|
De Tweed Waterspaniël is een uitgestorven hondenras dat zijn oorsprong vindt in de 19e eeuw in de Schotse Borders, met name in de omgeving van Berwick-upon-Tweed. Deze atletische, leverbruine waterhond met krullende vacht speelde een cruciale rol in de ontwikkeling van de Golden Retriever en de Curly-Coated Retriever. Hij stond bekend om zijn liefde voor water en vissen langs de kust. Intelligent, loyaal en zeer vriendelijk, de Tweed Waterspaniël, of Tweed Spaniel, is een hondenras dat sinds de 19e eeuw is uitgestorven. Hij is vooral bekend vanwege zijn rol in de vroege ontwikkeling van de moderne Curly-Coated Retriever en Golden Retriever. Hij werd beschreven als een over het algemeen bruine en atletische hond, die leefde in de omgeving van Berwick-upon-Tweed, nabij de rivier de Tweed en de Schotse Borders.
Deze waterhond was weinig bekend buiten zijn regio van herkomst. Het ras is mogelijk ontstaan uit een kruising tussen lokale waterhonden en de St. John's Water Dog, een geïmporteerd en nu uitgestorven ras. Over deze honden: "Langs de rotsachtige kusten en steile hellingen voorbij de samenvloeiing van de rivier de Tweed en de Berwickzee, ontwikkelden de waterhonden extra kracht door kruisingen met de Newfoundlander, waardoor ze perfect geschikt waren voor de dagelijkse ontberingen en gevaren waarmee ze constant te maken kregen." De Tweed Waterspaniël had een lange staart en een krullende, leverkleurige vacht. Hij leek op de Ierse Water Spaniel, behalve dat hij een massievere snuit en een spitse schedel had. Hij had ook dikke, licht gefranjerde oren, vergelijkbaar met die van een jachthond, hangende lippen en gefranjerde voorpoten, in tegenstelling tot zijn achterpoten. Hij was zo groot als een kleine retriever, met een krullende, leverkleurige vacht.
|
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen