 1970 en in de jaren 1990 kwamen ze weer voor. Tegenwoordig komen ze voor in het Jigme Dorji National Park. Dholes komen nog steeds voor in de bosreservaten van noordoost Bangladesh in de Sylhet regio en in de Chittagong Hill Tracts in het zuidoosten. Het is onwaarschijnlijk dat in deze gebieden levensvatbare populaties voorkomen, aangezien de meeste waarnemingen kleine groepen of solitaire exemplaren betreffen en hun aantallen waarschijnlijk afnemen door een gebrek aan prooi. De aanwezigheid van Dholes in Myanmar is bevestigd door cameravallen in 11 gebieden, en samen met luipaarden hebben ze blijkbaar de tijgers vervangen als de belangrijkste roofdieren van het land. In 2015 werden Dholes en tijgers voor het eerst met cameravallen vastgelegd in de heuvelbossen van Karen State. Hun verspreidingsgebied is sterk versnipperd op het Maleisisch schiereiland, Sumatra, Java, Vietnam en Thailand. In 2014 onthulden cameravalvideo's in bergachtige regenwouden op 2.000 m hoogte in het Kerinci Seblat National Park op Sumatra de voortdurende aanwezigheid van deze soort. Een cameravalonderzoek in het Khao Ang Rue Nai Wildlife Reserve in Thailand, van januari 2008 tot februari 2010, onthulde ten minste één gezonde roedel Dholes. In het noorden van Laos werden Dholes onderzocht (2012) in beschermde gebieden. Een geïsoleerde populatie van deze soort werd gemeld in de Trabzon en Rize regio van Noordoost-Turkije in de buurt van de grens met Georgië in de jaren 1990 door twee Turkse zoölogen. Sommige autoriteiten accepteerden dit rapport, maar anderen vonden het onbetrouwbaar. Daarnaast zou er in 2013 een individu zijn doodgeschoten in de Republiek Kabardino-Balkarië (een Russische republiek direct ten noorden van Georgië in de Centrale Kaukasus); de overblijfselen (waaronder een schedel) werden in mei 2015 geanalyseerd door een bioloog van de Kabardino-Balkarische Staatsuniversiteit, die concludeerde dat de schedel van een Dhole was. Onlangs, in augustus 2015, begonnen onderzoekers van het Nationaal Natuurhistorisch Museum in Sofia, Bulgarije (waaronder Dr. Nikolai Spassov, de huidige directeur van het museum) en de Karadeniz Technische Universiteit aan een expeditie om deze mogelijke Turkse Dhole-populatie op te sporen en te documenteren. Op 12 oktober 2015 rapporteerde dit onderzoeksteam de voorlopige conclusie dat er geen echt bewijs is van een levende Dhole populatie in Turkije (of de Republiek Kabardino-Balkaria), in afwachting van DNA-analyse van monsters van de oorspronkelijke Serez-Eroglu huiden uit 1994. Dholes zijn socialer dan grijze wolven en hebben minder een dominantiehiërarchie, omdat seizoensgebonden voedselschaarste voor hen geen grote zorg is. In dit opzicht lijken ze qua sociale structuur sterk op Afrikaanse wilde honden. Ze leven eerder in clans dan in roedels, omdat de laatste term verwijst naar een groep dieren die altijd samen jaagt. Aan de andere kant splitsen Dhole-clans zich vaak op in kleine roedels van 3-5 dieren, vooral tijdens het lenteseizoen, omdat dit het optimale aantal is om kalveren te vangen. Dominante Dholes zijn moeilijk te identificeren, omdat ze niet op dezelfde manier dominantie vertonen als wolven, hoewel andere leden van de clan onderdanig gedrag ten opzichte van hen vertonen. Gevechten binnen de groep worden zelden waargenomen. Dholes zijn veel minder territoriaal dan wolven en pups van de ene clan voegen zich vaak zonder problemen bij een andere als ze eenmaal geslachtsrijp zijn. Clans zijn over het algemeen tussen de 5 en 12 in India, maar clans tot 40 zijn gemeld. In Thailand zijn clans zelden groter dan drie individuen. In tegenstelling tot andere hondachtigen is er geen bewijs dat Dholes urine gebruiken om hun territoria of reisroutes te markeren. Bij het urineren kunnen Dholes, vooral mannetjes, een of beide achterpoten optillen om een kopstand te vormen. Urineren kan ook worden waargenomen bij boshonden (Speothos venaticus). Ze kunnen op opvallende plaatsen poepen, hoewel een territoriale functie onwaarschijnlijk is, aangezien uitwerpselen meestal binnen het territorium van de clan worden gedeponeerd en niet aan de rand. Uitwerpselen worden vaak gedeponeerd in wat gemeenschappelijke latrines lijken te zijn. Ze schrapen de grond niet af met hun poten zoals andere hondachtigen doen om hun territorium af te bakenen. Er zijn vier soorten holen beschreven: eenvoudige holen met één ingang (meestal omgebouwde holen van gestreepte hyena's of stekelvarkens); complexe ondergrondse holen met meer dan één ingang; eenvoudige spelonkachtige holen die onder of tussen rotsen zijn uitgegraven; en complexe spelonkachtige holen met meerdere andere holen in de buurt, waarvan sommige met elkaar in verbinding staan. De holen bevinden zich meestal onder dicht struikgewas of aan de oevers van rivieren of droge kreken. De ingang van een hol kan bijna verticaal zijn, met een scherpe bocht van drie tot vier voet. De tunnel komt uit in een voorkamer, van waaruit meerdere gangen lopen. Sommige holen hebben tot zes ingangen die leiden naar 30 meter aaneengesloten tunnels. Deze 'steden' kunnen worden ontwikkeld over meerdere generaties Dholes, en worden gedeeld door vrouwtjes in de clan als ze samen opgroeien. Net als wilde honden en Afrikaanse dingo's vermijden Dholes het doden van prooien in de buurt van hun holen. In India vindt het paarseizoen plaats tussen half oktober en januari, terwijl de Dholes in Moskou vooral in februari paren. In tegenstelling tot wolvenroedels kunnen Dhole-clans uit meer dan één vrouwtje bestaan. Meerdere vrouwtjes kunnen samen in hetzelfde hol nestelen en hun jongen grootbrengen. Tijdens het paren neemt het vrouwtje een gehurkte houding aan, vergelijkbaar met die van een kat. Wanneer het mannetje afstijgt, is er geen copulatieve binding zoals bij andere hondachtigen. In plaats daarvan ligt het paar op hun zij tegenover elkaar in een halfronde formatie. De draagtijd duurt 60 tot 63 dagen, met een gemiddelde grootte van 4 tot 6 pups. Hun groeisnelheid is veel sneller dan die van wolven en is vergelijkbaar met die van coyotes. De pups worden minstens 58 dagen gezoogd. Gedurende deze tijd voedt de roedel de moeder in het hol. Dholes gebruiken geen rendez-vousplaatsen om hun pups te ontmoeten zoals wolven doen, hoewel een of meer volwassenen bij de pups blijven in het hol terwijl de rest van de roedel jaagt. Zodra het spenen is begonnen, zullen de volwassenen in de clan voedsel opscheppen voor de pups totdat ze oud genoeg zijn om deel te nemen aan de jacht. Ze blijven 70-80 dagen in hun hol. Op de leeftijd van zes maanden vergezellen de pups de volwassenen op de jacht en op de leeftijd van acht maanden helpen ze bij het doden van grote prooien zoals sambar. De maximale levensduur in gevangenschap is 15 tot 16 jaar. Voordat ze op jacht gaan, doorlopen de clans uitgebreide sociale rituelen waarbij ze zwepen, hun lichaam insmeren en homoseksuele en heteroseksuele paringen uitvoeren. De Dholes jagen voornamelijk overdag, in de vroege ochtenduren. Ze jagen zelden 's nachts, behalve bij volle maan, wat erop wijst dat ze bij het jagen sterk op zicht vertrouwen. Hoewel ze niet zo snel zijn als jakhalzen en vossen, kunnen ze hun prooi urenlang achtervolgen. Tijdens een achtervolging kunnen een of meer Dholes het overnemen om hun prooi te achtervolgen, terwijl de rest van de groep een gestaag tempo aanhoudt en het overneemt zodra de andere groep moe wordt. De meeste achtervolgingen zijn kort en duren slechts 500 meter. Als de prooi eenmaal gevangen is, grijpt één Dhole de neus van de prooi, terwijl de rest van de roedel het dier bij de flanken en achterhand trekt. Ze gebruiken geen dodelijke beet in de keel. Soms verblinden ze hun prooi door de ogen aan te vallen. Serows behoren tot de enige hoefdiersoorten die zich effectief kunnen verdedigen tegen aanvallen van Dholes, dankzij hun dikke beschermende vacht en korte, scherpe horens die Dholes gemakkelijk kunnen doorboren. Ze scheuren de flanken van hun prooi open en ontdoen ze van hun ingewanden, waarbij ze het hart, de lever, de longen en delen van de ingewanden opeten. De maag en pens blijven meestal intact. Prooien die minder dan 50 kg wegen sterven meestal in minder dan twee minuten, terwijl het bij grote herten 15 minuten kan duren voordat ze sterven. Zodra de prooi veilig is, scheuren Dholes stukken van het karkas af en eten ze geïsoleerd. In tegenstelling tot wolvenroedels, waarin broedparen het voedsel monopoliseren, geven Dholes voorrang aan pups bij het voeden tijdens een prooi, zodat deze als eerste kunnen eten. Over het algemeen tolereren ze aaseters bij het doden. De moeder en de jongen krijgen voedsel dat door andere leden van de roedel wordt opgebraakt. Prooien in India zijn onder andere chital, sambar, muntjak, muishert, moerashert, wild zwijn, gaur, buffel, banteng, vee, nilgai, geiten, Indiase hazen, Himalaya veldratten en langoeren. Er zijn gevallen bekend van een groep die in Assam een jonge Indiase olifant doodschoot, ondanks de wanhopige verdediging van de moeder. In Kasjmir jagen ze op markhor en thamin in Myanmar, op Maleise tapir en Sumatraanse serow op Sumatra en het Maleisisch schiereiland, en op Java rusa op Java. In het Tien Shan en Tarbagatai gebergte jagen de Dholes op Siberische steenbokken, arkhar, reeën, marals en wilde zwijnen. In het Altai- en Sayan-gebergte jagen ze op muskusherten en rendieren. In Oost-Siberië voeden ze zich met reeën, Manchu elanden, wilde zwijnen, muskusherten en rendieren, terwijl ze in Primorye ook sikaherten en gorilla's eten. In Mongolië eten ze argali en zelden Siberische steenbokken. Net als Afrikaanse wilde honden, maar in tegenstelling tot wolven, staan Dholes er niet om bekend dat ze mensen aanvallen. Dholes eten gemakkelijker fruit en groenten dan andere hondachtigen. In gevangenschap eten ze verschillende soorten gras, fruit en bladeren, blijkbaar voor hun plezier en niet alleen als ze ziek zijn. In de zomer eten Dholes in het Tien Shan gebergte grote hoeveelheden bergrabarber. Hoewel ze opportunistisch zijn, hebben de Dholes een duidelijke afkeer van de jacht op vee en hun kalveren. Sinds het eind van de jaren negentig is de predatie van vee door Dholes een probleem in Bhutan, omdat huisdieren vaak buiten worden gelaten om in het bos te grazen, soms weken achter elkaar. Vee dat 's nachts op stal staat en in de buurt van huizen graast, wordt nooit aangevallen. Ossen worden vaker gedood dan koeien, waarschijnlijk omdat ze minder bescherming krijgen. In sommige regio's zijn Dholes sympatrisch met tijgers en luipaarden. Concurrentie tussen deze soorten wordt over het algemeen vermeden door verschillen in prooiselectie, hoewel er nog steeds een aanzienlijke overlap in dieet is. Met luipaarden mikken Dholes over het algemeen op dieren die 30-175 kg wegen (gemiddeld gewicht 35,3 kg voor Dhole en 23,4 kg voor luipaard), terwijl tijgers prooien van meer dan 176 kg selecteren (maar hun gemiddeld gewicht was 65,5 kg). Daarnaast kunnen ook andere prooigeigenschappen, zoals geslacht, arboraliteit en agressiviteit, een rol spelen bij de prooiselectie. Zo doden luipaarden bij voorkeur mannetjes, terwijl luipaarden meer van beide geslachten doden (tijgers geven de voorkeur aan grotere prooien), Dholes en tijgers doden zelden langoeren in vergelijking met luipaarden, omdat luipaarden zelden everzwijnen doden, vanwege het onvermogen van dit relatief lichte roofdier om agressieve prooien van vergelijkbaar gewicht aan te pakken. Bij bepaalde gelegenheden kunnen Dholes tijgers aanvallen. Wanneer ze geconfronteerd worden met Dholes, zullen tijgers hun toevlucht zoeken in bomen of met hun rug naar een boom of struik staan, waar ze lange tijd aangevallen kunnen worden vooraleer ze uiteindelijk proberen te ontsnappen. Tijgers die ontsnappen worden meestal gedood, terwijl tijgers die standhouden een grotere kans hebben om te overleven. Tijgers zijn gevaarlijke tegenstanders voor Dholes, want ze zijn sterk genoeg om een Dhole met één trap te doden. Dhole-roedels kunnen luipaardleeuwen doden, terwijl luipaarden Dholes kunnen doden als ze ze alleen of in paren tegenkomen. Omdat luipaarden kleiner zijn dan tijgers en meer geneigd zijn om op Dholes te jagen, reageren Dhole-roedels agressiever op hen dan op tijgers. Dhole-roedels vallen soms Aziatische zwarte beren en lippenberen aan. Als ze beren aanvallen, proberen ze te voorkomen dat ze hun toevlucht zoeken in grotten en hun achterwerk verscheuren. Hoewel ze over het algemeen vijandig staan tegenover wolven, kunnen ze op elkaar jagen en zich met elkaar voeden. Er is ten minste één melding van een wolf die samenleefde met een paar Dholes in het Debrigarh Wildlife Sanctuary. Ze gaan zelden samen in gemengde groepen met goudjakhalzen. Tamme honden kunnen Dholes doden, hoewel ze ze af en toe voeren. Dholes zijn kwetsbaar voor een aantal verschillende ziekten, vooral in gebieden waar ze sympatrisch leven met andere hondachtigen. Besmettelijke ziekteverwekkers zoals Toxocara canis zijn aanwezig in hun uitwerpselen. Ze kunnen lijden aan hondsdolheid, distemper, schurft, trypanosomiasis, canine parvovirus en endoparasieten zoals cestoden en rondwormen. De Dhole wordt zelden gedomesticeerd. Sommige volkeren, zoals de Kurumbas en bepaalde Mongools sprekende stammen, eigenen zich Dholes toe; sommige Indiase dorpelingen verwelkomen de Dhole vanwege deze toe-eigening van Dhole-dieren. Dholes werden in heel India vervolgd voor premies, totdat ze werden beschermd door de Wildlife Protection Act van 1972. Methoden die werden gebruikt om op Dholes te jagen waren onder andere vergiftigen, strikken, schieten en knuppelen op holen. Inheemse Indianen doodden Dholes voornamelijk om hun vee te beschermen, terwijl de Britten hetzelfde deden tijdens de Britse Raj, in de overtuiging dat Dholes verantwoordelijk waren voor de afname van de wildpopulaties. Dholes worden nog steeds vervolgd, met verschillende intensiteit afhankelijk van de regio. De premie die voor Dholes werd betaald was 25 roepies, hoewel dit in 1926 werd verlaagd naar 20 nadat het aantal kadavers van Dholes dat werd aangeboden te hoog werd om de vastgestelde beloning te handhaven. In Indochina hebben Dholes veel te lijden van niet-selectieve jachttechnieken zoals strikken. De bonthandel vormt geen grote bedreiging voor de Dholes. De mensen in India eten geen vlees van Dholes en hun bont wordt niet als waardevol beschouwd. Vanwege hun zeldzaamheid worden Dholes in de Sovjet-Unie nooit in grote aantallen geoogst voor hun huiden en worden ze soms geaccepteerd als honden- of wolvenhuiden (in het laatste geval worden ze bestempeld als "halfwolf"). Winterbont werd gewaardeerd door de Chinezen, die aan het einde van de jaren 1860 in Ussuriysk Dhole-huiden kochten voor een paar roebel. Aan het begin van de 20e eeuw brachten Dholevellen acht roebel op in Mantsjoerije. In Semirechye werden bontjassen van Dholehuiden als de warmste beschouwd, maar ze waren erg duur. De Dhole is beschermd onder Schedule 2 van de Wildlife Protection Act 1972. De oprichting van reservaten in het kader van Project Tiger heeft enige bescherming geboden aan tijgervriendelijke Dhole-populaties. In 2014 keurde de Indiase regering het eerste kweekcentrum voor Dhole's goed in het Indira Gandhi Zoological Park (IGZP) in Visakhapatnam. De Dhole is sinds 1974 beschermd in Rusland, hoewel hij kwetsbaar is voor gif dat door wolven wordt achtergelaten. In China is het dier geclassificeerd als een categorie II beschermde diersoort onder de Chinese Wildlife Protection Law van 1988. In Cambodja is de Dhole beschermd tegen de jacht, terwijl natuurbeschermingswetten in Vietnam de winning en het gebruik beperken. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen