 |
Tibetan Kyi Apso |
|
Hij wordt niet erkend door de F.C.I. |
Land van oorsprong |
Tibet | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Dit ras staat ook wel bekend als |
Kyi Apso
|
| De Tibetaanse Kyi Apso, ook bekend als de Apso Do-Kyi, is een zeldzaam Tibetaans ras van veehonden. In Tibet wordt soms Pashmina van dit ras gered en gebruikt om kleine tapijten van te weven. In het Tibetaans betekent "kyi" hond en "apso" is een afkorting van "ara" wat snor betekent en "sog-sog" wat harig betekent. Het wordt in de volksmond ook wel een soort 'do-khyi' genoemd, wat een vastgebonden hond betekent. Deze grote, ondeugende honden zijn te herkennen aan hun lange vacht, volledig gebogen staart en 'bebaarde' gezichten. Dit ras meet tussen de 61 en 71 centimeter en weegt net geen 45 kilo. Vergeleken met de Tibetaanse Mastiff heeft de Kyi Apso een bebaarde, borstelige snuit en over het algemeen langer haar, maar hij heeft minder zware botten. De meeste Kyi Apso's zien er lichter en atletischer uit dan een Tibetaanse Mastiff, met afhangende lippen, keelhuid, gezichtsrimpels of veel grote, afhangende oren. Hij wordt beschouwd als een primitief ras, maar heeft over het algemeen de hardheid behouden die nodig is om te overleven in Tibet en het hooggelegen Himalaya-gebergte. Instinctieve gedragingen, waaronder hondenroedelgedrag, hebben bijgedragen aan het overleven van het ras in moeilijke omgevingen. Het is een van de zeldzame primitieve hondenrassen die een enkele bronst per jaar behoudt in plaats van twee, zelfs op veel lagere hoogtes en in klimaten die veel gematigder zijn dan het oorspronkelijke klimaat. Deze eigenschap komt ook voor bij wilde hondachtigen zoals wolven en andere wilde dieren. De honden gaan ook door een periode van onrust die geassocieerd wordt met de traditionele yak migraties in Tibet. Hierdoor hebben deze honden de neiging om periodiek te willen zwerven. Hun dubbele vacht is lang, onderhevig aan het klimaat, en komt voor in een grote verscheidenheid aan kleuren, waaronder effen zwart, zwart met beige, verschillende tinten 'rood' (van bleek goud tot dieprood) en blauwachtig grijs (verdund zwart), vaak met witte aftekeningen. Hij heeft ook niet die onaangename "grote hondengeur" waar veel grote rassen last van hebben. De vacht, ongeacht de lengte of kleur, moet vuil en geurtjes elimineren. Hoewel honden het hele jaar door een beetje verharen, is er meestal een grote 'rui' in de late winter of het vroege voorjaar en soms een kleinere in de late zomer of het vroege najaar. (Het castreren van de hond kan de vacht drastisch beïnvloeden wat betreft textuur, dichtheid en type verharing). Van de weinige honden die het Westen hebben gehaald, kan het temperament worden omschreven als over het algemeen ontspannen, aanhankelijk en vredelievend, maar ze zijn ook zeer assertief in het verdedigen van hun territorium. Ze lijken minder serieus dan de Tibetaanse Mastiff en benaderen het leven met iets meer eigenzinnigheid en humor. Ze kunnen bloedserieus worden als de situatie dat rechtvaardigt, maar ze maken zich niet druk om de kleine dingen. Als herdershond in Tibet en het Westen gebruiken ze alle gebruikelijke herderstactieken (bijv. blaffen, geurmarkeringen) om roofdieren te waarschuwen en een directe confrontatie te vermijden. De eerste vermelding van dit hondenras komt uit 19e en vroeg 20e eeuwse geschriften over de honden van Centraal-Azië, Tibet en de Himalaya landen. Het is verwant aan de Tibetaanse Mastiff. Kapitein George Augustus Graham, beter bekend bij hondenliefhebbers als de oprichter van de Britse Ierse Wolfshond Club, importeerde een hond met de naam 'Tibetaanse Wolfshond'. Deze hond kan het best worden omschreven als een Kyi Apso. Van de 13e Dalai Lama is bekend dat hij een hond van dit type bezat. Relatief weinig Tibetaanse Kyi Apso's hebben Noord-Amerika of Europa bereikt. De eerste werden geïmporteerd naar Noord-Amerika in de late jaren 1970, of misschien eerder, maar geen van deze honden lijken nakomelingen te hebben nagelaten. Het ras werd goed vertegenwoordigd en verzorgd door de nu ter ziele gegane Kyi Apso Tibetan Club, opgericht in 1995, maar stortte in 1999 ineen en na 2000 werden er geen nesten meer geregistreerd. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen