 |
Leonberger |
|
FCI standaard Nº 145 |
||
Land van oorsprong |
Duitsland | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Groep |
Groep 2 Pinschers en Schnauzers, Molossers, Zwitserse Sennenhonden | |
Sectie |
Sectie 2.2 Molossers, Mountain Type | |
Werkproef |
Zonder werkproef | |
Definitieve erkenning door de FCI |
donderdag 17 februari 1955 | |
Publicatie van de geldende officiële norm |
donderdag 04 januari 1996 | |
Laatste update |
vrijdag 20 september 2002 | |
En français, cette race se dit |
 |
Chien de Leonberg |
In English, this breed is said |
 |
Leonberger |
Auf Deutsch, heißt diese Rasse |
 |
Leonberger |
En español, esta raza se dice |
 |
Leonberger |
Gebruik |
| Waakhond, coaching en familie. |
Kort historisch overzicht |
| Aan het eind van de jaren dertig, begin van de jaren veertig van de 19e eeuw, Heinrich Essig, gemeenteraadslid in Leonberg bij Stuttgart, stak een zwart-wit Newfoundland teef met een zogenaamde "Barry" man uit het klooster hospice Grote St.Bernhard . Later werd een Pyreneese Berghond toegevoegd. Dit resulteerde in zeer grote honden met overwegend lange, witte jassen. Doel Essig was voor een leeuw-achtige hond. De leeuw is de heraldische dier van de stad Leonberg. De eerste honden echt wel "Leonbergers" werd geboren in 1846. Ze combineerden de uitstekende kwaliteiten van de rassen waaruit ze voortkwam. Slechts een korte tijd later, veel van deze honden werden verkocht als statussymbolen uit Leonberg over de hele wereld. Aan het eind van de 19de eeuw, werd de Leonberger in Baden-Württemberg op de boerderij gehouden hond aangewezen. Zijn horloge en ontwerp werd geroemd om. In beide wereldoorlogen en de behoeftigen naoorlogse tijd, de aantallen fokdieren drastisch verminderd. Vandaag is de Leonberger is een uitstekende gezinshond, die aan alle eisen van het moderne leven vervult. |
Algemeen totaalbeeld |
| Volgens zijn oorspronkelijke doel, de Leonberger is een grote, sterke, gespierde maar toch elegante hond. Hij onderscheidt zich door zijn evenwichtige opbouw en zelfverzekerdheid springen met heel levendig temperament. Daarbij in het oog, zijn krachtig en sterk. |
Belangrijke verhoudingen |
| Schofthoogte tot de lengte van het lichaam: 9 tot 10. De diepte van de borst is bijna 50% van de schofthoogte. |
Gedrag en karakter (aard) |
| Als een familie hond, de Leonberger is een aangename partner voor de huidige woon- en leefomstandigheden, die overal kan worden genomen zonder moeite en onderscheidt zich door zijn gemarkeerd kindvriendelijkheid. Hij is noch schuw, noch agressief. Als een metgezel, hij is aangenaam, gehoorzaam en onverschrokken in alle situaties van het leven. De volgende zijn specifieke eisen van gestage temperament: • Zelf assurance en superieure kalmte. • Medium temperament (waartoe ook speelsheid behoort). • Bereid onderdanig te zijn. • Goede capaciteit om te leren en herinneren. • Ongevoelig voor ruis. |
Hoofd |
||
Bovenschedel |
||
Hoofd |
Over het geheel dieper dan breed en eerder gestrekt dan gedrongen. Aandeel van de lengte van de snuit tot de lengte van de schedel: ongeveer 1 op 1. De huid ligt overal strak, geen rimpels. | |
Schedel |
In het profiel en van voren gezien, licht gebogen. In balans met lichaam en ledematen, het is sterk maar niet zwaar. De schedel op zijn achterste deel is nauwelijks breder dan in de buurt van de ogen. | |
Stop |
Duidelijk zichtbaar, echter matig. | |
Facial region |
||
Neus |
Black. | |
Voorsnuit |
Vrij lang, nooit rennen om een punt; neusbrug overal even breed, nooit hol, eerder licht gewelfd (Romeinse neus). | |
Lippen |
Nauwsluitende, zwarte, hoeken van de lippen gesloten. | |
Kiezen / tanden |
Sterke kaken met een perfect, regelmatig en compleet schaargebit, de boventanden nauw aan bij de onderste tanden overlappen zonder enige kloof, en de tanden recht in de kaak met 42 gezonde tanden volgens de tandformule (ontbrekende M3 getolereerd). Tanggebit wordt aanvaard; geen vernauwing in de hoektanden in de onderkaak. | |
Wangen |
Slechts iets ontwikkeld. | |
Ogen |
Lichtbruin tot zo donker bruin als mogelijk, middelgroot, ovaal, noch diepliggend, noch uitpuilend, noch te dicht noch te ver uit elkaar. Oogleden nauwsluitende, geen bindvlies te zien. Het wit van de ogen (het zichtbare deel van de sclera) mag niet rood zijn. | |
Oren |
Hoog aangezet en niet ver terug, hanger, van middelmatige grootte, opknoping dicht tegen het hoofd, vlezig. | |
Hals |
| Uitgevoerd in een lichte bocht zonder onderbreking aan de schoft. Wat lang dan gedrongen, zonder keelhuid of keelhuid. |
Lichaam |
||
Schoft |
Uitgesproken, vooral bij reuen. | |
Rug |
Stevig, recht, breed. | |
Lendenpartij |
Breed, sterk, goed gespierd. | |
Croupe |
Brede, relatief lange, zacht afgerond, stroomt om te fuseren met de staart ingesteld op; nooit overbouwd. | |
Borst |
Breed, diep, tot ten minste het niveau van de ellebogen. Niet te tonvormig, meer ovaal. | |
Onderlijn en buik |
Slechts licht opgetrokken. | |
Staart |
| Zeer goed ingericht; tijdens het staan, het hangt af rechtdoor; ook in beweging is slechts licht gekromd en indien mogelijk dient beneden de verlenging van de ruglijn uitkomend. |
Ledematen |
| Zeer sterk, vooral bij reuen. | ||
Voorhand |
||
Algemeen |
Voorbenen recht, parallel en niet te dichtbij. | |
Opperarm |
Lang, schuin, de vorming van een niet te stompe hoek, goed gespierd. | |
Ellebogen |
Dicht bij het lichaam. | |
Voormiddenvoet |
Sterk, stevig; van voren gezien, recht; bijna verticale, gezien vanaf de zijkant. | |
Voorvoeten |
Straight (noch naar binnen, noch naar buiten), afgerond, strak, tenen goed gebogen; zwarte pads. | |
Achterhand |
||
Algemeen |
Gezien vanaf de achterzijde, de positie van de achterpoten niet te dichtbij, parallel. Spronggewrichten draaide noch naar buiten. | |
Bekken |
Schuine. | |
Dijbeen |
Vrij lang, schuin, sterk gespierd. Boven- en onderbeen vormen een aparte hoek. | |
Spronggewricht |
Sterke, duidelijke hoek tussen onderbeen en achter middenvoet. | |
Voeten |
| Staan recht naar voren wijzend. De tenen zijn gebogen, pads zwart. |
Gangwerk |
| Bodembedekkende zelfs beweging in alle gangen. Goed dat zich uitstrekt in de voorkant met een goede stuwing vanuit de achterhand. Gezien van voor en achter de ledematen te bewegen in een rechte lijn bij het lopen of draven. |
Coat |
||
Haarkwaliteit |
Medium soft tot grof, overvloedig lange, nauwsluitende, nooit gescheiden, met de vorm van het hele lichaam zichtbaar zijn, ondanks de dikke ondervacht. Hetero, lichte golf nog steeds toegestaan; de vorming van een manen op de nek en borst, vooral bij reuen; Duidelijke bevedering aan de voorbenen, uitgesproken broek aan de achterbenen. | |
Haarkleur |
Lion geel, rood, roodbruin, ook zand (lichtgele, crèmekleurige) en alle combinaties daartussen, altijd met een zwart masker. Zwart haar tips zijn toegestaan; moet echter zwart niet de hond basiskleur te bepalen. Het verlichten van de basiskleur op de onderkant van de staart, de manen, de bevedering aan de voorpoten en de broek op de achterpoten mag niet zo nadrukkelijk bemoeien met de harmonie van de hoofdkleur. Een kleine witte vlek of streep op de borst en witte haren op de tenen worden getolereerd. | |
Maat en gewicht |
||
Schouderhoogte |
Reuen 72-80 cm (aanbevolen gemiddeld 76 cm). Teven 65 tot 75 cm (aanbevolen gemiddeld 70 cm). | |
Defecten |
| • Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten. • De vermelde fouten moeten in ernst zijn. |
Defecten die leiden tot uitsluiting |
 Agressief of schuw honden. Ernstige anatomische fouten (dwz uitgesproken koehakkigheid, uitgesproken voorn terug, slechte swayback; voorvoeten draaien uit extreem; Totally onvoldoende hoeking van schouder, elleboog, verstikken of hakgewrichten. Bruine neus leer. Zeer sterke ontbreken van pigment in de lippen. Ontbreken van tanden (behalve M3); Over- of onderbeet of andere fouten in de mond. Ogen zonder bruin. Entropion, ectropion. Duidelijke ring staart of te sterk opgerold staart. Bruine kussentjes. Snoeren of sterke krullen. Defecte kleuren (bruin met bruine neus en bruine kussentjes, black and tan, zwart, zilver, wild-kleur van de vacht). Volledig ontbreken van masker. Te veel wit (het bereiken van de tenen naar koten), wit op de borst groter dan de palm van de hand, wit op andere plaatsen). |
NB : |
| • Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd. • De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende. • Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald. • Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij. |
Bibliografie |
| https://www.fci.be/ |
Toevoegingen door bezoekers |
| Le Leonberg est un chien extraordinaire, obéissant si on a su montrer qui est le maître. Très famille, collant et à la fois indépendant, un chien sportif, mais il faut le pousser un peu. Il adore l'eau et adore nager, il adore les enfants, moi j'ai toujours eux des mâles et ils sont très gentil avec les enfants. Question poil pour ma part j'adore ceux qui ont beaucoup de sous poil de la laine. et une crinière, et les couleurs jaune sable, fauve, charbonné, un masque bien noir et une tête expressive... un peu joueur et coquin... Eclair est un Leo très obéissant, câlin et indépendant, calme et très vif par moment, adorable avec les enfants et les autres gens, il est très bon gardien mais sans agressivité. Il adore les chats et les hamsters, sociable, un Leo extraordinaire ... un amour de chien, je peux vous dire que je suis passionnée par cette race. Un mot significatif de la race : SUPER !!!! Le leonberg peux vivre en appartement, à une condition qu'il sort réguliérement pour ce défouler, le laisser dans un jardin n'est pas le mieux, il a besoin de sortir de ce jardin, il a besoin de beaucoup d'attention, mais vous pouvez aussi lui donner une piéce rien qu'a lui. Le leonberg peux faire des promenades de 2 à 3 heures de marches, avec un entraînement quotidien, il en a besoin pour ce développer, pour ces muscles et son bien être. Un brossage 1X par semaine, nettoyer les oreilles réguliérement. Le leonberg son éducation doit ce faire en douceur et fermeté, il se calmera à 2ans et demi il devient plus adulte. Il a des leonberg qui font du sauvetage dans l'eau et pistage à la recherche de personnes et aussi des leonberg qui font de l'agility. Ce n'est pas des gros pantouflars, bien au contraire, ce sont des chiens calme, mais des sujets pourrai être plus vif, il en a qui se plaisent dehors le plus possible et d'autres dans le salon, avant tout être avec son maître qui aime avant tout. Nathalie Pierret (Belgique) |
Gedetailleerde geschiedenis |
| Als de majestueuze en lieve Leonberg vandaag succesvol is, is dat zeker niet dankzij zijn verleden. Inderdaad, niets is meer verward of twijfelachtig dan het verhaal van deze hond. Dat hij een waardige neef is van de grote Europese berghonden is overduidelijk, en dat, op dezelfde manier, hij een Aziatische afkomst onmiskenbaar is. Maar is deze race echt oud, of heeft de selectie dateren uit het midden van de negentiende eeuw? De vraag verdient enige opheldering, omdat in het centrum van het mysterie van de oorsprong van de Leonberg een kleurrijk karakter is, maar enigszins dubbelzinnig door zijn acties en zijn beweringen. Dit personage, Heinrich Essig (1808 - 1889), was zeer prominent in Leonberg, het dorp waar hij zich had gevestigd, ongeveer vijftien kilometer van Stuttgart, in het toenmalige koninkrijk Wurtemberg: hij was een van gemeenteraadsleden. Heinrich Essig introduceerde de Leonberg-hond aan de wereld, inclusief een exemplaar voor alle beroemdheden van het moment (zoals keizer Napoleon III). Hij beweerde de schepper te zijn en gaf meteen aan met welke honden hij hem had uitgekozen. Essig stond ook aan het hoofd van een belangrijke fokkerij, die jaarlijks tussen de twee en driehonderd honden zou produceren, en dit al veertig jaar. Als we nu aan de dubieuze kant van de zaak komen, kunnen we al een idee geven van de eerlijkheid en bescheidenheid van Essig door erop te wijzen dat het de titel was van "Baron Leonberg" toen hij was in het buitenland. Met betrekking tot zijn fokkerij, hoe nieuwsgierig het ook mag lijken, zal worden opgemerkt dat er na zijn dood bijna geen spoor meer van was, dat er geen fokkerij was om de geslachten in stand te houden. Wat de overtochten betreft die de oorsprong van de race zouden zijn, ze zijn pure fantasie. Essig zei dat hij de Landseer en de Sint-Bernardus had verlaten, die hij later verrijkte met de Montagne des Pyrénées, alles om bij de Leonberg te komen, terwijl hij een geheel witte hond wilde. Hoe dan ook, het kruisen van honden taart, zwart en wit, reekalf en wit of wit en das om te komen tot een hond, geheel gekleurd van beest, lijkt houtskool; volgens de wetten van de genetica is het zelfs vrij onmogelijk. Van al deze tegenstellingen moet worden opgemerkt dat Heinrich Essig niet de echte schepper van de Leonberg kan zijn. Bovenal was hij een zeer goed geïnformeerde zakenman, met een scherp gevoel voor public relations en een expert in publiciteit. Een feit lijkt voor de hand te liggen, in elk geval is dat hij erin slaagde om de kaarten te versleutelen om de ware aard van zijn bedrijf te verbergen, namelijk dat hij grote honden van verschillende afkomst verkocht, waarvan er vele , ongetwijfeld, werden door hem geproduceerd, maar waren niet onderhevig aan enige echte gerichte selectie. Wat hij creëerde was een 'label', een 'merk': de Leonberg. De methoden en uitspraken van Essig hebben het effect gehad van de eerste hondenliefhebbers (hondenfokkerij, in Duitsland net als elders, begon net zichzelf te structureren) en de hond genaamd Leonberg in diskrediet te brengen. In 1878 schreef de Duitse specialist Schmie-Deberger, niet zonder strengheid: "De clubs beschouwen de Leonberg niet langer, en we verwijzen deze klootzakken naar de klassen waar ze het meest op lijken, Newfoundland of St. Bernard, vooral de langharige St. Bernard. Strebel, in 1905, toonde geen clementie: "De Leonberg was een tijdje een illusie terwijl de St. Bernard herstelde en de vraag het aanbod overtrof. Zo ontstond de tijd toen de boerderij van Leonberg werd opgezet als een onaangename imitatie van de fokkerij van Sint-Bernardus. Men eindigt het op de index: wat men niet kon definiëren, werd men het als een Leonberg beschouwd. " Een passage in dit citaat suggereert zelfs dat het "poeder in de ogen" dat door Essig werd verspreid, misschien een zeer specifieke zwendel verborg. Strebel spreekt over het "herstel" van St. Bernard. De kennels van het hospice van de Grote St. Bernardus werden rond 1820 echter gedecimeerd door de ziekte van Carré, terwijl de race al verzwakt was door overmatige bloedverwantschap. Om de aantallen van hun honden opnieuw op te bouwen, moesten de monniken hun toevlucht nemen tot een ander ras, in dit geval Newfoundland. Uit deze kruisingen ontstond de langharige variant van de St. Bernard-race, maar onvermijdelijk produceerde een dergelijke verbintenis met uniforme zwarte honden ook onderwerpen die niet de klassieke kleuren van de St. Bernard vertegenwoordigden. We weten van Heinrich Schumacher, de rasspecialist destijds, dat deze onderwerpen werden verkocht of door de monniken aan de weldoeners van het hospice werden gegeven en dat ze zichzelf in goede cijfers bevonden in Zwitserland, maar ook in Engeland, waar Er zijn verschillende voorbeelden van Saint-Bernard-onderwerpen met lang haar, van uniforme kleur, met slanke vormen. In Zwitserland zelf waren er bijzonder mooie Löwenberg, "leeuwenberg", Leonberg, getaande kleur, dit alles roept niet de "leeuw" -berg op (Lowe in het Duits, leo in Latijn, leeuw in het Frans)? En wat als Essig eenvoudigweg gebruik had gemaakt van deze avatars van de noodzakelijke herinnering aan Sint-Bernardus en de bijna-homoniem tussen zijn stad en de Zwitserse stad? Vanuit het oogpunt van de genetica kunnen volledig getaande onderwerpen het gevolg zijn van de vereniging van Newfoundland (zwart) en St. Bernard (rood en wit, of geelbruin en wit): in de eerste generatie, alle pups die van dit kruis komen zijn meestal zwart (het is echter mogelijk dat het zwart en wit wordt geboren); Als we dan deze pups met een Sint-Bernard opnieuw ontmoeten, kunnen we zwarten, zwart en wit, reekleurig en wit en alle reekalfjes in de schaduw zien. Een foto van het resultaat werd gepubliceerd in een boek van de Amerikaanse geneticus Leon F. Whitney, How to Breed Dogs. Natuurlijk zullen sommigen bezwaar maken tegen deze demonstratie dat de mooie en elegante kop van de Leonberg niet lijkt op die van Newfoundland, of die van St. Bernard; ze zullen worden verteld dat deze rassen in de negentiende eeuw mogelijk niet hun huidige uiterlijk hebben gehad. Maar wat vooral ontbreekt om deze stoutmoedige theorie te ondersteunen, is het bewijs van een relatie tussen Essig en Zwitserland. Er blijft een hypothese over die, het is zeer waarschijnlijk en meer algemeen aanvaard. De Leonberg moet komen van de oude "Alpenhond", een ras genoemd door verschillende auteurs, zoals Delabarre-Blaine (1803), Gayot (1867), Pertus (1893), en die wijdverspreid was van de Rhätische Alpen (de Graubünden) naar Oostenrijk. Dit ras zou in deze streken geleidelijk zijn verlaten vanwege de verdwijning van de grote roofdieren, beren, wolven, lynxen. Maar gedurende vele eeuwen zou het belangrijkste verspreidingscentrum voor Duitsland de stad Leonberg zijn geweest, waarvan de hondenmarkt al sinds de 13e eeuw bekend is. En dus gingen we vanuit de Württemberg, het Zwarte Woud, de Harz, waar de invallen van wolven die kuddes decimeren frequent waren, naar Leonberg, vooral om deze berghonden te krijgen. Door zich aan te passen aan deze heuvelachtige gebieden, zich te mengen met lokale honden en herders te worden, werden deze exemplaren kleiner in omvang en gewicht: ze boden al met al geboorte aan Hovawart. Het idee dat de Leonberg de erfgenaam van de Alpenhond is, wordt daarom bevestigd als men opmerkt dat zijn hoofd meer lijkt op dat van de Hovawart dan de Sint-Bernardus. Bovendien bevestigen verschillende elementen de Oostenrijkse locatie van deze "Alpenhond", voorloper van Leonberg: Professor von Schulmuth, Wenen, kon in de archieven van de vorsten van Metternich de vermelding van hondenkennels vinden. berg zoals de Leonberg, vanaf 1625; wat betreft Dr. Luquet, hij wijst in een belangrijke studie gewijd aan ras dat Marie Antoinette (van Oostenrijkse afkomst) een zeer groot exemplaar bezat. Gelukkig is de moderne carrière van de Leonberger veel bekender. Uit de "Essig-periode" zullen we twee data onthouden: in 1846 wordt voor het eerst een Leonberg-exemplaar gepresenteerd; in 1863, in een klas gemaakt voor de race, wonnen verschillende onderwerpen prijzen op de tentoonstelling in Hamburg. De eerste standaard werd in 1895 door Albert Kull gedefinieerd. Rond dezelfde tijd werd er een Leonberg Dog Club opgericht in Apolda (Thüringen); het zal in het begin van de eeuw in Club Leonberg worden getransformeerd, waarbij het zijn zetel in Heidelberg vestigt. De race verdwijnt bijna tijdens de Grote Oorlog, maar hij zal in 1922 in Stadelmann en Josenhans de ambachtslieden van zijn vernieuwing vinden. Een nieuwe vereniging, de "Groep van hondenfokkers Leonberg", selecteert vervolgens vijf goed getypte onderwerpen en bereikt in vier jaar om een kudde van driehonderdvijftig onderwerpen te besturen. Op dit moment opent Stadelmann het eerste boek van oorsprong. De Leonberg is nog niet klaar met de moeilijkheden: na de Tweede Wereldoorlog kunnen de fans zien hoeveel de bevolking is gedecimeerd. De internationale cynologische federatie erkende het ras in 1949, maar het duurde tot 1958 voordat de aantallen even belangrijk werden als tijdens de interbellumjaren, wat de eer is van twee enthousiastelingen: Albert Kienzle en Otto Lehmann. Sindsdien heeft de Leonberg zich verspreid over heel Duitsland, maar ook in Oostenrijk en andere Germaanse landen. Opgemerkt moet worden dat de Noord-Duitsers terughoudend waren om de Leonberg toe te geven. Dr. Luquet geeft de reden: volgens hen zou deze hond waarschijnlijk schaduw brengen bij een andere zeer grote nationale hond, de Duitse Dog. In Groot-Brittannië en de Angelsaksische landen werd het ras sterk bekritiseerd door specialisten uit de late negentiende eeuw (Vero Shaw, Hugh Dalziel, Idstone), wat verklaart waarom het is niet geïmplanteerd. De Leonberg is echter al sinds 1896 in Frankrijk aanwezig. Sinds enkele jaren werden honden van een boerderij in de regio Parijs op de tentoonstelling in Parijs gepresenteerd en wonnen ze alle eerste prijzen. Dr. Pierre Mégnin, die deze onderwerpen nauwkeurig bestudeerde en de norm vertaalde die Kull in 1895 schreef, maakte de race bekend in Frankrijk. Volgens deze eerste standaard, die elders in het beroemde werk van de graaf van Bylandt, The Dog Breeds, Leonberg-model werd herhaald, was het model erg groot, omdat werd gespecificeerd dat de man ten minste 80 centimeter bij de schoft moest bereiken. Vervolgens gaven de Duitse fokkers deze zeer grote hoogte als kenmerk van het ras op: van minimaal gewenst, de 80 centimeter. Met de schoft werd het maximum voorzien door de officiële norm. Vandaar soms verschillen tussen de Franse fokkerij, min of meer trouw aan de nalatenschap van Mégnin (waarvoor de Leonberg de grootste van de Europese berghonden was), en de Duitse fokkerij, waarnaar, als het is hierboven gezegd, de moeilijkheden zijn gedurende deze eeuw niet gespaard gebleven. Deze ruzies van specialisten zijn duidelijk van weinig belang voor de meesten van hen die aangetrokken zijn tot de Leonberg, maar ze verklaren een bepaalde diversiteit aan typen, uiteenlopende opvattingen, die waarschijnlijk een enigszins oplettende geest zullen treffen. Er dient echter te worden opgemerkt dat de toenadering van de clubs die behoren tot de Internationale Leonberger Unie, de interpenetratie van Franse en buitenlandse fokkerijen deze verschillen in uiterlijk en waardering ten opzichte van de norm nivelleren, waarvan de verantwoordelijkheid, binnen de Internationale Cynologische Federatie komt onder Duitsland. De Leonberg moet beschikken over immense en voor de hand liggende kwaliteiten, niet te zijn verdwenen, door de verwarde wisselvalligheden van zijn geschiedenis. Het valt niet te ontkennen dat het onmiddellijk bewondering opwekt. Wie heeft er niet van gedroomd een grote heer te bezitten, waardig, assertief en vatbaar, die niet meer een zwaar en apathisch dier is dan een onstuimige en agressieve bewaker! Kortom, een hond met een natuurlijk uiterlijk, uiteraard door zijn uniforme jurk, maar ook omdat geen van zijn morfologische kenmerken overdreven is. De Leonberg is een "goede natuur", overtreffende trap natuurlijk. Als zijn majesteit onmiddellijk slaat, als zijn elegante landelijkheid, is de meest blijvende indruk die voortkomt uit het onderzoek van een Leonberg ongetwijfeld zijn zoetheid. De welwillendheid van de blik is een constante zorg om elke vroegtijdige demonstratie van geweld, elke brutaliteit te vermijden. Zeker als het gaat om het vieren van de terugkeer van zijn meester, kan men het zien, elke terughoudendheid afgewezen, zijn vreugde uitdrukken met sprongen, zelfs naar zijn nek springen om een toilet op te volgen, met grote likjes. Maar in de woonkamer zorgt hij er meestal voor geen meubels of snuisterijen omver te werpen, omdat hij zich volledig bewust is van de beperkingen die zijn volume met zich meebrengt. Gezicht minder sterk dan hem; het kan een kind of een ander huisdier zijn; hij zal zijn voorzorgsmaatregel verdubbelen en vanaf het begin beschermend zijn, met een buitengewoon geduld tegenover de grappen van de jongeman. De Leonberg, en niet alleen de vrouw, heeft een onbetwistbare aanleg voor het kindermeisje, een rol die hij ter harte neemt en waarvoor hij elke andere activiteit verlaat. De meester kan zijn kind in vrede tussen zijn grote benen zetten: de hond zal zich gracieus lenen voor alle spelletjes en activiteiten die de peuter kan verzinnen; beter, hij zal zijn veiligheid waarborgen. Deze geweldige "goedheid", deze verbazingwekkende reserve die het minder omslachtig maakt dan veel middelgrote of kleine congeneren, verklaart de huidige mode Leonberg, Frankrijk. Bovendien maakt zijn gezelligheid tegenover andere honden hem een zeer betrouwbare metgezel, die bovendien overal zonder aarzelen kan worden meegenomen: hij neigt niet te kwijlen; hij is niet bang voor de kou en wordt niet overdreven gehinderd door de hittegolf; een stormachtig of echt heet weer zorgt ervoor dat hij schaduw en tocht zoekt en zijn activiteit beperkt. Al deze eigenschappen van gezelligheid, van discretie, kunnen op geen enkele manier een bestaan in een te kleine ruimte rechtvaardigen. Natuurlijk zal hij zijn best doen om zich aan te passen, en het is heel goed mogelijk dat hij geen problemen zal veroorzaken als hij in een smalle studio of een appartement op de twaalfde verdieping moet wonen. Het zal echter duidelijk zijn dat deze omgeving niet ideaal is om zijn genereuze karakter te laten floreren. Het heeft de grootste voorkeur hem de mogelijkheid te bieden om gemakkelijk alle oefeningen te doen die hem toekomen, om hem een hoekje tuin ter beschikking te stellen, zelfs klein. Veel Leonbergs hebben een zekere neiging tot nonchalance, en de meester zal ervoor zorgen dat zijn metgezel maximaal kansen krijgt om te worden uitgeoefend, gespierd. Op dezelfde manier zal zijn opleiding, die geen probleem is, erop gericht zijn hem veel verschillende situaties te laten kennen, om zijn geest evenveel uit te strekken als de benen. Omdat de Leonberg, naast zijn fysieke capaciteiten, onmiskenbare faculteiten heeft in termen van de levendigheid van reacties en begrip. Afscheid nemen om ervan te profiteren zou zonde zijn, vooral omdat, als het niet op zichzelf wordt afgeleverd, de hond aangenamer zal zijn om te leven en ook gelukkiger is. Bij de man is het zeker een beetje steviger, niet dat hij erg overheersend is of uit de hand loopt, maar omdat hij een zekere dosis van de onafhankelijke neiging van de meeste grote berghonden heeft gehouden. Alle dressuurspecialisten die de mogelijkheid hebben gehad om exemplaren van het ras te behandelen, komen overeen om hem vaardigheden op dit gebied te leren kennen en om in te schatten dat hij, onder de reuzenhonden, waarschijnlijk een van degenen zou zijn die het beste zouden zijn dressuur, zelfs verdediging. Zeker, zijn immense saldo is, nogmaals, een waardevolle troef. Hij hoeft echter niet voor deze functie te worden opgeleid, omdat hij, naar zijn afschrikwekkende gestalte, het bewakingsinstinct toevoegt wanneer hij in een situatie wordt geplaatst. In een paviljoen bijvoorbeeld, zal hij zijn formidabele stem laten klinken en zal hij niet aarzelen om naar de toegangspoort tot het onbekende te gaan en geen overdreven of gevaarlijke angst of agressie te tonen. Hij is het niet die zal proberen de arm van de passant te scheuren die te veel nadert, van het onbewuste dat de tuin binnenkomt. Als hij in wezen een familiehond is, metgezel en beschermer, als hij ook de bewaker van een groot eigendom kan worden, heeft de Leonberg andere zinnen op zijn boog. Zijn levensreddende geschenken zijn bijvoorbeeld niet goed genoeg bekend. In Duitsland en Oostenrijk is het met succes getest als een lawinehond. Veel proefpersonen hebben ook een voorkeur voor water. Het zijn dan goede zwemmers, zeer krachtig, die, zoals een Newfoundland; want hun interdigitale marges zijn vaak zeer goed ontwikkeld, hun haar ondoordringbaar; zouden echte badmeesterhonden kunnen worden, in staat om zwaar water op het water te slepen. Deze aantrekking van water is echter geen voor de hand liggend kenmerk van het ras en werk aan het water wordt niet erkend als een open discipline bij Leonberg. Sinds 1984 is de toegang tot traceerproeven echter officieel toegestaan, omdat het onmiskenbaar is dat op dit gebied zijn vaardigheden reëel zijn. De Leonberg zou er baat bij hebben vaker, voor plezier of vanuit een utilitaristisch oogpunt te worden opgeleid. Maar hij is al zo druk bezig met zijn gezinsleven. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen