In tegenstelling tot die van veel hondenrassen, kennen we precies de oorsprong van de Braque Saint Germain: ze gaan terug tot de eerste helft van de negentiende eeuw. Charles X, koning van Frankrijk van 1824 tot 1830, was vooral dol op de jacht en bezat Braques die afstammen van de beroemde lijnen sinds Lodewijk XV, waarvan sommige onderwerpen tot ons zijn gekomen dankzij de schilderijen van de schilder Jean-Baptiste Oudry (1686 - 1755), vooral degene die de beroemde "Blanche" vertegenwoordigt, een van de lijsten van koninklijke kennels.
Op verzoek van Charles X bracht de graaf van Girardin, King's grote jager, twee Pointers terug uit Engeland, vermoedelijk met de bedoeling de kwaliteiten van de Braques te verbeteren. Hier is wat M. de La Rue zei over deze twee "volbloeden", gedoopt Miss en Stop, met wie hij de gelegenheid had om te jagen: "Het waren gele vlekken (wit en oranje), van grote geprikt, met een beetje hoge oren, gehemelte en zwarte neus; het voorhoofd bij de hond was uiterst delicaat; Kortom, deze twee types hadden een grote elegantie en een onbetwistbaar onderscheid, Miss was toen veel superieur aan onze Braques en al onze honden van het land. "
Bij de val van Charles X, in 1830, keerden de twee Wijzen terug naar Dhr. De Larminat, een inspecteur van Water en Bossen verbonden aan het bos van Compiegne. Stop stierf kort daarna, zonder afstammelingen achter te laten, maar Miss werd naar de kennels van de graaf van Tracy gebracht om opgevoed te worden door een knappe witte en bruine Braque genaamd Zamor. Zeven pups (halfbloedigen) werden geboren uit deze unie, die volgens de markies de Cherville "een witte en oranje jurk had, soms vergezeld van spikkels". Vier van deze puppy's werden toevertrouwd aan werknemers van het bos van Compiègne, die weldra werden toegewezen aan het bos van Saint-Germain. Aldus namen deze honden, die al een zekere bekendheid hadden verworven, de naam van honden van St. Germain aan.
Het is echter waarschijnlijk dat het Braque Saint Germain-ras niet exclusief is afgeleid van Miss en Zamor-puppy's, andere halfbloeden die zijn geboren uit White en Brown Pointer, en White and Orange Pointer die deze naam ook hebben ontvangen. Wat zeker is, is dat de Braque Saint Germain succes kende van het Tweede Keizerrijk, en dat veel onderwerpen aanwezig waren in de kennels van Napoleon III, grote amateur ook van Engelse huidige honden. Het was ook in deze tijd dat we wat bloed van Braque Saint Germain inbrachten in een soort van oude Franse Braque, de Braque de l'Ariège (ook Braque de Toulouse genoemd), om de race. Sommige auteurs hebben zelfs kunnen beweren dat M. de Morteau, toen hij zich terugtrok in zijn kasteel Molestrol in Ariège, Braques Saint Germain overstak die hij met zich mee had genomen naar de plaatselijke Braques, die Braques baarde. van Ariège naar de karakteristieke witte en oranje jurk.
In een artikel gepubliceerd in L'Acclimatation in 1878, gaf een man genaamd Feuillet een gedetailleerde beschrijving van de Braque Saint Germain in die tijd: "Hij is lang, hij heeft 65 tot 72 cm in de schouder, een beetje levitated, hoog op de benen en altijd wit en oranje zonder de minste zwarte vlek. Volgens René Laporte, die voorzitter was van de Breed Club, moet Braque Saint Germain de grootte hebben gehad die we vandaag kennen. Bovendien, als ze niet de oorsprong van toegewijde honden noemden, noteerden de catalogi van de eerste tentoonstellingen niet minder de grootte. We weten dat de Braque Saint Germain tussen 1880 en 1885 55-60 cm voor vrouwen en 60 tot 65 cm voor mannetjes heeft gemeten.
Vanaf de oprichting van het Franse Oorsprongsboek in 1885 merkte René Laporte ook op dat het ras hoofdzakelijk in bloedverwantschap was gefokt, door de hoofdkweker, de heer Bathiat-Lacoste, die zijn eerste honden daar registreerde: Médor, Diane, Fox, Miss, dan zijn mooiste hengst, Fox IV. Het is echter in deze tijd dat, volgens sommige cynofielen, de Braque Saint Germain terugkeerde naar een veel meer continentaal type, beide qua uiterlijk; een beetje kleiner, een beetje "rond", zelfs gewezen A.-L. Blatt; alleen in zijn stijl van werken; vooral een kortere zoektocht. Een paar jaar later, volgens René Laporte, werd het Pointer-bloed opnieuw gebruikt, waardoor een balans tussen continentale en Britse kwaliteiten kon worden bereikt. De heer Duval, een Parijse fokker, ging dus over op systematische kruisingen: zijn hond Mica was gekoppeld aan Ploff, een zeer "puntige" hengst; hun zoon, Ster II van de Ster, steekt beide teven uit, Braques en teven, Pointers. Ten slotte riep de beroemde fokker herhaaldelijk een voortreffelijke Pointer-hengst op uit de kennel van de Acclimatation Garden, genaamd Eldon-Don. Wat betreft de kampioen vóór de Eerste Wereldoorlog, Jilt des Yvelines, ging ze naar beneden door haar vader, Byrrh II van Etoile, Mica en Ploff.
Kort voor de Grote Oorlog werd Club Braque Saint Germain opgericht en snel herkend door de Central Canine Society. Hoewel zwaar getroffen door de oorlog, verzette de race zich beter dan sommige andere hondenrassen, en zelfs als aan het begin van de twintiger jaren vele tradities fundamenteel werden overhaast, waaronder de Franse jacht, terwijl Anglomania in hondenetende kringen woedde, verdween Braque Saint Germain op geen enkel moment bijna. Zonder erg populair te worden, werd hij zeer gewaardeerd door de meeste specialisten. Zeker, zoals Kermadec opmerkte, "hij was een volslagen vreemde", of echt veelzijdig, in een tijd dat het aantal jagers dat verschillende soorten honden kon betalen, ze gingen in de vlakte, in het bos of in het moeras, was in regressie.
Het ras kreeg ook kritiek vanwege het gebrek aan hardheid, dat overdreven is, ook al is zijn dunne huid, zijn onaangeroerde staart (in jachtcirkels, ook wel de langstaartbraque genoemd) een beetje fragiel, het is waar, in ruig land. Hij is nog steeds zwaarlijvig. Laten we voor zijn verdediging aangeven dat de voedingskennis toen nog erg rudimentair was. In feite, om tijdens het interbellum bekendheid te verwerven, heeft het misschien de Braque Saint Germain gemist om beter uitgezonden te worden buiten het bekken van Parijs. Maar deze periode was ook een van alle excessen met betrekking tot het gebruik van de Pointer, zo erg dat een Engelse rechter die een tentoonstelling in Parijs in de jaren twintig bezocht en voor een onderwerp in een klas Braque Saint Germain voorbijging, zou hebben uitgeroepen Hem zien: "Dit is de beste aanwijzer die ik vandaag heb gezien. "
Als de Braque Saint Germain niet de omvang heeft van de zoektocht van de aanwijzer, zijn snelheid of zijn stops, die als cataleptisch zou kunnen worden omschreven, is zijn neus niet minder subtiel, zijn uiterlijk zeer duurzaam en stijlvol . Bovendien wees de markies de Cherville, bijna anderhalve eeuw geleden, erop dat de eerste honden van Saint Germain "erg vroeg waren, bijna allemaal gestopt na zes maanden". Later vond hij altijd eminente kwaliteiten: "Hij galoppeert, fans van ver weg, stopt stevig, liegt vaak of kruipt, zijn pose is het meest gracieus. Het loont zich majestueus en is gemakkelijk te trainen. Voor Paul Mégnin, "hij was de aristocraat van honden, de Brummel van jachthonden. Hij vormt een heel mooi gezin, zeer elegant, vrij elegant, het is bijna een lady's dog, zo mooi, liefkozend en gracieus. Tijdens de jacht is hij erg intelligent en zeer volgzaam, hij heeft de beperkte of lange zoektocht volgens zijn trainer ". En mevrouw Clergeau, enkele jaren geleden, concludeerde: "In werkelijkheid, zoals het nu is, gedefinieerd en geproduceerd door sommige gewetensvolle fokkers, is het een zeer interessante medewerker. Aangename hond gewoon, in staat om te gaan waar de andere Braques vinden om te gebruiken, de hitte te ondersteunen, met een betere neus dan veel en een mooie stijl van stoppen en tempo, de Saint Germain heeft waardevolle kwaliteiten, om fans aan te trekken. Vader Godard zelf begreep de redenen niet waarom het ras niet beter vertegenwoordigd was in Frankrijk: "Het is verbazingwekkend dat deze hond geen meer ontwikkeling kent, gezien zijn snelheid en zijn stijl ", waaraan K.-G. De Moing voegde eraan toe: "Het zou meer voorkomen in de jachtomgeving. "
Aan al deze kwaliteiten van de jachthond zijn generaties specialisten in hun geschriften of opmerkingen toegevoegd die van honden. Jagen, zoals in de stad, mits hij de gelegenheid heeft om regelmatig te oefenen om aan zijn sportvereisten te voldoen, verdient de Braque Saint Germain, bovendien typisch Frans, ook de amateurs om te worden gewaardeerd het zoeken naar een bepaalde originaliteit dan voor al diegenen die een hulp nodig hebben waarop ze kunnen vertrouwen. |
Schedel te breed.
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen