Labrit

		Labrit
		Hij wordt niet erkend door de F.C.I.


Land van oorsprong			Frankrijk
Vertaling			Francis Vandersteen

De Pyreneese Herdershond wordt vaak verward met de Labrit. De Labrit is geen erkend ras, noch door de SCC, noch door de FCI.

Wat wel bekend is, is dat veel mensen het woord Labrit gebruiken om de Berger des Pyrénées te onderscheiden van de Montagne des Pyrénnées, terwijl de Labrit een echte hond is die bestaat.

Zijn naam komt van een gemeente in de Landes (40), en hij lijkt op een Pyreneese herder, alleen groter en langer.

Het is een ruige hond met vrij lang geitenhaar, overwegend vaalbruin van kleur. Hij wordt gebruikt door herders en boeren om schapen te begeleiden tijdens de transhumance periode. Ze zijn iets groter dan de Pyreneese Herdershond, met een vierkantere bouw, langere rem en iets kortere vacht.

De Labrit is een middelgroot tot klein hondenras dat oorspronkelijk uit het Pyreneeëngebergte in Zuid-Frankrijk en Noord-Spanje komt en al minstens sinds de middeleeuwen wordt gefokt voor het hoeden van vee, vooral schapen. Hij werkte als een actieve herder met de Grote Pyreneeën, een andere berghond, die optrad als beschermer van de kudde.

De geschiedenis van de kleinste herdershond van Frankrijk gaat vele jaren terug. Men denkt dat hij afstamt van lokale rassen en nooit de hoge valleien van de Pyreneeën heeft verlaten tot het einde van de 19e eeuw. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de Labrit gebruikt als waak- en uitkijkhond, maar ook voor het zoeken naar gewonden. Het ras werd in 1936 gestandaardiseerd. Het ras is bekend onder verschillende namen, die de regio van herkomst weerspiegelen, zoals Berger des Landes, Berger des Bagnes, Berger d'Auzun, Berger des Arbazzi, enz. De Labrit, de grootste en sterkste, met een schofthoogte tussen 50 en 55 cm, werd in 1935 bijna erkend als een apart ras. Tegenwoordig bestaat de Labrit bijna niet meer en wordt hij ten onrechte beschouwd als een Pyreneese herdershond. Er zijn twee variëteiten van dit ras, de veel voorkomende langharige variëteit en de zeldzamere kortharige variëteit, die kort haar op het hoofd heeft en een korter lichaam dan de langharige variëteit. Na de Eerste Wereldoorlog kreeg de Labrit nationale erkenning in Frankrijk voor zijn moedige werk als koerier, zoek- en reddingshond, waakhond en huisdiermascotte.

De Labrit is hyperactief, energiek en overdreven nerveus en heeft constant beweging nodig. Dit is geen gemakkelijk ras. Deze moedige honden zijn nogal vocaal, op hun hoede voor alles wat onbekend is en constant op hun hoede. Ze hebben een sterke eigenaar nodig.

Alle volwassen honden moeten echter worden onderzocht op heupdysplasie en zichtproblemen. Ellebogen en gehoor kunnen ook worden gecontroleerd.

Deze hond is niet geschikt voor het leven in een flat. Als hij alleen gelaten wordt, zal hij alles binnen zijn bereik vernielen. Als hij niet genoeg beweging krijgt, wordt hij agressief. Wekelijks borstelen is voldoende.

Dus uiteindelijk is de Labrit-benaming voor een Pyreneese Herder verkeerd.