 |
Beogradski Terijer |
|
Hij wordt niet erkend door de F.C.I. |
Land van oorsprong |
Servië | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Dit ras staat ook wel bekend als |
Serbian Terrier
|
| Vrij zeldzaam en weinig bekend, zelfs in Servië, bestaat de Belgrade Terrier in verschillende vormen en onder verschillende namen sinds de oudheid, toen het behoorde tot de gemeenschappelijke paria groep van Balkan honden, sterk beïnvloed door de Griekse Alopekis. In de Middeleeuwen werd hij gefokt als een rattenvanger en een kleine jachthond, maar werd beschouwd als een regionale variant van de Balkan Terrier. Er waren veel gespecialiseerde werkrassen van de Balkan Terrier, meestal geassocieerd en vernoemd naar de regio's waar ze waren gefokt, en tegen het einde van de 19e eeuw waren de drie overgebleven types nog steeds te vinden, namelijk de Bosnische Jamar, Voivodina Pacovan en Servische Rupar. Deze laatste diende als basis voor de ontwikkeling van het moderne Belgrade Terrier ras. Omdat ze een vasthoudende ongedierendoder wilden creëren die ook kon worden gebruikt om te jagen op dassen en vossen, en om ze te achtervolgen en te confronteren in hun ondergrondse holen, besloten veel Servische jagers om de hardste exemplaren van hun Rupars te fokken met een paar geïmporteerde jachtrassen, zoals een verscheidenheid aan Oostenrijkse en Duitse jachthonden en terriërs. Voor de 1e Wereldoorlog werden ook de Servische berghond, de Taurunum Dogge en de Bosnische Jamar gebruikt in de fokkerij, maar tegen het begin van de jaren 1930 was het ideale type vastgesteld en was de Belgrado terriër op weg om volledig gestandaardiseerd te worden. Helaas maakten de Tweede Wereldoorlog en de nazi-bezetting een einde aan deze inspanningen en het Beogradski Terijer ras herstelde zich nooit volledig. Weinig pure exemplaren overleefden de moeilijke oorlogsjaren, maar in het begin van de jaren 1960 besloten enkele jachtliefhebbers het ras nieuw leven in te blazen door een gestage instroom van Deutscher Jagdterrier bloed en ook door kruisingen met de Bosnische Barak en de steeds populairder wordende Teckel. Deze nieuwe incarnatie van de Belgrade Terrier sloeg echter nooit echt aan en is tot op de dag van vandaag zeer zeldzaam gebleven. In de daaropvolgende 20 jaar besloot een klein aantal Belgrado fokkers om een rustigere, aantrekkelijkere versie van het ras te ontwikkelen, dus introduceerden ze Basset Hounds, Beagles, Cocker Spaniels en Poedels in hun lijnen, waardoor een mooi, vriendelijk klein gezelschapras ontstond dat zelden als jager werd gebruikt, maar voornamelijk als huisdier in de stad. Tot op de dag van vandaag is het ras niet gestandaardiseerd en bestaat er nog steeds een grote verscheidenheid aan maten en verschijningen. Zelfs de naam "Belgrade Terrier" kan misleidend zijn, omdat veel mensen deze tegenwoordig gebruiken om de Zemunac te beschrijven, evenals andere rassen, zowel zuiver als onzuiver. De moderne variant van de Belgrade Terrier heeft niet langer zijn traditionele zeer gemotiveerde, serieuze persoonlijkheid, maar is in plaats daarvan een speels, gehoorzaam huisdier dat dol is op kinderen en tolerant is tegenover andere honden. Sommige autoriteiten beschouwen het zelfs niet langer als een terriër, maar de populaire naam blijft. Opgemerkt moet worden dat er zelfs nu nog een paar werkende terriërs van het oude Rupar-type in Servië te vinden zijn, maar ze worden niet echt serieus genomen in hun geboorteland en zijn voornamelijk rashonden, die voornamelijk worden gebruikt als waakhonden op het platteland. Qua uiterlijk vergelijkbaar met een kleinere Basset Hound of wat zwaardere teckels en Beagles, is de Belgrade Terrier een levendig ras, maar niet zo beweeglijk als de originele variëteit. De Belgrade Terriers zijn vrij massief en hebben een diepe borst. Ze hebben een licht verlengde rug en korte, stevige benen. Het hoofd is elegant en rond, met een hondachtige snuit en goed ontwikkelde kaken. De oren worden laag gedragen, hoewel ze niet zo lang zijn als die van de Basset Hound. De meeste honden hebben een korte, gladde vacht, maar er zijn ook voorbeelden van ruwharige en langharige honden. De voorkeurskleur is reekleurig met een zwart 'zadel' op de rug en witte aftekeningen op de benen, borst en buik, hoewel er ook veel andere kleuren bestaan, effen en bont. De grootte kan variëren, maar de ideale hoogte is ongeveer 30,5 centimeter. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen