Cantabrische Waterhond

		Cantabrische Waterhond
		Hij wordt niet erkend door de F.C.I.


Land van oorsprong			Spanje
Vertaling			Francis Vandersteen

De Cantabrische Waterhond doet zijn naam eer aan, want hij komt uit Cantabrië en houdt van het water. Dit ras is ontstaan aan de kust van Cantabrië, Spanje, en heeft hun visserseigenaren volledig geholpen. Sterker nog, als de Cantabriër een baan had, zou het die van zeeman zijn, want hij voelt zich erg op zijn gemak op zeilboten en aanlegsteigers.
Helaas zijn veel van de rollen die de Cantabrische Waterhond van oudsher vervulde, vervangen door technologie. Bijvoorbeeld, terwijl deze actieve kerel vroeger berichten van de ene boot naar de andere bracht, is hij nu niet veel meer dan een visser die op zoek is naar een mobiele telefoon.
Het aantal Cantabrische honden is in de 20e eeuw dan ook sterk afgenomen. Waar ze ooit veel voorkwamen, druk langs kades en aanlegsteigers, zijn ze nu een zeldzaamheid. In 2011 waren er nog maar 1200 honden over om het ras te vertegenwoordigen.

Het uiterlijk van de Cantabrische Waterhond is verantwoordelijk voor zijn bijnaam, de wollige hond. Hun geschiedenis is onlosmakelijk verbonden met die van de vissers die in de kleine vissershavens langs de Spaanse kust en op het Iberisch schiereiland werkten.
Genetisch gezien is een van hun naaste verwanten de Spaanse Waterhond, waarmee ze een vergelijkbaar uiterlijk hebben. Echter, de Cantabrische is over het algemeen kleiner en korter dan zijn Spaanse tegenhanger.
De Cantabrische was een werkhond die vele rollen vervulde rond de haven en vissersboten. Een van hun taken was bijvoorbeeld het apporteren van vis die in de manden van de vissers terecht was gekomen. Ze waren ook bedreven in het spotten van scholen vis in ondiep water en het begeleiden van hun meesters bij het uitwerpen van hun netten.

Ze waren ook scheermesbewakers en speelden een belangrijke rol in het verminderen van het aantal ongedierte aan boord van schepen. Ze hadden ook andere vaardigheden, zoals het vangen van het touw tussen de boot en de wal om de boot aan de kade vast te maken. Maar daar hield het nut van de Cantabriërs niet op. Ze fungeerden ook als waakhonden en soms als redders, die vissers hielpen die in zee vielen.
Tegen het midden van de 20e eeuw waren veel van deze rollen echter overbodig geworden. Moderne technologie verving de Cantabrische en dus begonnen de aantallen af te nemen. Nu zijn ze vooral te vinden als huisdier in de haven in plaats van als werkdier.

Er is bijna iets poedelachtigs aan het golvende haar van dit wollige ras. Middelgrote honden, ze zijn redelijk geproportioneerd, met sterke benen en een compact lichaam. Hun hoofden zijn ook goed geproportioneerd met een goede snuitlengte. Ze hebben flaporen, niet te kort en niet te lang. De Cantabrische heeft een staart van gemiddelde lengte, hoog gedragen en licht gebogen.
Een van de onderscheidende kenmerken van de Cantabrische is hun vacht. Deze is lang en wollig (vergelijkbaar met een poedel). Ze komen voor in verschillende kleuren, waaronder crème, fawn, bruin met wit en zwart met wit.

De Cantabrische heeft een zachte bek (schept gemorste vis voorzichtig op) en doordringende ogen als hij scholen vis ziet. Het is een intelligent ras dat in staat is voor zichzelf te denken en dienovereenkomstig te reageren.
Over het algemeen is het een makkelijk ras dat graag bij mensen in de buurt is en ze zijn goede huisdieren als ze voldoende beweging krijgen. Hun wortels als rattenvangers betekenen echter dat ze een breed scala aan potentiële prooien hebben, wat betekent dat ze niet per se een goede huisgenoot zijn voor katten of andere kleine harige dieren.