 |
Dashond |
|
FCI standaard Nº 148 |
||
Land van oorsprong |
Duitsland | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Groep |
Groep 4 Teckels | |
Werkproef |
Met werkproef | |
Definitieve erkenning door de FCI |
zaterdag 01 januari 1955 | |
Publicatie van de geldende officiële norm |
dinsdag 25 mei 2021 | |
Laatste update |
maandag 14 maart 2022 | |
En français, cette race se dit |
 |
Teckel |
In English, this breed is said |
 |
Dachshund |
Auf Deutsch, heißt diese Rasse |
 |
Dackel |
En español, esta raza se dice |
 |
Perro salchicha |
Gebruik |
| Jachthond boven en onder de grond. |
Kort historisch overzicht |
| De teckel, ook wel Dackel of Teckel, is bekend sinds de Middeleeuwen. Van de «Bracken», werden honden voortdurend gefokt die speciaal geschikt is voor de jacht onder de grond waren. Uit deze kortbenige honden, de Teckel geëvolueerd en werd erkend als een van de meest veelzijdige en nuttige rassen van jachthonden. Hij heeft ook uitstekende prestaties boven de grond, op jacht terwijl het geven van de tong, het zoeken en het bijhouden van gewonde spel. De oudste club gewijd aan het fokken van Teckels is de «Deutsche Teckelklub» eV, opgericht in 1888. Al decennia lang de Teckel is gefokt in drie maten (Teckel, Miniatuur Teckel en Konijn Teckel) en in drie verschillende soorten van de vacht (korthaar, ruwhaar en Langharige). |
Algemeen totaalbeeld |
| Lage, kortbenige, langgerekte maar compacte bouw, zeer gespierd met brutale, uitdagende houding van het hoofd en alert gezichtsuitdrukking. Zijn algemene verschijning is typerend voor zijn geslacht. Ondanks zijn benen kort zijn in verhouding tot het lange lichaam, hij is zeer mobiel en lenig. |
Belangrijke verhoudingen |
| Met de afstand boven het maaiveld van ongeveer een derde van de schofthoogte, moet de lichaamslengte in harmonische verhouding tot de schofthoogte, ongeveer 1 tot 1,7 - 1,8. |
Gedrag en karakter (aard) |
| Vriendelijke door de natuur, noch nerveus noch agressief, met een evenwichtig temperament. Gepassioneerde, volhardend en snel jacht hond met een uitstekende neus. |
Hoofd |
||
Bovenschedel |
||
Hoofd |
Langwerpige van bovenaf gezien en in profiel. Taps toelopend uniform naar de neus leer nog niet opgemerkt. Wenkbrauwbogen duidelijk omschreven. Neuskraakbeen en de brug van de neus, lang en smal. | |
Schedel |
Vrij vlak, geleidelijk aan een fusie met de licht gewelfde neusrug. | |
Stop |
Alleen geïndiceerd. | |
Facial region |
||
Neus |
Leer goed ontwikkeld. | |
Voorsnuit |
Lang, voldoende breed en sterk. Kan breed worden geopend, opgesplitst naar niveau van het oog. | |
Lippen |
Strakke montage, die de onderkaak goed. | |
Kiezen / tanden |
Goed ontwikkelde boven- en onderkaak. Schaargebit, zelfs en stevig te sluiten. Idealiter, complete set van 42 tanden volgens de eisen voor de mond van een hond met sterke hoektanden precies in elkaar passen. | |
Ogen |
Middelgroot, ovaal, goed uit elkaar, met duidelijke energiek maar vriendelijke uitdrukking. Geen piercing. Kleur helder, donker roodbruin tot zwartbruin bij alle vachtkleuren. Muur, zijn vis of parel ogen in vlek honden niet gewenst, maar kan worden getolereerd. | |
Oren |
Hoog aangezet, niet te ver naar voren. Voldoende lang, maar niet overdreven. Afgerond, niet smal, puntig of gevouwen. Mobiel met voorrand liggen dicht bij de wang. | |
Hals |
| Voldoende lang, gespierd. Nauwsluitende huid op de keel. Lichtjes gebogen nek van de nek, vrij en hoog gedragen. |
Lichaam |
||
Bovenlijn |
Harmonieus mengen van nek tot licht hellend kruis. | |
Schoft |
Uitgesproken. | |
Rug |
Achter de hoge schoft, topline die loopt van de borstwervels recht of licht hellend naar achteren. Stevig en goed gespierd. | |
Lendenpartij |
Sterk gespierd. Voldoende lang. | |
Croupe |
Breed en voldoende lang. Licht hellend. | |
Borst |
Sternum goed ontwikkeld en zo prominent dat kleine verlagingen op beide zijden. De ribbenkast, van voren gezien, is ovaal. Gezien van boven en de kant, het is ruim, waardoor veel ruimte voor het hart en de longen ontwikkeling. Ribben gedragen goed terug. Met de juiste lengte en hoeking van schouderblad en bovenarm, de voorpoot dekt het laagste punt van het borstbeen lijn in profiel. | |
Onderlijn en buik |
Licht opgetrokken. | |
Staart |
| Niet ingesteld op een te hoog, uitgevoerd in het verlengde van de bovenlijn. Een lichte kromming in het laatste derde deel van de staart is toegestaan. |
Ledematen |
Voorhand |
||
Algemeen |
Sterk gespierd, goed gehoekt. Gezien vanaf de voorzijde, schoon voorpoten, staan recht met goede sterkte van het bot; voeten recht naar voren wijzen. | |
Schouders |
Pliant spieren. Lange schuine schouderblad, montage dicht bij de borst. | |
Opperarm |
Even lang schouderblad, vastgesteld nagenoeg loodrecht op hetzelfde. Sterke botten en goed gespierd, goed aansluitend aan de ribben, maar vrij in beweging. | |
Ellebogen |
Noch naar binnen, noch naar buiten. | |
Onderarm |
Kortom, nog zo lang, dat de afstand van de hond van de grond is ongeveer een derde van de schofthoogte. Zo recht mogelijk. | |
Voorvoetwortelgewricht |
Iets dichter bij elkaar dan de schoudergewrichten. | |
Voormiddenvoet |
Gezien vanaf de zijkant, mogen niet steil, noch opvallend schuin voorwaarts zijn. | |
Voorvoeten |
Tenen dicht bij elkaar, goed gebogen met sterke, resistente, goed gedempte pads en korte sterke nagels. De vijfde teen heeft geen functie, maar mag niet worden verwijderd. | |
Achterhand |
||
Algemeen |
Sterk gespierd, in de juiste verhouding met de voorhand. Sterk gehoekt van knie- en spronggewricht. Achterbenen parallel staande noch eng, noch wijd uit elkaar. | |
Dijbeen |
Moet van goede lengte en goed gespierd. | |
Onderbeen |
Kort, bijna loodrecht op het bovenbeen. Goed gespierd. | |
Knie |
Breed en sterk met uitgesproken gehoekt. | |
Achtermiddenvoet |
Relatief lang, mobiel naar lagere dij. Lichtjes naar voren gebogen. | |
Spronggewricht |
Schoon met sterke pezen. | |
Achtervoeten |
Vier hechte tenen, goed gewelfd. Stevig staat op sterke pads. | |
Gangwerk |
| Beweging moet worden bodembedekkende, vloeiend en energiek, met verreikende voorzijde stappen zonder veel lift, en sterk achter rijden beweging moet licht verend transmissie naar backline te produceren. Staart moet worden vervoerd in harmonische voortzetting van de backline, licht hellend. Voor- en achterbenen hebben parallelle beweging. |
Huid |
| Strakke montage. |
Coat |
||
Korthaar |
||
Haarkwaliteit |
Kort, dicht, glanzend, soepel passend, strak en hard. Er worden nergens kale plekken weergegeven. Staart: Fijn, volledig maar niet te rijk gecoat. Iets langer haar aan de onderkant beschermen is geen fout. |
|
Haarkleur |
a) Eén kleur: rood. Afgewisselde zwarte haren zijn toegestaan. Een schone donkere kleur heeft echter de voorkeur. Een kleine witte vlek (tot 3 cm diameter) is alleen toegestaan op de borst. Neus, nagels en pads zwart; roodbruin is niet wenselijk. b) Tweekleurig: diep zwart of bruin, elk met geelbruine aftekeningen (hoe donkerder, hoe beter en zo schoon mogelijk), over ogen, aan zijkanten van snuit en van de lip, aan binnenrand van oren, op voorborst, op binnen- en achterkant van de benen, op de voeten, rond de anus en vandaar reikend tot ongeveer een derde of de helft van de onderkant van de staart. Neus, nagels en pads zwart bij honden met zwarte basiskleur, bruin, bij honden met bruine basiskleur. Een kleine witte vlek (tot 3 cm diameter) is alleen toegestaan op de borst. Een te grote spreiding en onvoldoende tan-markeringen zijn zeer ongewenst. c) Kleurenpatroon Dapple (Merle): de basiskleur is altijd de donkere kleur (zwart of bruin). Uitzondering: rode vlekjes (rood met donkere vlekken). Gewenst zijn onregelmatige grijze maar ook beige vlekken (grote vlekken niet gewenst). Noch de donkere, noch de lichte kleur is overheersend. Zie onder a) en b) voor neus, nagels en pads. d) Kleurenpatroon Gestroomd: de kleur van een gestroomde teckel is rood met een donkere gestroomd. Neus, nagels en pads zijn zwart. Alle eerder niet genoemde kleuren en kleurpatronen zijn diskwalificerend. Gebrek aan pigmentatie is zeer ongewenst. |
|
Ruwharig |
||
Haarkwaliteit |
Met uitzondering van snuit, wenkbrauwen en leer, perfect zelfs nauwsluitende, dichte draadachtige toplaag met ondervacht. De snuit heeft een duidelijk gedefinieerde baard. Wenkbrauwen zijn bossig. Op het leer is de vacht korter dan op het lichaam, bijna glad. Staart: goed en gelijkmatig bedekt met nauwsluitende vacht. |
|
Haarkleur |
a) Eén kleur: rood. Afgewisselde zwarte haren zijn toegestaan. Een schone donkere kleur heeft echter de voorkeur. Een kleine witte vlek (tot 3 cm diameter) is alleen toegestaan op de borst. Neus, nagels en pads zwart; roodbruin is niet wenselijk. b) Meerkleurig: everzwijn, bruin everzwijn, zwart en bruin, bruin en bruin. Geelbruine aftekeningen (hoe donkerder, hoe beter en zo schoon mogelijk), boven de ogen, aan de zijkanten van de snuit en de lip, aan de binnenrand van de oren, op de voorborst, aan de binnen- en achterkant van de benen, op de voeten, rond de anus en vandaar reikend tot ongeveer een derde of de helft van de onderkant van de staart. Neus, nagels en pads zwart bij wilde zwijnen en zwarte en bruine honden, bruin, bij bruine wilde zwijnen en bruine en bruine honden. Een kleine witte vlek (tot 3 cm diameter) is alleen toegestaan op de borst. Te wijdverbreid, evenals onvoldoende tan markeringen zijn zeer ongewenst. c) Kleurenpatroon Dapple (Merle): kleur zoals beschreven onder a) en b). De basiskleur is altijd de donkere kleur (everzwijn, zwart of bruin). Uitzondering: rode vlekjes (rood met donkere vlekken). Gewenst zijn onregelmatige grijze maar ook beige vlekken. Noch de donkere, noch de lichte kleur is overheersend. Zie onder a) en b) voor neus, nagels en pads. d) Kleurenpatroon Gestroomd: de kleur van de gestroomde teckel is rood met donkere gestroomd. Neus, nagels en pads zijn zwart. Alle eerder niet genoemde kleuren en kleurpatronen zijn diskwalificerend. Gebrek aan pigmentatie is zeer ongewenst. |
|
Langharig |
||
Haarkwaliteit |
De slanke glanzende jas, met ondervacht en nauw aansluitend op het lichaam, is langer bij de keel en aan de onderkant van het lichaam. Op leer moet het haar tot voorbij de onderkant van de oren reiken (bevedering). Verschillende veren aan de achterkant van de benen. Bereikt zijn grootste lengte aan de onderkant van de staart en vormt daar een echte vlag. |
|
Haarkleur |
a) Eén kleur: rood. Rood met zwarte overjas. Een schone donkere kleur heeft echter de voorkeur. Een kleine witte vlek (tot 3 cm diameter) is toegestaan op de borst. Neus, nagels en pads zwart; roodbruin is niet wenselijk. b) Tweekleurig: diep zwart of bruin, elk met geelbruine aftekeningen (hoe donkerder, hoe beter en zo schoon mogelijk), over ogen, aan zijkanten van snuit en van de lip, aan binnenrand van oren, op voorborst, op binnen- en achterkant van de benen, op de voeten, rond de anus en vandaar reikend tot ongeveer een derde of de helft van de onderkant van de staart. Neus, nagels en pads zwart bij honden met zwarte basiskleur, bruin, bij honden met bruine basiskleur. Een kleine witte vlek (tot 3 cm diameter) is alleen toegestaan op de borst. Te wijdverbreid, evenals onvoldoende tan markeringen zijn zeer ongewenst. c) Kleurenpatroon Dapple (Merle): de basiskleur is altijd de donkere kleur (zwart of bruin). Uitzondering: rode vlekjes (rood met donkere vlekken). Gewenst zijn onregelmatige grijze maar ook beige vlekken (grote vlekken niet gewenst). Noch de donkere, noch de lichte kleur is overheersend. Zie onder a) en b) voor neus, nagels en pads. d) Kleurenpatroon Gestroomd: de kleur van de gestroomde teckel is rood met donkere gestroomd. Neus, nagels en pads zijn zwart. Alle eerder niet genoemde kleuren en kleurpatronen zijn diskwalificerend. Gebrek aan pigmentatie is zeer ongewenst. |
|
Maat en gewicht |
||
Schouderhoogte |
Borstomtrek gemeten wanneer ten minste 15 maanden oud, van het hoogste punt van de schoft tot het laagste punt van de borst (met weinig gespannen meetlint). Standaard Teckel : reuen : meer dan 37 cm - tot 47 cm, teven : meer dan 35 cm - tot 45 cm. Miniatuur Teckel : reuen : meer dan 32 cm - tot 37 cm, teven : meer dan 30 tot - 35 cm. Teckel met konijn : reuen : 27 cm - tot 32 cm, teven : 25 cm - tot 30 cm. |
|
Defecten |
| • Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten. • De vermelde fouten moeten in ernst zijn. |
General defecten |
| M3 (Mol 3) niet te worden beschouwd bij het beoordelen - Gebrek aan 2PM1 (premolaar 1) is niet te worden bestraft - Het ontbreken van een PM2 moet worden beschouwd als een fout, indien andere dan de M3, worden er geen andere tanden ontbreken, ook een vertrek uit het correct sluiten schaargebit. |
Zware defecten |
 Zwak, lange benen of het lichaam een achterstand op de grond. De afwezigheid van andere dan de onder «fouten» of «het elimineren van fouten» beschreven tanden. Muur oog op een andere dan de vlek kleur. Puntige, zeer gevouwen oor leder. Lichaam opgehangen tussen de schouders. Holle rug, voorn terug. Zwakke lendenen. Gemarkeerde loopt op naar achter (kroep hoger dan de schoft). Borst te zwak. Flankeert met windhond-achtige opgetrokken. Slecht gehoekt voor- en achterhand. Smalle achterhand, ontbreekt spier. Koehakkigheid of buigen benen. Voeten duidelijk te draaien naar binnen of naar buiten. Spreidtenen. Zware, onhandige, waggelende beweging. |
Defecten voor de beharing |
| Korthaar Jas te fijn of dun; Kale plekken op leer (leer oor), andere kale plekken. Jas veel te grof en veel te overvloedig. Bestrijk achtige staart. Staart gedeeltelijk of volledig haarloos. Zwarte kleur zonder enige markering («merk»). Ruwharig Zachte vacht, of het nu lang of kort. Lange jas, staande uit de buurt van het lichaam in alle richtingen. Krullend of golvend vacht. Zachte vacht op het hoofd. Vlag op de staart. Gebrek aan baard. Gebrek aan ondervacht. Korte vacht.Langharig Vacht van gelijke lengte over het hele lichaam. Golvend of ruige vacht. Ontbreken van de vlag (staart). Gebrek aan overhangende bevedering op de oren. Korte vacht. Uitgesproken afscheid in de vacht op de rug. Haar te lang tussen de tenen. |
Defecten die leiden tot uitsluiting |
| Agressief of schuw. Overbeet of onderbeet mond, scheve mond. Foutieve stand van de onderste hoektanden. Ontbreken van één of meer hondachtigen afwezigheid van één of meer snijtanden. Gebrek aan andere premolaren of molaren - Uitzonderingen: De twee PM1, een PM2 zonder rekening te houden M3, zoals vermeld onder Storingen. Borst: Borstbeen afgesneden. Een fout van de staart. Zeer losse schouders. Knuckling dan in polsen. Zwarte kleur zonder aftekeningen (Brand); witte kleur met of zonder markeringen (Brand). Andere dan die vermeld onder "Kleur". |
NB : |
| • Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd. • De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende. • Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald. • Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij. |
Bibliografie |
| https://www.fci.be/ |
Gedetailleerde geschiedenis |
| De teckel is echt een hond uit elkaar, en hij bewijst het. Zo niet, in welke hoedanigheid zou hij dan voor zichzelf een groep in de classificatie van hondenrassen ten goede komen, de vierde? Er is geen hond die door zijn speciale morfologie meer geschikt is om ondergronds te jagen: hij kan de dichtste holen passeren, en de bouw van zijn onderarm maakt hem een opmerkelijke ontlener. De teckel is echter geen terriër, omdat hij daalt in overeenstemming met de huidige honden. Hij jaagt ook op haas en zelfs groot wild zoals de laatste. Dat deze vertegenwoordiger van de hondachtige soort; degene met de benen verhoudingsgewijs het kortst in verhouding tot het lichaam; gekwalificeerd worden als een 'lopende' hond kan verbazen. Maar er wordt aan herinnerd dat dit jagen is op schieten en niet jagen. Een wilddier dat weet dat het wordt achtervolgd door een kleine, trage en zeer schreeuwende hond zoals de teckel, maakt zich niet echt zorgen; zonder haast te vluchten, neemt hij er geen acht op dat de teckel hem veilig binnen het bereik van de jager brengt. En zelfs als de teckel niet als een gewone hond wordt geclassificeerd, wordt zijn huidige hondenaard ook aangetoond door zijn oorsprong en geschiedenis. Het is onbetwistbaar dat er heel vroege hondenbassets waren. Professor Edmond Dechambre zegt dat in een Neolithische grot in Vence botten van basset-honden zijn gevonden. We herkennen onbetwistbare bassets in de Egyptische kunst: de eerste bevinden zich in het Middenrijk, onder de twaalfde dynastie (die van Amenemhat en Sesostris in de twintigste en negentiende eeuw v.Chr.). Toevallig lijkt het erop dat deze Egyptische hond, speciaal aan de bewaker toegewezen, "tekal" werd genoemd. Het moet echter niet worden geconcludeerd dat hij de echte voorloper van de teckel is, omdat we dan zijn spoor verliezen. Het zou heel moeilijk zijn om een historische band tussen de Tekal en de Tekkel tot stand te brengen. Meer serieus is het spoor van de hond gemeenschappelijke Europese basset, verscheen in de Middeleeuwen. De jagers van deze tijd maakten gebruik van deze "mutanten" die de bassets zijn (ze presenteren een gedeeltelijke achondroplasie die de lengte van hun leden vermindert). Ze waren niet alleen nieuwsgierig naar de natuur, maar ze konden ook onvergelijkbaar nuttig blijken te zijn voor ondergronds jagen. Zo vinden we vanaf de veertiende eeuw in de Germaanse geschriften de term "teckel" (letterlijk dashond), de oude naam van de teckel. Dit gebruik van de basset wordt bevestigd door Fouilloux, die schrijft: "Venus uit de landen van Vlaanderen en Artois, sommige zijn torso-legged en gewoonlijk kortharig, de anderen met rechte benen en gewillig met groot haar als barbets. Degenen met gedraaide poten vloeien gemakkelijker de grond in dan anderen en zijn beter voor dassen. Artois en Vlaanderen zijn niet ver verwijderd van het thuisland van de teckel, Duitsland, een land dat bijna niet op de hoogte is van de kunst van het jagen en waarin we natuurlijk vooral geïnteresseerd zijn in het selecteren van honden aanstekers en bassets nuttiger voor shooters dan snelle en grote "forensische" honden. In een zeer complete studie over het graven citeert René Depoux, voorzitter van de Franse Club van de Teckel, verschillende afbeeldingen of geschriften uit de achttiende eeuw over de teckel: "In 1719 hebben we het eerste werk waarvan een belangrijk deel gewijd is aan onze hond: Der Vollkommene Teutscher jager, onder redactie van Flemming. Een gravure die in 1723 in Frankrijk werd gepubliceerd, toont ons een ondergrondse jacht met teckels, wat lijkt te bewijzen dat de Duitsers hun honden in het begin van de achttiende eeuw beginnen te exporteren. " Ter ondersteuning van deze mogelijke "export" wordt melding gemaakt van het beroemde schilderij van Jean-Baptiste Oudry (1686 - 1755), de schilder van honden en jachten van Lodewijk XV. Dit schilderij gaat over een prachtige basset die een opvallende gelijkenis vertoont met de teckel, terwijl hij nogal verschilt van de Bassets van Artois en Normandië, met name door zijn morfologie, de vorm van zijn kop, zijn oren en de kleur (zwart en vuur). Het decor, bestaande uit een geweer en een haas en een fazant die aan een spijker hangt, laat geen twijfel over het werk van deze hond. Als de Tekkel een erg oude basset is, welk ras is dan de versie met korte poten? Onder de Duitse honden zijn er veel rassen met overeenkomsten met de teckel: bloedhonden, zoals Hannover en Beieren, en met name de adelaarsvaren; een term die niet door Braques zou moeten worden vertaald, maar waarvan het Franse equivalent zekerer is, volgens de suggestie van Raymond Triquet, "Brachets", die zich tussen de bloedhonden en de teckel bevinden over de lengte van hun benen. Zo kan men de Deutsche Bracke, de Dachsbracke van Westfalen en die van Tirol aanhalen: silhouet, hoofd, oren, kleuren, gebruikelijk tussen deze rassen en de teckel, zijn evenveel argumenten in het voordeel van deze afstamming. Teckels zijn echter lichter van vorm, zelfs de late Teckel type "zwaar" (tot 13 kilo). Het kan worden verklaard door een bijdrage van Pinscher, bekend om zijn beet en om deze reden gekruist met de teckel voor het gebruik van de teckel tegen de das. Hoewel de roeping van de tekkel als jager erg oud is, is zijn rol als hond ook niet recent. Het kan worden gezegd dat het tijdens zijn overgang van Duitsland naar Engeland tot hem kwam. In 1839 ontmoette koningin Victoria Prins Albert van Saksen Coburg Gotha. Onbetwistbaar, de favoriete honden van de prins haar vanaf het begin blij, sinds ze een, de beroemde Dashy bracht. En het volgende jaar, wanneer ze met de prins trouwt, wordt hij begeleid door een troep Teckels. Later zal Koningin Victoria haar gunsten geven aan vele andere rassen, die ze zal helpen op te leggen in Engeland. Maar het is een feit dat de teckel het primaat heeft gehad. Dus, samen met zijn jachtactiviteiten in Duitsland, wordt de teckel een echte plezierhond in Groot-Brittannië. Vanaf 1866 zien we hem verschijnen in de Engelse tentoonstellingen. In 1873 erkende de Kennel Club hem officieel als een race (na de tentoonstelling in het Crystal Palace). De British Club, opgericht in 1881, is de eerste in zijn soort in de wereld. We kunnen tenslotte vaststellen dat, in een speciale tentoonstelling van de race die plaatsvindt in 1886 en waar er tweehonderd concurrenten zijn, de eerste kampioen een zekere Maximus is, opgevoed door William Arkwright. Ook Stanley Dangerfield heeft misschien niet helemaal ongelijk als hij zegt dat "Engeland de grote rol kan spelen in de ontwikkeling van dit ras, dat de wereldpopulariteit die ze geniet te danken heeft." Het was via Engeland dat de teckels in de Verenigde Staten en Canada aankwamen, te beginnen in 1870. Er werd opgemerkt dat een zekere Dr. Tawdel het voor het eerst importeerde voor de jacht, en dat W. Loeffer begon te tentoongesteld vanaf 1880. In 1895 werd de American Race Club opgericht. Als de Engelsen een belangrijke rol in de Angelsaksische landen hadden, moet de teckel voor de rest van de wereld worden teruggestuurd naar Duitsland. In dit land werd zijn roeping als bedrijf snel bevestigd, zoals onthuld door de aanbeveling van von Daake, geschreven in 1860: "De teckel moet worden grootgebracht als een jachthond. De Duitse Club werd in 1888 gesticht door Emile Ilgner, aan wie we het eerste werk te danken dat aan de teckel is gewijd (in 1896). Bij Teckel of Teckel; de twee termen worden gelijk gebruikt, teckel eerder naar het noorden, teckel verder naar het zuiden; hier is het vooral de teckel met kort haar, ongetwijfeld de originele variëteit. Degenen met lang haar en lang haar wachtten echter niet op de komst van cynophilia om het daglicht te zien. De langharige teckel was al aanwezig in de 18e eeuw: een gravure van JE Ridinger (1698-1767) toont bijvoorbeeld een exemplaar met omzoomde staart, poten en flanken. Het is omdat deze verscheidenheid van Tekkel de gastheer van prinselijke en koninklijke hoven is geweest dat zijn geschiedenis bekend is. Dankzij de onderzoeken van R. Klotz weten we dat onder de heerschappij van Johann Georg II (1660 - 1693), prins van Anhalt-Dassau, de teckel al gekruist was met kleine Duitse Spaniels, om er een karakter aan te geven meer volgzaam. Aan het einde van de achttiende eeuw leidden deze kruisen tot de creatie van een gevestigde en bekende lijn, onder leiding van een zekere AW Leopold Wöpke, vandaar de naam "Wöpke-ras" die aan deze teckels werd gegeven. langharige. Het lijkt er echter op dat deze stroom bloed bijna was verdwenen aan het einde van de negentiende eeuw. Het "Rangger-ras", genaamd Joseph Rangger, van het Beierse koningshuis, was ook een langharige teckel. Koning Maximiliaan I van Beieren (1779 - 1825) waardeerde dit type hond enorm, dat Rangger verbeterde vanaf 1858 en dat de oorzaak lijkt te zijn van de meeste van de eerste langharige teckels die op de registers van een club staan geregistreerd. speciaal, gereserveerd voor deze variëteit in 1888. Deze club werd snel opgenomen door de teckelclub. Een van de eerste en belangrijkste fokkers van deze variëteit was Baron von Cram. Men mag aannemen dat de teckel minstens zo oud is, maar het is duidelijk dat de antecedenten veel vager zijn. Echter, met het oog op de dassenjacht, was het waarschijnlijk niet lang meer om de gunstige effecten van kruisen op te merken met Pinscher hardharig, terecht bekend om hun beet en hun agressiviteit; deze honden, lang "stabiele griffons" genoemd, werden later Schnauzers genoemd (officieel in 1907). De eerste vermelding van een harde Teckel dateert uit 1883: op dat moment exposeerde kapitein von Wardenburg een onderwerp met de naam Mordax, bekend als het resultaat van een kruis met een hardharige Pinscher. De selectie van deze variëteit deed vervolgens een beroep op de Schnauzer zelf, en ook op Britse terriërs (met name Dandie Dinmont en misschien Schots). Een tijdlang zijn sommige van de eigenaardigheden van deze honden (de hogere gestalte van de Schnauzer op de benen, het "zachte" haar en het toupetje op de Dandie-schedel) in de teckel opgedoken, maar deze variëteit is perfect gefixeerd. voor vele decennia. De eerste standaard van de race dateert van 8 mei 1925. Er kan worden opgemerkt dat deze drie maten heeft geleverd: het "zware" type, meer dan 7 kilo (en maximaal 13 kilo); het "gemiddelde" type, met een maximum van 7 kilo; het "dwerg" -type, waarvan het maximale gewicht was vastgesteld op 4 kilogram. Op 9 mei 1947 veranderde de Duitse Teckelclub deze gewichtsschaal in de richting van algemene hulp. Het "standaard" type mag dus niet meer zijn dan 9 kilo en de "dwerg", maximaal 4 kilo na achttien maanden; De Kaninchenteckel (woord voor woord Dachshund Rabbit) had zijn maximale gewicht vastgesteld op 3,5 kg op achttien maanden. Deze variëteiten bestaan nog steeds, maar vandaag is het niet langer het gewicht dat bepaalt of de hond dwerg is of Kaninchen, maar eerder de borstomtrek: 35 centimeter voor de dwergen en 30 centimeter voor de dwergen. Kaninchen. Na de Tweede Wereldoorlog groeide het Duitse vee aanzienlijk, tot 10.000, 15.000 en vervolgens 20.000 meer geboorten per jaar. Tot op het punt dat het ras de populairste hond in Duitsland is, net na de Duitse herder. Zoals altijd was deze fokkerij georiënteerd op een zeer strenge selectie en produceerde ze lijnen van grote waarde, die in alle disciplines van de jacht in het Duits konden schitteren. En we weten dat de Duitsers in termen van veelzijdigheid van jachthonden zeer specifieke en geavanceerde eisen stellen. Aan de andere kant van de Rijn was er echter ook een massafokkerij, wiens doelen anders waren dan de jacht. Haar producten, die niet noodzakelijkerwijs werden erkend door de VDH (Verband für das Deutsche Hundeioesen, het equivalent van onze Central Canine Society), werden geregistreerd door niet-officiële instanties, niet toegelaten door de International Cynological Federation. Dit fenomeen was van groot belang door het aantal van deze honden die werden geëxporteerd, vooral naar Frankrijk, in de jaren 1960 - 1970, terwijl de mode van de teckel in volle gang was in de zeshoek. Een voorbeeld kan een idee geven van de ontwikkeling van de teckellandbouw in Duitsland: het kleine dorpje Gerweiss, in het centrum van een van de belangrijkste 'productie'-gebieden van de teckel, had ooit eens bijna vijfhonderd kunnen tellen fokkers gespecialiseerd in Teckel voor achthonderd inwoners. Nog steeds in termen van de situatie van het ras in het land van herkomst, is nog een waarneming nodig: aan het einde van de jaren dertig was de kortharige variëteit al verbonden of zelfs overschreden door de anderen. Deze evolutie werd in de jaren 1960 - 1970 geaccentueerd met een aanzienlijke ontwikkeling van de teckel met hard haar en vooral een lange zwaai van het haar. Op dit moment is hard haar de meest voorkomende variëteit en het aantal korte haren is tien of twaalf keer lager dan dat van de andere twee soorten. De teckel is de gastheer van Frankrijk sinds 1900, toen de eerste exemplaren begonnen te worden tentoongesteld. Lange tijd bleef de Tekkel een hond van kenners, hondenliefhebbers, jagers, wiens doel het was om mooie honden voort te brengen uit de beste bloedstromen en tegelijkertijd in staat te zijn om zichzelf te illustreren in de jachtgebeurtenissen onder aarde. Na de Tweede Wereldoorlog waren hondenliefhebbers ook geïnteresseerd in de verschillende andere gebruiksvormen die gepland waren in het land van herkomst. Zo werden vanaf 1961, onder impuls van R. Depoux, tests van "led op stemhaas", "onderzoek van big game wounded", "work with wood" op de proef gesteld voet. Deze evenementen zijn erkend door de Duitse Club en getuigen van de perfecte samenwerking en gelijkluidendheid tussen de Franse en Duitse verenigingen. Bovendien moet worden opgemerkt dat de Franse club als een van de eersten een permanent secretariaat had, waarvan de organisatie voldoende sterk bleek te zijn om het beheer van een boek over het werkbeginsel te waarborgen. een onmisbare tool voor elke rationele selectie-inspanning op dit gebied. De Club heeft ook tattoo-identificatie kunnen ontwikkelen (in plaats van de nasale indruk), een methode die pas veel later door de overheid werd aangenomen. Zeggen dat het Franse fokken van Teckel snel een hoog kwaliteitsniveau heeft bereikt, is daarom perfect in overeenstemming met de waarheid. Op hetzelfde moment, de teckel; en voornamelijk de kortharige variëteit; was het onderwerp van een vrij fantastische mode. Vele persoonlijkheden van de show hebben deze hond aangenomen met het grappige silhouet en radicaal anders dan die van alle andere honden, en hielpen zo om het te populariseren. Natuurlijk resulteerde deze rage in het verschijnen van getallen waarvan de plethora gelijk was aan middelmatigheid, evenals misverstanden als gevolg van een gebrek aan kennis van de ware aard van de teckel. En het is een kleine troost om te zeggen dat deze situatie in veel andere landen hetzelfde is geweest, inclusief; zoals we hebben gezien; in Duitsland. Het lijdt geen twijfel dat jagen niet het enige gebruik van de teckel is, noch een exclusieve uitlaatklep: het graven, de zoektocht naar het grote spel gewond, zijn grote specialiteiten, betreffen slechts een beperkt aantal liefhebbers. Zijn vaardigheden als hout jagen en poetsen zijn onmiskenbaar, maar de concurrentie is zwaar, de keuze is erg breed. De morfologie en het karakter van de teckel zijn niet onverenigbaar met een begeleidende functie, een functie waarin deze oude jager niet nieuw is. De teckel heeft zevenentwintig variëteiten. Drie gewichtscategorieën, drie soorten haar, drie kleurbereiken: dit kan de verdeling van rollen bevorderen. Zeker, de standaard teckel past beter bij de jager, de langharige teckel is meer als een hond. Op dezelfde manier kan men bepaalde verschillen in karakter benadrukken tussen het harde haar en het lange haar. We mogen echter de eenheid van het ras niet uit het oog verliezen, wat des te moeilijker te handhaven is omdat de variëteiten talrijk zijn en de rollen, vaardigheden en gebruik gevarieerd zijn. Deze preambule was nodig om uit te leggen dat utilitaire vermogens moeten worden gemanifesteerd in een bepaald aantal teckels, ongeacht hun grootte of hun haar. Het zijn dus Dwergen die slagen in de moeilijkste tests en Kaninchens die succesvol deelnemen aan konijnenpogingen voor hen. Het is altijd mogelijk; dit is bewezen; het verkrijgen, vanuit werklijnen, van perfecte honden met betrekking tot hun esthetiek en de balans van hun karakter, gemakkelijk te hanteren voor een onervaren persoon. Bovendien kunnen deze honden zich aanpassen aan een breed scala aan omgevingen. Het tegenovergestelde, dat wil zeggen, om de oorspronkelijke vaardigheden te vinden om te werken wanneer de race alleen wordt geselecteerd vanwege zijn schoonheid en in een rol van belevingswaarde, is veel moeilijker te bereiken, zelfs utopisch. In dit opzicht is het voorbeeld van Charles Huge typerend. Deze bekende Belgische cynoloog en fokker wilde binnen zijn Dachshunds fokkerij vakken selecteren die geschikt zijn voor werkwedstrijden. Na jaren van mislukte pogingen gaf hij zijn werk en gaf hij Teckels aan. De morfologie van de laatste was ongetwijfeld niet onberispelijk, maar in korte tijd was hij in staat om briljante onderwerpen te behalen in zowel de duelproef als het winnen van eerste prijzen op de showringen. Laten we beginnen met de diensten die een jager aan een welgestelde Teckel kan vragen. De teckel is een van de drie rassen (met de Fox Terrier en Jagd Terrier) die regelmatig worden gebruikt voor het graven: de meeste rassen van Terriers hebben nu alleen de naam. De teckel wordt zeer gewaardeerd in dit gebied vanwege zijn vermogen om alle holen binnen te dringen, zijn onvergelijkbare aanleg om te begraven, zijn gedrag zowel moedig als bijtend, maar ook de voorzichtigheid en de intelligentie die hij weet aan te tonen, indien nodig , wat voorkomt dat hij kreupel wordt. Het gebruik als een "rode hond" is traditioneel in Duitsland en heeft de neiging zich in Frankrijk te verspreiden. De specialisten van de vraag zijn niet van plan om deze discipline te reserveren voor welk ras dan ook, zelfs als het uitsluitend een hond van bloed is. Veel honden van de meest uiteenlopende rassen kunnen uitstekende resultaten geven in deskundige handen. In Frankrijk is de grootste zorg om honden op te leiden tot deze specialiteit in plaats van om geschikte honden te vinden. Teckels kunnen echter bogen op onbetwistbare voorkeuren en voordelen voor deze functie. Bovendien hebben jachtopzieners en medewerkers van Water and Forests zich niet vergist en hebben ze er vele jaren veel van gemaakt. Het boek The Search for Big Game Wounded (Ed Marc Titeux, Sarreguemines) zegt over Teckels: "Hun passie voor jagen, hun geringe schofthoogte maken hen vatbaar voor onderzoek met bloed. Zeer luid op de stem, blijvend, neus dicht bij de grond, ze zijn vaak gelijk, zo niet groter dan de prestaties van de honden van rood Hannover. " De teckel, op voorwaarde dat hij erg gilt en een serieuze opleiding heeft gekregen (stop om te bestellen, herinnering), kan de grootste voldoening schenken in het onderzoek van bestek en heggen en in de struiken. Hij is de gelijke van een spaniël, met een luidruchtiger en beter ondersteunde zoektocht (wat een voordeel is), en zo'n goede konijn- of fazenspecialist. Zeldzamer in Frankrijk is de jacht op groot wild (wilde zwijnen, herten) en herten, maar het wordt algemeen beoefend in de Rijn (de Pirsch), vooral met teckels. Nogmaals, een hond uit bewezen lijnen, getraind "op de knop", zal waarschijnlijk verrassen door de omvang van zijn mogelijkheden. Het is hetzelfde in de geslagen jacht. Nog steeds in Duitsland, werpen sommige jagers hun teckels in de zorg voor het spel en de dood spel: zeer roekeloos, wie zou het dan durven benaderen. Ten slotte werd het ras gebruikt voor truffelonderzoek en voor medicijndetectie (in Canada), omdat het door de kleine omvang overal kan sluipen. Twee speciale toepassingen, om eerlijk te zijn, maar hadden we ze kunnen overwegen als het ras geen uitstekende lijnen had? Toch zoeken de meeste kopers van Teckels naar een partner boven alles. Als ze alleen een originele en onderdanige hond willen, kunnen er andere keuzes zijn. Maar als ze een echte persoonlijkheid willen hebben en ze hebben zelf genoeg discipline om hun hond discipline op te leggen, dan is de teckel ongetwijfeld goed voor hen. In Groot-Brittannië is de teckel zeker van een minder assertief temperament. Het ras is uitsluitend metgezel, en als zijn lichaamsbouw niet is vervormd door de fokkers (hooguit kunnen we zien dat het nog meer "op de begane grond" is dan elders), het karakter is merkbaar verzwakt. Dit is zo waar dat Tony Wilkinson in een recent werk Teckels heeft kunnen beweren dat "dankzij hun altijd gelijke humeur, hun opleiding slechts een formaliteit is". Op het vasteland heeft de teckel niets van een stompzinnige geest. Integendeel, hij is kwaadwillig, vrijwillig, cabotin, zelfs cabochard, koppig en onafhankelijk, maar ook nieuwsgierig, befaamd om een opmerkelijk gevoel van initiatief te tonen, terwijl hij vol energie en energie is. . Het is een hond waarmee men zich niet verveelt, wat zeer vaak verbaast door zijn zeer scherpe intelligentie, kortom een erg vertederende hond. Het is geschikt voor een ietwat ferme meester, met een minimum aan natuurlijk gezag (dat wil zeggen het tegenovergestelde van autoritarisme en brutaliteit). Hij is eindelijk heel sociaal, hoewel hij zijn voorkeuren kan hebben en achterdochtig en zelfs ronduit vijandig tegenover bepaalde mensen kan zijn. Over het algemeen is hij ook een uitstekend alarm, bang voor niets en alleen verstandig blaffen. Als hij gewend is om met kinderen te leven, is hij een uitstekende metgezel voor hen. De Tekkel, bekend en wijd verbreid, is nog steeds zo verbazingwekkend en origineel. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen