De Marquesaanse hond

		De Marquesaanse hond
		Hij wordt niet erkend door de F.C.I.


Land van oorsprong			Marquesaseilanden
Vertaling			Francis Vandersteen
En français, cette race se dit			Chien des Marquises
In English, this breed is said			Marquesan Dog
Auf Deutsch, heißt diese Rasse			Marquesas-Hund
En español, esta raza se dice			Perro Marquesano
Dit ras staat ook wel bekend als			Hond van de Marquesaseilanden

De Marquesaanse hond is een uitgestorven hondenras dat oorspronkelijk afkomstig was van de Marquesaseilanden. Net als andere Polynesische hondenrassen werd het ras door de voorouders van de Polynesiërs naar de Marquesas gebracht tijdens hun migraties. De hond diende als tribale totem en religieus symbool en werd soms gegeten voor zijn vlees, hoewel minder vaak dan in andere delen van de Stille Oceaan vanwege zijn zeldzaamheid. Men vermoedt dat deze inheemse honden verdwenen waren vóór de komst van de Europeanen, die geen spoor van hun aanwezigheid op de eilanden achterlieten. Rotstekeningen van honden en archeologische resten van hondenbotten en begraafplaatsen zijn het enige bewijs van het bestaan van het ras.

De huidige hondenpopulatie op de eilanden stamt af van buitenlandse rassen die in de 19e eeuw opnieuw werden geïntroduceerd als gezelschapshonden voor Europese kolonisten. Er is weinig bekend over de Marquesaanse hond. Het ras werd door de eerste Polynesiërs naar de archipel gebracht, samen met kippen, varkens en de Polynesische rat. Omdat de hond geen specifieke functie had, diende hij als waakhond en jachtdier. Men gelooft dat de hond al verdwenen was vóór de komst van de Spaanse ontdekkingsreizigers in 1595, hoewel sommige exemplaren mogelijk de ramp hebben overleefd. Geen enkele Europese bron vermeldt de hond. Hij werd als vrij zeldzaam beschouwd en "nooit erg talrijk op de eilanden", zelfs vóór de komst van de Europeanen.

In tegenstelling tot andere delen van Polynesië werd de hond niet als een belangrijke voedselbron beschouwd, hoewel hij soms wel werd gegeten, zoals blijkt uit snijsporen op hondenbotten die tijdens archeologische opgravingen zijn gevonden. Vanwege zijn zeldzaamheid werd de hond door de Marquesanen vereerd en nauw verbonden met stamhoofden en de geestelijkheid. Talrijke rotstekeningen, of gebeeldhouwde afbeeldingen van honden, zijn ontdekt in de buurt van religieuze centra en voornamelijk woongebieden, wat getuigt van hun verering en culturele betekenis. Een onderzoek van de Amerikaanse archeoloog Sidsel N. Millerstrom wees uit dat de meeste rotstekeningen van honden zich bevonden in de valleien van ʻAʻakapa, Haʻatuatua en Hatiheu aan de noordkust van Nuku Hiva, in de Vaikivi me'ae op Ua Huka, en in de I'ipona me'ae en de Eiaone-vallei op Hiva Oa. Hun geografische verspreiding weerspiegelde waarschijnlijk de rol van honden als symbolen van loyaliteit en stam-/clanidentiteit op de eilanden. Ze waren totemdieren die geassocieerd werden met de Naki'i-stam.