Combai

		Combai
		Hij wordt niet erkend door de F.C.I.


Land van oorsprong			India
Vertaling			Francis Vandersteen
Dit ras staat ook wel bekend als			Combai Boarhound Indian Boar Hound Kombai

Een korte presentatie van de Combai

De Combai is een veelzijdige werkhond die oorspronkelijk uit Zuid-India komt, meer specifiek uit de regio Tamil Nadu. Oorspronkelijk ontwikkeld om te jagen op beren en andere grote en gevaarlijke dieren door de Indiase royalty, heeft het ras voornamelijk gediend als waakhond voor boeren in landelijke gebieden. De Combai is een van India's meest opmerkelijke jachthonden vanwege de vachtrug die over zijn rug groeit en in de tegenovergestelde richting van de rest van zijn lichaam. De Combai is nu een zeer zeldzaam ras, zelfs in zijn geboorteland India, en de meeste experts geloven dat het op het punt van uitsterven staat. Het ras is ook bekend als de Indiase Berenhond, de Tamil Berenhond en de alternatieve spelling van Kombai.

Geschiedenis van de Combai

De Combai werd ontwikkeld lang voordat er geschreven verslagen waren over het fokken van Indiase honden, en het grootste deel van de geschiedenis van het ras is verloren gegaan in de tijd. In feite is bijna alles wat gezegd wordt over de afstamming van dit ras weinig meer dan speculatie. Het enige dat kan worden gezegd is dat het ras al bestaat sinds ten minste de 15e eeuw en altijd voornamelijk is geassocieerd met de zuidelijke regio van India, nu bekend als Tamil Nadu, waar het van oudsher werd gebruikt voor de jacht op beren en andere grote zoogdieren. Veel lokale bewoners geloven dat het ras voor het eerst werd ontwikkeld in de jaren 800 door de Marava koningen, ook bekend als Maravar en/of Maravan, als een koninklijke jachthond, maar deze beweringen kunnen niet worden ondersteund door verder bewijs.

Hoewel er niet genoeg bewijs is om echt te kunnen oordelen over de geldigheid ervan, kunnen verschillende theorieën de afstamming van de Combai verklaren. De meesten lijken te geloven dat het ras is ontstaan uit andere Indiase Greyhounds. Dit ras lijkt waarschijnlijk meer op deze rassen dan op enige andere hond en is voor vergelijkbare doeleinden gebruikt. Gezien het beschermende temperament van het ras, het enigszins brede hoofd en het zwarte masker, is het ook goed mogelijk dat de Combai is ontwikkeld uit Mastiff-type honden of Mastiff/Sighthound kruisingen. De Combai zou ook selectief gefokt kunnen zijn uit Dingo-achtige Pariah honden die overal in India voorkomen. De kuif op de rug van de hond suggereert sterk dat hij verwant is aan de Thai Ridgeback en/of Khoisan Honden die aanleiding gaven tot de Rhodesian Ridgeback, maar de link tussen deze rassen is onduidelijk en bestaat misschien helemaal niet. Gezien de ouderdom van de Combai en het feit dat Indische zeelieden en handelaars in vorige eeuwen regelmatig contact hadden met Zuidoost-Azië en Oost-Afrika, was de Combai waarschijnlijk eerder de voorouder van andere Ridgeback honden dan omgekeerd. Volgens deze auteur werd de Combai waarschijnlijk ontwikkeld door het kruisen van Greyhounds, Mastiff-type honden en andere Indische rassen.

Gedurende vele eeuwen werd de Combai voornamelijk gehouden door de adel van Zuid-India, die het ras voornamelijk gebruikte als jachthond. In tegenstelling tot rassen zoals de Chippiparai en Rajapalayam, die gespecialiseerd waren in de jacht op konijnen, gazellen, wilde vogels en ander levendig wild, werd de Combai voornamelijk gebruikt voor de jacht op gevaarlijke diersoorten. De belangrijkste prooi van het ras is altijd de lippenbeer geweest, Ursus ursinus, die ooit wijdverspreid was in India. Het ras was zo goed in de jacht op beren dat het bekend werd als de Bear Hound. Hoewel beren Combai's specialiteit waren, werd deze veelzijdige en woeste jager regelmatig ingezet op alle belangrijke wildsoorten die in de regio voorkomen, waaronder leeuwen, tijgers en luipaarden. Het succes van het ras in de jacht op enkele van de gevaarlijkste wezens op aarde maakte het tot een groot succes en de Combai verspreidde zich over het zuidelijke deel van het Indiase subcontinent. Op een gegeven moment was het ras in de hele regio talrijk, hoewel het nog steeds het meest voorkwam in Tamil Nadu.

Door de eeuwen heen verloor de Indiase adel geleidelijk veel van zijn macht, rijkdom en prestige, een proces dat sterk werd versneld door de verovering. De Combai speelden zelfs een belangrijke rol in de Britse onderwerping van hun thuisland. De legendarische Marudhu Pandiyar broers, de heersers van Sivavangai, Tamil Nadu, die in 1801 als eerste Indiërs een formele verklaring van onafhankelijkheid van de Britse overheersing afgaven, maakten uitgebreid gebruik van dit ras in hun gewapende verzet tegen de koloniale overheersing. Hoewel de Marudhu Pandiyar broers uiteindelijk werden verslagen, worden zij en de honden die ze gebruikten nog lang herinnerd. Omdat de Indiase adel voortdurend werd verzwakt, vond de Combai een nieuwe groep liefhebbers, de Indiase boeren op het platteland. Dezelfde kenmerken die de Combai tot een felle en toegewijde jager op gevaarlijk wild maakten, maakten het ras ook tot een loyale en onverschrokken waakhond.

Boeren hielden Combais op hun landerijen om zichzelf en hun gezinnen te beschermen tegen plunderende wilde dieren, met name de vreselijk angstaanjagende tijger en luipaard. Hoewel grote landroofdieren in India met uitsterven werden bedreigd, waren ze ooit een constante en zeer reële bedreiging. De Britse Raj schatte dat tijgers alleen al ongeveer 100.000 mensen doodden in India in de eeuw tussen 1800 en 1900, andere grote roofdieren zoals leeuwen, luipaarden, hyena's, wolven en dholes niet meegerekend. De altijd waakzame Combai blafte luid om zijn meester te waarschuwen voor de aanwezigheid van een roofdier en om het beest vervolgens af te schrikken. Als het beest nog steeds vastbesloten was om aan te vallen, viel de Combai het aan en probeerde het te verjagen. Geconfronteerd met een beest dat niet wilde vluchten, vocht de onverschrokken Combai alleen, totdat één of beide dieren dood waren of totdat zijn meester hem kwam helpen in zijn gevecht. Omdat de meeste Indiase boeren maar één hond konden houden, werkte de Combai meestal alleen. Het ras was echter effectiever als het in kleine groepen werd gehouden.

De Combai ontwikkelde zich grotendeels door natuurlijke selectie. Alleen de felste en sterkste exemplaren konden een tijger verslaan en in leven blijven om hun genen door te geven aan de volgende generatie. Het ras heeft ook een enorme hittebestendigheid ontwikkeld, zodat de Combai urenlang kan werken in temperaturen die de meeste honden binnen enkele minuten doden. Misschien wel het belangrijkste is dat de Combai een natuurlijke weerstand heeft ontwikkeld tegen de ziektes en parasieten die Zuid-India teisteren. Het ras is zo goed aangepast aan het leven in zijn thuisland dat het gedijt op een plek waar veel rassen binnen enkele weken sterven. Er zijn maar weinig Indiase fokkers die kunstmatig fokpartners voor de Combais hebben geselecteerd, hoewel ze wel worden vastgebonden om het ras relatief puur te houden.

Eeuwenlang waren mens en natuur in India verwikkeld in een voortdurende strijd om te overleven, een strijd waarin geen van beide partijen de overhand kon krijgen. De introductie van moderne technologieën zoals automatische wapens en antibiotica aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw leidde ertoe dat de mens dit evenwicht voorgoed veranderde. Tijgers en andere roofdieren werden intensief bejaagd en verdwenen volledig uit uitgestrekte gebieden waar ze voorheen veel voorkwamen. De menselijke bevolking van India begon te groeien aan een bijna onvoorstelbaar tempo en bijna al het resterende onbebouwde land van het land werd omgevormd tot woongebied, landbouwgrond en/of industriegrond. De weinige roofdieren die het kanon overleefden, vonden vaak geen plek om te leven en geen prooi om op te jagen. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog was de dreiging van grote roofdieren nog maar een fractie van wat het een paar generaties eerder was geweest. Het verdwijnen van de roofdieren waartegen de Combai generaties lang gebruikt was om te jagen en zichzelf te beschermen, betekende dat het ras nu vrijwel irrelevant was. De meeste Indiase boeren hebben moeite om hun eigen gezin te voeden, en dit was vooral enkele decennia geleden het geval. Dit betekende dat ze het zich niet konden veroorloven om een hond te houden die nergens toe diende, en het aantal Combai begon dramatisch te dalen.

Ooit was de Combai een veel voorkomend ras in het zuiden van India, maar nu is hij bijna geheel verdwenen uit het grootste deel van zijn voormalige verspreidingsgebied. De Combai is nu bijna volledig beperkt tot de staat Tamil Nadu, in het uiterste zuidoosten van het Indiase subcontinent. Het ras is zo zeldzaam buiten dit fort dat de meeste Indiërs het verwarren met een Rajapalayam of een Chippiparai, hoewel deze rassen niet echt op de Combai lijken. De benarde situatie van de Combai wordt momenteel verergerd door een aantal factoren. Sinds de koloniale tijd worden Indiase hondenshows gedomineerd door buitenlandse rassen, vooral Europese rassen, die als modieuzer en waardevoller worden beschouwd dan Indiase honden. Om deze reden zijn inheemse rassen grotendeels genegeerd door Indiase fokkers. Net als veel Indiase rassen, heeft de Combai geen grote rasvereniging gewijd aan de promotie en bescherming ervan, en het is onduidelijk welke interesse er is om er een op te richten. Hoewel de Combai af en toe zijn opwachting maakt op Indiase hondenshows, is het ras een zeer zeldzame verschijning in de showring. Bijna uitsluitend gefokt als werkhond, is de overgrote meerderheid van de Combais noch afstammeling, noch geregistreerd. Dit gebrek aan registratie heeft ertoe geleid dat veel fokkers hun Combais op grote schaal hebben gekruist met andere rassen en honden van gemengde rassen. Raszuivere Combais zijn nu in het bezit van een zeer klein aantal fokkers en kennels in Tamil Nadu, en hun aantal slinkt voortdurend. De Combai is zo zeldzaam dat de meeste hondenexperts geloven dat het ras op het punt van uitsterven staat en in de nabije toekomst volledig zal verdwijnen als er niets wordt gedaan om het te redden.

Uiterlijk van de Combai

Omdat de Combai niet wordt gefokt volgens een uniforme standaard en vaak wordt gekruist met andere honden, vertoont de Combai een veel grotere variatie in uiterlijk dan gebruikelijk is bij moderne rassen. In feite is het erg moeilijk om iets anders dan zeer vage generalisaties te maken over het uiterlijk van het ras. De Combai is een middelgroot ras, hoewel individuele honden enorm variëren in hoogte en gewicht. Dit ras ziet er heel natuurlijk uit en heeft geen kenmerken die afbreuk doen aan zijn werkvermogen of zijn vermogen om te overleven. De Combai is een ongelooflijk gespierd en atletisch ras, maar moet er altijd slank en fit uitzien in plaats van gedrongen of log. Sommige individuen zijn meer gebouwd als een Catahoula Leopard Dog, terwijl anderen meer gebouwd zijn als een Borzoi. De staart van de Combai is heel variabel, variërend van middellang tot lang en van recht tot volledig gekruld in een verticale cirkel over de rug.

Het hoofd en gezicht van de Combai zijn relatief smal, maar aanzienlijk breder dan die van de meeste windhonden. De snuit en schedel van dit ras zijn over het algemeen niet helemaal duidelijk en gaan heel goed in elkaar over. De snuit is vrij lang, meestal minstens zo lang als de schedel, en loopt normaal gesproken iets taps toe van de basis naar de punt. Hoewel hij niet bijzonder breed is, is de snuit van de Combai over het algemeen veel breder en krachtiger dan die van de meeste vergelijkbare rassen. De oren van de Combai zijn ook zeer variabel. Ze vallen meestal naar de zijkanten van het hoofd of vouwen naar achteren, maar veel individuen hebben heel verschillende oren, of zelfs twee verschillende oren.

De vacht van de Combai is waarschijnlijk het meest bepalende kenmerk van het ras en onderscheidt het ras het meest van andere Indiase honden. Zoals de meeste Indiase honden heeft de Combai een korte, gladde vacht die het ras koel houdt in de Indiase zon en het makkelijker maakt om parasieten te vinden en te doden. De vacht is over het algemeen gelijkmatig van lengte over het hele lichaam, maar is vaak iets korter op het hoofd, het gezicht en de voorkant van de poten. Het belangrijkste kenmerk van de vacht is de duidelijke kam op de rug, die in een andere richting groeit dan de rest van de vacht. Deze kam lijkt erg op die van de Rhodesische en Thaise ruggen, hoewel hij vaak niet zo uitgesproken of zo groot is. Combai variëren aanzienlijk in kleur, maar de meeste leden van het ras zijn overwegend rijk rood, beige of bruin. De meeste leden van het ras zijn duidelijk donkerder op de rug en flanken dan op de borst en buik. De overgrote meerderheid van de leden van het ras heeft ook een zwart masker dat hun snuit bedekt en zwarte aftekeningen op hun oren, maar sommige hebben deze aftekeningen niet. Veel Combais hebben ook witte aftekeningen op hun borst, buik en voeten, hoewel dit minder vaak voorkomt dan het zwarte masker.

Temperament van de Combai

Het temperament van de Combai is de bepalende eigenschap van het ras en de belangrijkste reden waarom het ras al eeuwenlang bewaard is gebleven. Veel bronnen vergelijken het ras met de Rottweiler en Bull Terrier. De Combai staat bekend als een ongelooflijk woest en woest ras tegenover zijn vijanden, die hij onverschrokken tot de dood zal bevechten. Het komt als een verrassing voor de meeste mensen die het ras kennen om zijn legendarische wreedheid dat de Combai ook een aanhankelijke en trouwe metgezel is. Dit is een ras dat een extreem hechte band vormt met zijn familie. Combais willen altijd in het gezelschap van hun familie zijn en gedijen goed op gezelschap. Dit ras staat ook bekend als uitzonderlijk trouw en sommige bronnen geven aan dat het erg moeilijk kan zijn om naar huis terug te keren. Combais leefden heel dicht bij de gezinnen die ze beschermden en moesten tolerant en zachtaardig zijn met kinderen. Als ze goed getraind en gesocialiseerd zijn, gaan de meeste Combais heel goed om met kinderen en spelen ze graag met ze. Omdat dit ras agressieproblemen kan ontwikkelen, is het geen goede keuze voor een beginnende hondeneigenaar.

Dit is een ras dat liever in het gezelschap is van zijn eigen familie dan van vreemden. De Combai wordt al eeuwenlang gehouden als waakhond en de meeste leden van dit ras zijn extreem op hun hoede voor vreemden. Een goede training en socialisatie zijn absoluut essentieel voor een Combai. Hierdoor worden de meeste leden van het ras zeer opmerkzame waakhonden, die in staat zijn om te bepalen wat een echte bedreiging vormt. Zonder training kan dit ras agressieve en potentieel ernstige problemen ontwikkelen. De Combai is zeer territoriaal, extreem beschermend en constant op zijn hoede, waardoor het een uitstekende waakhond is. Dit is een hond die veel harder blaft dan hij bijt en een Combai is een uitstekende waakhond die geen indringer ongevraagd op zijn terrein zal toelaten. Er wordt gezegd dat de Combai volledig onbevreesd is in zijn werk en zonder aarzelen tijgers, leeuwen, beren en gewapende aanvallers zal aanvallen. Dit ras is ook een ongeëvenaard persoonlijk beschermingsdier, want iedereen die een lid van de Combai familie kwaad wil doen, zal eerst door de hond heen moeten en hem vrijwel zeker doden.

Behoeften en activiteiten van de Combai

De Combai is ontworpen om te jagen en te beschermen tegen enkele van de grootste en gevaarlijkste roofdieren op de planeet. Dit ras is over het algemeen extreem agressief tegenover dieren en zal waarschijnlijk proberen elk hondachtig dier dat hij ontdekt aan te vallen en te doden. De meeste leden van het ras zullen betrouwbaar en zeer beschermend zijn voor de dieren waarmee ze zijn opgevoed en waarvan ze geloven dat het leden van hun groep zijn, maar ze zullen waarschijnlijk proberen dieren aan te vallen waarmee ze niet vertrouwd zijn. Hoewel ze over het algemeen niet zo agressief zijn als veel waakhondenrassen, staat de Combai erom bekend problemen te hebben met hondenagressie, met name territoriale agressie. Hondenagressie is zeer ernstig bij de Combai, omdat deze hond een ongelooflijk vastberaden vechter is. De Combai wordt over het algemeen vertrouwd met de andere honden waarmee hij is opgevoed, maar doet het over het algemeen het beste als hond alleen of in een huishouden met slechts één lid van het andere geslacht.

Aangezien de Combai bijna uitsluitend wordt gebruikt als waak- en jachthond, zijn er vrijwel geen rapporten over zijn geschiktheid voor training anders dan voor deze taken, hoewel hij wordt verondersteld beide te volgen, van nature zonder training. De meeste bronnen beweren dat het ras zeer intelligent is en zeer gretig om zijn meester te behagen. Sommigen beweren zelfs dat ze een van de meest trainbare van de Amerikaans-Indiaanse rassen zijn. Gezien wat er verder bekend is over het temperament van de Combai, heeft dit ras waarschijnlijk een ervaren trainer nodig die een consistente dominante positie kan handhaven. Net als de meeste jachtrassen raakt de Combai meestal zo gefocust op de jacht dat het onmogelijk kan zijn om hem terug te roepen. Daarom moet het ras altijd aangelijnd zijn, zelfs in gesloten ruimtes.

De Combai is een zeer actieve en sportieve hond die veel beweging nodig heeft. De behoefte aan beweging verschilt aanzienlijk per ras, waarbij jachtlijnen over het algemeen meer en bewakingslijnen over het algemeen minder nodig hebben. Alle rashonden moeten dagelijks minstens 45 minuten tot een uur krachtige beweging krijgen, maar het liefst meer. De Combai is een uitstekende jogging- en fietsgenoot, maar wil echt vrij rondrennen in een omheinde, veilige ruimte. Rasgenoten die niet genoeg beweging krijgen, lopen een groot risico op het ontwikkelen van gedragsproblemen zoals vernielzucht, hyperactiviteit, overmatig blaffen, overmatige prikkelbaarheid en agressie. Vanwege de bewegingsbehoefte van de Combai past het ras zich slecht aan een leven op een flat aan, hoewel het zich wel goed aanpast aan het leven in de buitenwijken.

Onderhoud van de Combai

De Combai is een zeer onderhoudsarm ras. Dit ras heeft nooit professionele verzorging nodig, alleen af en toe een borstelbeurt. Verder zijn alleen de routinematige onderhoudsprocedures nodig die voor alle rassen nodig zijn, zoals het trimmen van de staart en het schoonmaken van de oren. Er lijken geen meldingen te zijn van verharing door Combai. Het is waarschijnlijk veilig om aan te nemen dat de Combai verhaart, maar zeker een beetje.

Er lijken geen gezondheidsonderzoeken te zijn gedaan naar de Combai, waardoor het onmogelijk is om een definitieve uitspraak te doen over de gezondheid van het ras. De meeste liefhebbers lijken te geloven dat het ras in uitstekende gezondheid verkeert en het lijkt er niet op dat de Combai veel last heeft van erfelijke ziekten. In feite staat het ras bekend als ongelooflijk resistent tegen ziekten en parasieten, een noodzaak voor een hond die oorspronkelijk uit de tropen komt. Van andere Ridgeback rassen, zoals de Rhodesian Ridgeback en de Thai Ridgeback, is bekend dat ze zeer gevoelig zijn voor een extreem pijnlijke en vaak fatale aandoening van de ruggengraat, bekend als sinus dermoide. Deze aandoening lijkt echter niet voor te komen bij de Combai. Er lijken geen betrouwbare statistieken te zijn over de levensverwachting van de Combai, maar bestaande statistieken zouden waarschijnlijk sterk vertekend zijn door het feit dat honden in India gemiddeld enkele jaren korter leven dan westerse honden met een superieur dieet en diergeneeskundige zorg.

Hoewel problemen met het gezichtsvermogen en het skelet niet vaak voorkomen bij dit ras, wordt eigenaren ten zeerste aangeraden om hun huisdieren te laten testen door zowel de Orthopaedic Foundation for Animals (OFA) als de Canine Eye Registration Foundation (CERF). OFA en CERF voeren genetische en andere tests uit om mogelijke gezondheidsgebreken te identificeren voordat ze zich voordoen. Dit is vooral nuttig voor het opsporen van aandoeningen die pas duidelijk worden als de hond een gevorderde leeftijd heeft bereikt. Het is daarom bijzonder belangrijk voor diegenen die overwegen om met hun honden te fokken om ze te laten testen om de verspreiding van mogelijke genetische ziekten naar hun nakomelingen te voorkomen.