 |
Rottweiler |
|
FCI standaard Nº 147 |
||
Land van oorsprong |
Duitsland | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Groep |
Groep 2 Pinschers, Schnauzers, Molossers, Zwitserse Berg- en veedrijvers | |
Sectie |
Sectie 2.1 Molossers, Mastiff type | |
Werkproef |
Met werkproef | |
Definitieve erkenning door de FCI |
zaterdag 01 januari 1955 | |
Publicatie van de geldende officiële norm |
vrijdag 15 juni 2018 | |
Laatste update |
dinsdag 24 juli 2018 | |
En français, cette race se dit |
 |
Rottweiler |
In English, this breed is said |
 |
Rottweiler |
Auf Deutsch, heißt diese Rasse |
 |
Rottweiler |
En español, esta raza se dice |
 |
Rottweiler |
Gebruik |
| Metgezel, service en werkhond. |
Kort historisch overzicht |
| De Rottweiler wordt beschouwd als een van de oudste hondenrassen zijn. Zijn oorsprong gaat terug tot de Romeinse tijd. Deze honden waren als herder of rijden honden gehouden. Ze marcheerden over de Alpen met de Romeinse legioenen, het beschermen van de mensen en dreven hun vee. In de regio van Rottweil kwamen deze honden samen en gemengd met de inheemse honden in een natuurlijke kruising. De belangrijkste taak van de Rottweiler werd nu het rijden en het bewaken van de kuddes vee en de verdediging van hun meesters en hun eigendom. Dit ras zijn naam overgenomen van de oude vrije stad van Rottweil en stond bekend als de «Rottweil slager hond '». De slagers fokten deze honden alleen op prestatie en bruikbaarheid. Te zijner tijd, een eerste klas kijken en rijden hond evolueerde die ook gebruikt kan worden als een ontwerp hond. Toen, in het begin van de twintigste eeuw, hondenrassen zocht voor de politiedienst, werd ook de Rottweiler daarvoor getest. Het werd al snel duidelijk dat het ras was zeer geschikt voor de politiedienst gesteld taken en daarom werden ze officieel erkend als de politie honden in 1910. Kwekers Rottweiler streven naar een hond van overvloedige sterkte, zwart gecoat met welomlijnde rijke tan aftekeningen, waarvan krachtige verschijning geen adel bezit en die bijzonder goed geschikt voor het zijn een metgezel, service en werkhond. |
Algemeen totaalbeeld |
| De Rottweiler is een middelgrote tot grote, stevige hond, noch zwaar noch licht en niet hoog en niet iel. Zijn de juiste verhouding staande gedrongen krachtige leidt tot de conclusie van grote kracht, lenigheid en uithoudingsvermogen. |
Belangrijke verhoudingen |
| De lengte van het lichaam, gemeten vanaf de punt van het sternum (borstbeen) het zitbeen knobbel, mag niet hoger zijn dan de schofthoogte met ten hoogste 15%. |
Gedrag en karakter (aard) |
| Goedmoedige, rustig in de basis dispositie en dol op kinderen, zeer aanhankelijk, gehoorzaam, volgzame en enthousiast om te werken. Zijn verschijning verraadt oerkracht, zijn gedrag zelfverzekerd, evenwichtig en onverschrokken. Hij reageert op zijn omgeving met grote alertheid. |
Hoofd |
||
Bovenschedel |
||
Schedel |
Van gemiddelde lengte, breed tussen de oren. Voorhoofd matig gewelfd, van opzij gezien. Occipitale bot goed ontwikkeld zonder opvallend. | |
Stop |
Goed gedefinieerd. | |
Facial region |
||
Neus |
Goed ontwikkeld, meer breed dan rond met relatief grote neusgaten, altijd zwart. | |
Voorsnuit |
De snuit moet noch lang noch te kort ten opzichte van de craniale regio verschijnen. Rechte neusrug, breed aan de basis, matig taps. | |
Lippen |
Zwarte, nauwsluitende, op de hoek van de mond niet zichtbaar, tandvlees zo donker mogelijk. | |
Kiezen / tanden |
Boven- en onderkaak sterk en breed. Sterke, compleet gebit (42 tanden) met schaargebit, waarbij de bovenste snijtanden nauw over de onderste snijtanden. | |
Wangen |
Jukbeenderen uitgesproken. | |
Ogen |
Van middelmatige grootte, amandelvormig, donkerbruin van kleur. Oogleden goed aansluitend. | |
Oren |
Middelgroot, hangend, driehoekig, ver uit elkaar staand, hoog. Met legde de oren naar voren dicht tegen het hoofd, lijkt de schedel o worden verbreed. | |
Hals |
| Sterk, tamelijk lang, goed gespierd, licht gebogen, schoon, vrij van keelhuid, zonder keelhuid. |
Lichaam |
||
Rug |
Recht, sterk, stevig. | |
Lendenpartij |
Kort, krachtig en diep. | |
Croupe |
Breed, van gemiddelde lengte, licht afgerond. Weg noch vlak, noch vallen. | |
Borst |
Ruim, breed en diep (ongeveer 50% van de schouderhoogte) met goed ontwikkelde voorborst en goed gewelfde ribben. | |
Flank |
Flanken niet opgetrokken. | |
Staart |
| In natuurlijke staat, vlak in het verlengde van de bovenste regel; op hun gemak kunnen worden opknoping. |
Ledematen |
Voorhand |
||
Algemeen |
In vooraanzicht, zijn de voorpoten recht en niet te dicht bij elkaar geplaatst. De onderarm, van opzij gezien, staat recht en verticaal. De helling van het schouderblad ongeveer 45 graden met de horizontaal. | |
Schouders |
Goed naar achteren. | |
Opperarm |
Dicht tegen het lichaam. | |
Onderarm |
Sterk ontwikkeld en gespierd. | |
Voormiddenvoet |
Licht verend, krachtig, niet steil. | |
Voorvoeten |
Rond, strak en goed gebogen; pads moeilijk; nagels kort, zwart en sterk. | |
Achterhand |
||
Algemeen |
Van achteren gezien, benen recht en niet te dicht bij elkaar. Toen stond vrij, zijn stompe hoek gevormd tussen dijbeen van de hond en het heupbeen, het dijbeen en het onderbeen, en het onderbeen en middenvoet. | |
Dijbeen |
Matig lang, breed en sterk gespierd. | |
Onderbeen |
Lang, sterk en breed gespierd, pezig. | |
Spronggewricht |
Stevige, goed gehoekt hakken; niet steil. | |
Achtervoeten |
Iets langer dan de voorpoten. Tenen sterk, gebogen, zo strak als voorvoeten. | |
Gangwerk |
| De Rottweiler is een draver. In beweging blijft de achterkant vast en relatief rustig. Beweging is harmonisch, zeker, vol energie en soepel, met ruime pas. |
Huid |
| Huid op de kop: algehele strakke montage. Als de hond alert is, kan het voorhoofd lichtjes gerimpeld. |
Coat |
||
Haarkwaliteit |
De vacht bestaat uit een toplaag en een ondervacht. De toplaag is van gemiddelde lengte, grof, dicht en plat. De onderwol mag niet door de toplaag. Het haar is een beetje langer op de achterbenen. | |
Haarkleur |
Zwart met goed begrensde aftekeningen van een warme, roodbruine kleur aan wangen, snuit, keel, borst en benen, alsmede boven de ogen en onder de basis van de staart. | |
Maat en gewicht |
||
Schouderhoogte |
Voor reuen is 61-68 cm. 61-62 cm is klein, 63-64 cm gemiddelde hoogte. 65-66 cm groot is - juiste hoogte 67-68 cm groot. Voor teven is 56-63 cm. 56-57 cm is klein, 58-59 cm gemiddelde hoogte. 60-61 cm groot is - juiste hoogte 62-63 cm groot. |
|
Gewicht |
Voor reuen is 50 kg. Voor teven is ongeveer 42 kg. | |
Defecten |
| • Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten. • De vermelde fouten moeten in ernst zijn. |
General defecten |
 Algemene verschijning : Lichte, iele, langbenige verschijning; Licht in botten en spieren. Hoofd : Hound-head; Smal, licht, te kort, lang of grof hoofd; Platte voorhoofd (gebrek aan stop of te weinig stop). Snuit : Lange of puntige snuit; split neus; Romeinse neus (bolle neusrug) of schaal-faced (concave neusbrug); acquiline neus; bleke of gevlekte neus (vlinder neus). Lippen : Open, roze of fragmentarisch; hoek van lippen zichtbaar. Kaken : Verfijn onderkaak. Tanden : Tanggebit. Wangen : Sterk uitsteken. Ogen : Licht, diepliggend; Ook te vol en rond de ogen; losse oogleden. Oren : Te laag aangezette, zware, lange, slappe of naar achteren gedraaid; Ook vliegen oren of oren niet symmetricaly uitgevoerd. Hals : Te lang, dun, ontbreekt spier; Toont keelhuid of throaty. Body : Te lang, te kort of te smal. Rug : Te lang, zwak; doorgezakte rug of voorn rug. Kruis : Te hellend, te kort, te plat of te lang. Borst : Flat-profilering of tonvormige; Te smal achter. Staart : Op een te hoog of te laag. Voorhand : Nauw of kromme voorpoten; Steile schouder plaatsing; Losse of uit bij de elleboog; Te lang, te kort of te steile bovenarm; Zwakke of steile pastern; Spreid voeten; Platte of te sterk gewelfde tenen; Misvormde tenen; Licht gekleurde nagels. Achterhand : Flat dijen, de hakken te dichtbij, koehakkigheid of vat hakken; Gewrichten met te weinig of te veel gehoekt; Hubertusklauwen. Huid : Rimpels op het hoofd. Jas : Zacht, te kort of lang; Golvende vacht; gebrek aan ondervacht. Kleur : Markeringen van verkeerde kleur, niet duidelijk omschreven; Markeringen die ook worden verspreid. |
Zware defecten |
| Algemeen uiterlijk : Type te molossoid, algemeen uiterlijk te zwaar. Huid : Huid van het hoofd sterk gerimpeld; grote rimpels in het voorhoofd, snuit en wangen; uitgesproken fanon. Gang : Zachte draf. |
Defecten die leiden tot uitsluiting |
| Algemene verschijning : Inversie van het uitgesproken seksuele karakter (mannelijk van het vrouwelijke type, teven van het mannelijke type). Gedrag : Angstig, verlegen, gebrek aan moed, angstig, fel, te achterdochtig of nerveus; agressieve of verlegen honden. Kunstgebit : Bovenste of onderste prognathisme, afwijkende boogboog; afwezigheid van een snijtand, hoektand, premolaar of kies. Ogen : Entropion, ectropion, gele ogen, verschillend gekleurde ogen (heterochromie). Staart : Gebroken staart, opgerold, sterk zijdelings versleten gedragen, korte staarten. Haar : Haar absoluut te lang of golvend. Kleur : Niet consistent met Rottweiler zwart en vuurkarakteristiek; witte vlekken. |
NB : |
| • Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd. • De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende. • Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald. • Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij. |
Bibliografie |
| https://www.fci.be/ |
Gedetailleerde geschiedenis |
| De Rottweiler, voorheen Rottweiler Metzgerhund (Rottweil's slager's hond), vandaag de "Rott" voor zijn fans, is het type van de hond van de veedrijvers, tot in de hoogste graad van perfectie. Verbeterd en geselecteerd door de Duitsers, het is vandaag de meest wijdverspreide en meest gewaardeerde Bouvier in de wereld. Maar dit zijn niet de enige redenen voor de glorie van de Duitse Bouvier. Hier en daar worden zijn aantallen even talrijk als die van de Boxer of Dobermann, en het begint de universele Duitse Herder te overschaduwen. Vanaf nu is hij, net als de bovengenoemde races, een van de headliners aan de kassa van de bewakings- en verdedigingswedstrijden. Wat een ommekeer voor een hond die vele eeuwen onopgemerkt bleef. In zijn land hebben we zelfs kunnen zeggen dat we bijna niets wisten van zijn oude geschiedenis. Tot de jaren 1930 was het vrijwel onbekend buiten Duitsland, en het was pas in de jaren zestig dat het echt gevestigd was in de Angelsaksische landen, landen die bekend staan om hun invloed op de bekendheid van de races. Een encyclopedie, gepubliceerd in 1971, merkte op dat met 400 geboorten per jaar in de Verenigde Staten en 200 in Groot-Brittannië, de Duitse berghond nu "gegarandeerd zou overleven". Sindsdien heeft het ras het inderdaad goed gedaan in deze landen, aangezien het aantal geboorten is vermenigvuldigd met respectievelijk honderdvijftig. In Frankrijk verschenen de eerste exemplaren pas twintig jaar geleden. Deze lange onverschilligheid, gevolgd door deze late herkenning, is gemakkelijk te verklaren. De Rottweiler komt van de "mastiff", een woord dat we accepteren door vooraf de vervelende connotatie te verwijderen die hij in het Frans heeft genomen, want dit is een hond "sterke race", rechtstreeks van Molosses gefokt voor oorlog en oorlog, maar toegewezen aan vreedzamere taken, waarvoor onwankelbare moed, kracht en behendigheid onmisbaar waren. Deze taken waren het voeren van vee, zowel op de boerderij, op de weg of met slagers. Als deze molossoïde overerving in deze hond overheersend was, vanwege het vereiste werk, leidde dit zonder twijfel tot de eisen van mobiliteit, uithoudingsvermogen en ontvankelijkheid voor dressuur, leidde tot kruising met herdersrassen en gaf hem uiteindelijk een bepaalde diversiteit van uiterlijk. Deze ietwat voorkomende en veranderlijke verschijning en misschien de bescheidenheid van zijn eigenaren hebben bij hondenliefhebbers door de eeuwen heen en bij de eerste honden ongeveer honderd jaar geleden geleid tot een bijna universele onwetendheid over dit type hond. . We zullen het niet vinden in de vorm van een standbeeld, noch geschilderd door een beroemde kunstenaar, noch beschreven door een grote schrijver. Toen we geïnteresseerd waren in de Mastiffs, was het eerst om de honden en berghonden, wiens sjablonen indruk maakten, en niet om hun land-derivaten, waarvan het nut nog dagelijks was. En toch, als de Duitse Bouvier zo lang is verwaarloosd, moet niet worden geconcludeerd dat de oorsprong ervan onbepaald en duister is. Zijn voorouders zijn bekend en zelfs beroemd: het zijn de Romeinse Molossians, zeker niet de Pugnaces Canes die werden gelanceerd tegen wilde dieren in de arena of tegen de barbaren, maar zij die de kuddes bewaarden en begeleidden wiens legers werden vergezeld, dat wil zeggen, zoals hierboven is gezegd, de "mastiffs". Mastiff, kan worden herinnerd, komt van de Latijnse mansuetus, getemd. De voorouders van de Rottweiler waren getemde Molosses. Natuurlijk konden deze Mastiffs de kampementen behouden, een functie die ze eigenlijk vulden. Maar de Romeinse legioenen, ware rondreizende steden waarvan de organisatie niet langer opschept, werden gevolgd; rentmeesterschap verplicht; belangrijke kuddes, vandaar de noodzaak van vele veilige en effectieve veehonden. Alvorens de rusteloze stammen Germania aan te vallen, koloniseerden deze legioenen Helvetia door een netwerk van communicatieroutes door het hele land op te bouwen. Vanaf de Gotthardpas bereikte men, na het passeren van de Furkapas, het huidige kanton van Bern en het Entlebuch; een ander trok naar het noorden door Aargau en Schaffhausen, een derde was oostwaarts naar de Appenzell. Via deze namen vinden we de regio's bekend als de bakermat van drie van de vier Zwitserse Bouviers, de Berner, de Entlebucher en de Appenzellois. Deze honden verschillen merkbaar van de Rott, maar een wijs oog kan veel dingen gemeen hebben. Wat betreft de vierde Zwitserse Bouvier, de Grote Zwitserse Sennenhond, heeft het vanwege zijn veel bredere verspreiding geen geografisch meer precieze naam gekregen, en hij is het ook die het dichtst bij de Duitse Bouvier staat. Toen deze verschillende afstammingslijnen zich vestigden, streefden de Romeinen verder. In het bijzonder richtten ze een uitgebreid, permanent militair kamp op in Rottweil (nu Baden-Württemberg), dat ze in dienst hadden om de kokende Duitsers onder controle te houden door ze niet te koloniseren. Het waren hondenhonden die daar waren waar de Rottweiler naar beneden ging. In de Middeleeuwen werd Rottweil een belangrijk commercieel centrum, natuurlijk van de Zwitserse bergen, maar ook van Frankrijk en van zo ver weg als Hongarije. Het is niet verwonderlijk dat veetelers en slagers sterke bedrijven hebben gevormd in Rottweil, en dat Bouviers zich in de regio hebben verspreid. In feite, tegen de achttiende eeuw, toen de stad het meest welvarend was, hadden de slagerhonden van Rottweil enige bekendheid verworven. Er kan echter niet worden gezegd dat ze grote belangstelling wekte bij hondenliefhebbers in de tweede helft van de negentiende eeuw. De grote natuuronderzoeker AF Brehm, de "Duitse Buffon", die vele soorten honden van zijn tijd beschreef, noemt de honden van Rottweil niet. Alleen in de gespecialiseerde literatuur van die tijd, Richard Strebel, in een werk dat in 1905 in München werd gepubliceerd, Die Deutscher Hunde und Ihre Abstammung (The German Dog and his genealogy), roept ze snel op. Deze grote liefhebber van molosses verbindt de Rottweiler Metzgerhund met de Bouviers van Zwitserland, hoewel hij het ziet als een schakel tussen hen en de Bouviers van Beieren, die uiteindelijk slechts een rasstatus bereikten onder hun hardgekookte variëteit. (de reuzenschnauzer). Net als veel andere veedrijvers, had de Rottweil-hond nooit op de hondenscène kunnen zijn. In 1900, in de stad Rottweil, was er maar één hond die het lokale type waard was, om de eenvoudige reden dat er, zoals in Frankrijk of Engeland, het besturen van grote kuddes plaatsvond Het was al verleden tijd, omdat het steeds meer verkeer belemmerde en de spoorweg het overnam. Wat de stad Rottweil betreft, het trok niet langer kooplieden aan. Kortom, de eenmaal beroemde race dreigde te verdwijnen. Gelukkig creëerden enkele resolute kenners aan het begin van de eeuw een raceclub en haastten zich om een standaard te definiëren, die in 1904 werd gereproduceerd in het monumentale werk The Races of Dogs, de graaf van Bylandt. De Rottweiler kreeg toen een beslissende impuls toen de Duitse legerdeskundigen geïnteresseerd waren in de hondensoorten. Dus, zoals de Duitse herder, de bokser en de Dobermann, werd hem gevraagd bij te dragen aan de intense voorbereidingen op oorlog. Vanaf 1912 werd de ruige slagerhond van Rottweil het onderwerp van selectie voor bijna uitsluitend militaire doeleinden. Deze hond zal weinig onbekend blijven buiten zijn land van herkomst. Het zal pas in 1930 in de Verenigde Staten aankomen, en vijf jaar later zal de American Kennel Club het voldoende gefundeerd oordelen om het een officiële plaats te geven. In Groot-Brittannië zal deze erkenning pas in 1966 plaatsvinden, toen de eerste exemplaren op de grote Cruft-tentoonstelling in 1936 werden gepresenteerd. Frankrijk zal, zoals we hebben gezien, meer tijd nodig hebben om te reageren Livre des origines français zal in 1970 het eerste onderwerp schrijven. Deze start naar de minst arbeidsintensieve kan worden verklaard door de evolutie die eerder de race moest ondergaan. Aan het begin van de eeuw, verwijzend naar de illustraties in het werk van Bylandt, leek de Rottweiler grofweg op de Boxer: hij toonde een vergelijkbare mal, niet zwaar of licht, maar een minder ingetrokken facies, lijnen minder elegant, met oren natuurlijk, kortom, zijn uiterlijk was vrij gewoon, rustiek, en vooral zonder de buitengewone kracht die hij nu is; indruk bevestigd door de vermelding van het gewicht (ongeveer dertig kilo). In tachtig jaar won de Rott twintig pond. U zult ook de taurine-hals, de uitzonderlijke borstbreedte van de exemplaren van vandaag opmerken. Het heeft nu alle kracht van de Dogue gecombineerd met snelheid van actie en weerstand dicht bij die van veel lichtere rassen. Zoals vaak is opgemerkt, is hij de machtigste van alle honden die aan het werk worden blootgesteld. De Duitse fokkers zijn er inderdaad in geslaagd dit hoogstandje te handhaven om de afschrikkende kracht van de Dogue te behouden, zijn zelfvertrouwen, zijn niet-aflatende moed, zijn stoïcisme in het aangezicht van pijn, zijn vasthoudendheid, zonder hem op zijn werk in dienst te nemen, om aan de eisen van zijn gebruikers, legers, politie, professionele of sporttrainers. Zijn reputatie is dus niet zozeer te danken aan zijn afmetingen of aan zijn verbiedende en serieuze aspect dan aan utilitaire verwijzingen. Laten we oordelen. Het is goedgekeurd door de Duitse politie en het leger, inclusief anti-demonstratiebrigades; hij is nog steeds het meest in dienst van de Oostenrijkse politie; hij wordt gebruikt in verschillende Amerikaanse gevangenissen; ten slotte is het geïntegreerd met commando's van parachutisten in Brazilië. Hij is daarom geen grappenmaker. Bovendien kan hij ook een lawinehond zijn, een rashond, hij kan alle sportdisciplines beoefenen, en hij wordt zeer gewaardeerd als interventiehond en voor de bewaking van de magazijnen en het pand: men zal toegeven dat zijn mogelijkheden om gebruik is zeer uitgebreid. Onlangs heeft men zelfs zijn vermogen getest om truffels te vinden. Het is denkbaar dat, al was het maar voor zijn veiligere kant, het individu in de verleiding komt om zo'n hond te adopteren. De Rottweiler bezit grote kwaliteiten, maar het is noodzakelijk de neofiet te waarschuwen voor de roekeloze keuze van een exemplaar van dit ras. Er is niet veel te zien tussen deze hond en een herderras, hoewel ze in hoofdzaak dezelfde gebruiksgebieden kunnen hebben. De Rott is een mastiff en een mastiff, zoals Raymond Trinquet zo terecht zei: het is "zoals deze wapens waarvan je kunt zien dat je ze niet hoeft te gebruiken". In het algemeen heeft de moderne fokkerij van de Dogues zich gericht op de selectie van uiterst krachtige honden, vaak van grote omvang, met zeer verbiedende gezichten, en die daarom op zich voldoende afschrikwekkend zijn, zodat we niet hebben nooit om hun vechtlust, hun vasthoudendheid, hun moed te vragen. De specialisten van de Dogues adviseren ook ten zeerste een training in de verdediging van deze honden en hun effectieve gebruik in deze taak, omdat slechts weinigen hen in alle omstandigheden perfect in handen kunnen hebben. Maar als hij de psychische kenmerken van de Dogue heeft behouden, is de Rottweiler tegelijkertijd een werkhond, die niet in alle handen kan worden gestopt. Dat is de reden waarom, voordat hij zijn persoonlijkheid definieert, op één punt moet worden aangedrongen: hij heeft een meester nodig die bij hem past. Deze meester moet natuurlijk een onmiskenbare autoriteit hebben en, zonder noodzakelijkerwijs een hondenspecialist te zijn, een kleine ervaring hebben. Bovendien heeft het de voorkeur dat hij gevoelig is voor de trainingsproblemen. Zonder twijfel kan een persoon die echt weet hoe het moet, vanaf het begin een Rott kiezen, maar in veel gevallen is het beter om eerder een of meer honden met een dominant karakter te hebben behandeld. Deze hond moet in staat zijn om gecontroleerd te worden, in elk geval als het gaat om een man, die behalve uitzondering altijd een echt dominant dier is. Het vrouwtje is veel toleranter, minder onafhankelijk en past beter in een gezinsleven. Bovendien heeft ze instinctief een beschermend gevoel ontwikkeld met betrekking tot kinderen. Er zijn maar weinig races waarin het verschil tussen de geslachten zo duidelijk is: de Rottweiler heeft echt twee soorten publiek, die van de man en die van de vrouw. Eenmaal niet gebruikelijk noemen we eerst de belangrijkste tekortkoming van het ras: de Rottweiler tolereert andere honden niet goed. Het is nauwelijks mogelijk om meerdere Rottweilers thuis te hebben, behalve, natuurlijk, als het een koppel is, of om de Rott te laten samenleven met een andere hond. Bij het lopen, is het ook raadzaam om het stevig aan de leiband te houden en soms om rustige routes te kiezen. Men kan er bezwaar tegen maken dat de andere honden niet noodzakelijkerwijs zo dominant zijn, wat juist de ontkenning van dit begrip zou zijn: het is alleen een leider als er anderen zijn. Het is echter waar dat de Rottweiler-fokkerij zich heeft gericht op het selecteren van de meest dominante onderwerpen en dat deze eigenschap daarom specifiek is voor het ras. Met andere woorden, een Rott kan zich onderwerpen aan een man die voldoende grip heeft, maar hij zal zelden ondersteunen dat een andere hond zijn wet kan dicteren zonder deze te overtreden. En hij heeft een aangeboren gevechtsgevoel. Als een enkel woord het temperament van de Duitse Bouvier moet definiëren, zeggen we dat hij van het 'cholerische' type is. Dit betekent niet dat de mosterd in de neus voor de geringste peccadillo omhoog gaat. Integendeel, er wordt sterk benadrukt dat hij extreem kalm en vredig is. Hij blaft zelden of niet (daarom moet hij gaan kijken als hij stem geeft). Bovendien weet hij zijn meester zijn gang te laten gaan. Maar om het op te winden, het aan te vallen (of liever een van degenen onder zijn leiding aan te vallen), zal dan een vreselijke, onweerstaanbare boosheid opbouwen; hij zal rood zien en niets en niemand zal hem kunnen stoppen, omdat hij niet te bereiken is voor angst, geen melding maakt van bedreigingen of slagen. Dit temperament is vooral merkbaar wanneer iemand met hem wordt meegebracht bij het testen op bijten. De instructeur kan een manchet voor zich uitschudden, de hond heeft geen interesse om te bijten voor de lol. Maar als zijn meester wordt aangevallen, dan zal de Rott daar zijn hele hart leggen. Zozeer zelfs dat het "niet detecteerbaar" wordt als men het weerstaat: het probleem zal zelfs zijn dat het ophoudt. De Rottweiler wordt beschouwd als een zeer grote "bijter": zijn kaak is een echte bankschroef die het "pak" met de volle mond neemt en niet loslaat, ongeacht de inspanningen van de aanvalsman. Maar in plaats van snel deze kwaliteiten te willen ervaren, moet het eerst door veel trainingssessies gehoorzaamheid ondergaan (de "flat" in het jargon.) Trainers, zittend, liggend, staand, aangelijnd, zonder leiband , objectrapport, weigering van aas, etc.). Dan zullen we de bijtfase benaderen, in een sportieve geest, en dit bijtende "cholerische" vermijden dat voor hem natuurlijk is, maar dat verdere voortgang verhindert. Een goede training specialist Rott is erg handig, zelfs essentieel, om te profiteren van deze hond. Natuurlijk mogen het geen toegepaste methoden zijn die ontwikkeld zijn voor herdersrassen (die de meerderheid vormen van honden op de oefenterreinen). Het is niet vroeg een hond (het rijpt pas echt in het derde jaar). De trainer moet zo geduldig als stevig zijn, ga geleidelijk door en vermijd verzadiging. Maar, zoals vaak wordt gezegd, "wat de Rottweiler heeft geleerd, weet hij." Dit gebrek aan voorgevoeligheid betekent niet dat zijn opleiding te laat moet worden gestart. Integendeel, omdat hij niet onderdanig van aard is, dat hij blijk geeft van een grote onafhankelijkheid en een neiging om zelf te willen beslissen wat te doen of niet te doen, is het beter neem het in handen op de leeftijd van drie of vier maanden. Maar goed, we zullen hem niks laten doen. In tegenstelling tot wat men zou denken, moet deze stoere, Germaanse hond bovendien geen training "op de harde manier" krijgen, maar het onderwerp zijn van een quasi-militaire discipline. Hij is niet van de gevoelige soort, hoewel zijn opleiding een behoorlijke hoeveelheid subtiliteit vereist. Om voortdurend een gezaghebbende mannelijkheid en een beetje zoetheid te vermengen, om afgewisseld te worden met burlests en strelingen, vooral om hem nooit te wijzen, hem te pesten, hem de indruk te geven dat hij onrechtvaardig is, dat zijn de onmisbare voorschriften om te volgen. Toegegeven, de Duitse Bouvier is in staat om in alle disciplines te schitteren, maar de imposante grootte is ongetwijfeld een nadeel in sommige (de Ring bijvoorbeeld). Het wordt ook sterk aangeraden om zijn lijn goed te volgen, zodat hij niet in slaap valt. Het internationale programma (RCI), heel dicht bij de Duitse evenementen (Schutzhund), past hem vooral, maar ook de tracking, waarmee hij zijn gevoel voor initiatief (en zijn hoog ontwikkelde reukvermogen) kan uiten. Het lijdt geen twijfel dat de Rottweiler is gemaakt door en voor dressuurliefhebbers. Op dit gebied vertoont het een zeer interessante gewicht / geschiktheidsverhouding. Het aantal personen dat met succes geslaagd is, is opmerkelijk, en deze hond wordt nog steeds zeer gewaardeerd door professionele gebruikers. Het is echter niet nodig om hem te trainen om een effectieve hond te hebben. Natuurlijk zal een degelijke opleiding het onder alle omstandigheden en op alle plaatsen beheersbaar maken. Deze geboren beschermer is een stille kracht waarop men altijd kan rekenen, die niet onnodig blaft, die wacht op het laatste einde om te handelen. Zijn harde uiterlijk houdt onbetwistbaar in: niemand zal het lef hebben om de poort over te steken als er een Rott achter staat, ook al blijft hij kalm. Hij heeft zo'n vastberaden manier om zijn donkere en verzekerde blik in die van de bezoeker te planten. De Rottweiler is een zeer winterharde hond, die meestal een uitstekende gezondheid geniet: zijn normale levensduur ligt in een goed gemiddelde (een tiental jaren), en ondanks zijn gewicht wordt hij niet vaak beïnvloed door coxo-femorale dysplasie (de radiologische tests uitgevoerd in Frankrijk bewijzen het). In elk geval moet de koper een pup uit spawners vrij van dysplasie eisen. Zonder de noodzaak van veel lichaamsbeweging, zal de Rott de mogelijkheid om te trainen in een tuin zeker op prijs stellen. Ten slotte is het niet raadzaam, behalve in speciale gevallen, om een volwassene te kopen. Het is gebruikelijk, vooral uit Duitsland, maar het is de moeite waard op te merken dat deze praktijk het mogelijk maakt om een onderwerp van gemiddelde kwaliteit te waarderen (en te commercialiseren). Deze hond kan een goede bodyguard zijn, maar het zal vooral een "conventioneel" dier zijn; het tegenovergestelde van een echte metgezel. Het is beter om een jongere van drie of vier maanden te krijgen en hem de basis van het hondenonderwijs onverwijld bij te brengen, zodat hij lid kan worden van het gezin. Dit portret is een beetje donker en moeilijk. Maar de Rott is een buitengewoon serieuze hond, die nooit in een opwelling mag worden verworven, om indruk te maken op de galerij, of omdat we dringend behoefte hebben aan veiligheid. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen