 |
Pastor Garafiano |
|
Hij wordt niet erkend door de F.C.I. |
Land van oorsprong |
Canarische Eilanden, Spanje | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Dit ras staat ook wel bekend als |
Garafiano Shepherd Dog
|
| De Pastor Garafiano is een hondenras afkomstig van La Palma, Canarische Eilanden. De naam komt van het noorden van het eiland, specifiek van de gemeente Garafía, omdat dit de plaats was waar het ras het meest voorkwam, hoewel er exemplaren over het hele eiland zijn. Het ras werd in 2003 officieel erkend door de Koninklijke Spaanse Kynologische Vereniging. Deze volgzame, beschermende honden staan niet bekend om hun agressie. Sinds zijn oorsprong wordt hij geassocieerd met grazen, een activiteit waarvoor hij bijzonder geschikt is, hoewel hij ook erg belangrijk is geworden als gezelschapsdier. Een tijd lang stond het ras op het punt van uitsterven door kruisingen met andere hondenrassen. Opeenvolgende kruisingen, vooral vanaf de jaren 1960 met andere herdershondenrassen, toonden de noodzaak aan om te werken aan hun herstel en selectie uit de weinige zuivere exemplaren van het ras die door de herders van het eiland werden gehouden. Om dit te voorkomen werd de Werkgroep voor het Herstel van de Garafiano Herdershond opgericht, die later de Spaanse Garafiano Herdershond Vereniging zou worden. De doelstellingen van de vereniging omvatten ontwikkeling, tellingen, de oprichting van fokkernen, deelname aan hondenshows en beurzen, enz. Het ras werd tentoongesteld in de voorbeelden van inheemse rassen die op de Canarische Eilanden werden gevierd, evenals in internationale shows die in Santa Cruz de Tenerife en Las Palmas de Gran Canaria werden gehouden. De afdeling Etnologie van de Faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit van Las Palmas de Gran Canaria heeft verschillende studies naar het ras uitgevoerd, die werden gepresenteerd op het Symposium over inheemse rassen dat in maart 1992 in Cordoba werd gehouden. De toekomst van het ras ziet er veelbelovend uit door de groeiende interesse in deze dieren, niet alleen bij herders maar ook bij mensen die op zoek zijn naar een gezelschapsdier. Het is een karakteristieke hondenpopulatie die zijn oorsprong vindt in de Garafía-regio op het eiland La Palma, waar herders hem gebruikten om geiten te hoeden. Daarom gedijt het dier goed in steile, rotsachtige gebieden. Het heeft zeer homogene kenmerken, omdat er alleen functionele selectie is uitgevoerd. Vanwege de geografische kenmerken van La Palma is het vooral geschikt voor het weiden van geiten en schapen op steil terrein. Zijn oorsprong gaat terug tot de pre-Spaanse tijd, hoewel kruisingen met andere rassen na de verovering hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van de Garafiano-herder. Lupoïde gelijkend, middelmatige proporties of matig longilineo, goed in balans, middelgroot tot groot formaat. Croupe iets hoger dan die van de dwarse kraag vrij kort en laag in vergelijking met het hoofd van het lichaam. Ze wegen meestal tussen 28 en 35 kg voor reuen en tussen 24 en 30 kg voor teven. De schofthoogte van reuen ligt tussen 57 en 64 cm, die van teven tussen 55 en 62 cm. Deze cijfers zijn nu veranderd, met mannetjes normaal tussen 60 en 70 cm en vrouwtjes tussen 55 en 65 cm. De kop is conisch, klein in verhouding tot het lichaam, met een licht convex voorhoofd en markante oren die ver uit elkaar staan. Ze kunnen ook geprikt lijken, dan is er een tendens waargenomen om ze gevouwen te houden bij een stimulus, waardoor de binnenkant zichtbaar wordt. De neus is altijd zwart. De amandelvormige bruine ogen staan schuin. De lippen zijn kort en verzameld. De beet is tangvormig. De stop is zacht en zeer uitgesproken. De benen zijn sterk, goed geplaatst en goed geproportioneerd. Soms hebben ze sporen, die meestal dubbel zijn en soms geïmplanteerd. De vacht is reebruin of alobada. Puppy's worden bruin geboren, ze veranderen van kleur naarmate ze volwassen worden, waarbij in sommige gevallen witte haren of vlekken op de borst, tenen of staartpunt verschijnen, maar meestal verdwijnen als ze groeien. Het haar is overvloedig en min of meer lang. Soms is het zacht, terwijl het in andere gevallen ruw is. Meestal hoopt het zich op aan de basis van het oor, de nek, de rokken, de staart en de randen van de poten. De staart is meestal dichtbevolkt met haar als een sabel dat licht gebogen is, maar nooit op de rug. Het karakter van de Garafische herder is volgzaam en vriendelijk. Als hij vreemden ontmoet, toont hij een typische houding: blaffen, oren gevouwen, staart kwispelen en zijn hoofd draaien met de hoek van zijn mondvormige glimlach. Hij ziet er kalm en vredig uit, maar wordt actief als hij aan lichaamsbeweging doet. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen