Picardië Spaniel

		Picardië Spaniel
		FCI standaard Nº 108

Land van oorsprong		Frankrijk
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 7 Staande honden
Sectie		Sectie 1.2 Continentale staande honden, zoals Spaniel
Werkproef		Met werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		woensdag 08 december 1954
Publicatie van de geldende officiële norm		donderdag 08 juni 2023
Laatste update		donderdag 24 augustus 2023
En français, cette race se dit		Epagneul picard
In English, this breed is said		Picardy spaniel
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Picardie Spaniel
En español, esta raza se dice		Spaniel picardo

Gebruik

Retriever.

Kort historisch overzicht

De gevarieerde biotoop van de Picardische regio bracht de plaatselijke jagers ertoe op zoek te gaan naar een stevige, veelzijdige en vrijgevige hond.
Dit oude ras werd voornamelijk lokaal gebruikt, wat verklaart waarom het zich nooit buiten Picardië heeft uitgebreid.
En toch is het heerlijk om met hem op jacht te gaan! Zijn werkvaardigheid is legendarisch. Stevig en vrolijk als hij wijst, met een scherp reukvermogen dat zijn prooi geen kans laat.
Het belangrijkste verschil tussen de Blue Picardy Spaniel en de Spaniel of Picardy (de twee PICARDY-rassen) is de kleur van de vacht.
Het ras heeft een hernieuwde belangstelling gekregen, met veel jagers die gelukkig deze lang verwaarloosde bondgenoot herontdekken, de perfecte match voor diegenen die een hulpmiddel zoeken dat is aangepast aan de jacht op klein wild...
Zijn vriendelijkheid maakt hem ook tot een ideale metgezel in huis. Hij is een echte kinderliefhebber en doet graag mee met hun spelletjes zonder ze ooit te overtreffen.

Algemeen totaalbeeld

Hond van middelmatige grootte en een Continentaal spaniëltype (« Braque » in het Frans), goed gebouwd met sterke ledematen; zachte uitdrukking; hoofddracht vrolijk en opvallend. Zeer goed gebouwde voorvoeten.

Belangrijke verhoudingen

De lengte tussen de punt van de schouder en het zitbeen is ongeveer 1/10e groter dan de schofthoogte.
Borst goed ontwikkeld en gelaten tot aan de ellebogen.

Gedrag en karakter (aard)

Soepele en zachtaardige hond, met een gelijkmatig temperament, goed aangepast aan het gezinsleven. De Picardische Spaniel is een atletische hond en geniet van een dagelijkse wandeling om zijn energie kwijt te kunnen.

Hoofd
Bovenschedel
Hoofd		Plat aan de zijkanten.
Schedel		Matig breed en afgerond, met prominente occipitale uitsteeksels; de pariëtale delen puilen niet uit.
Stop		Aflopend naar de snuit, niet in een rechte hoek.

Facial region
Neus		Bruin, middelgroot, mooi afgerond. Goed geopende neusgaten. Kleur van neusgaten, ooglidranden en natuurlijke openingen in overeenstemming met de vacht.
Voorsnuit		Lang, voldoende breed, taps toelopend van de aanzet aan de schedel naar de neus; zeer licht gewelfd in het middelste gedeelte.
Lippen		Van gemiddelde dikte, lichtjes naar beneden gelaten, niet te veel hangend.
Kiezen / tanden		Volledig schaargebit.
Wangen		Niet prominent, met een strak zittende huid.
Ogen		Donker amberkleurig, goed geopend; uitdrukking openhartig en vriendelijk.
Oren		Moeten ongeveer op ooghoogte staan. Tamelijk dik, de schedel omlijstend en bedekt met mooi golvend, zijdeachtig haar. Wanneer ze voorzichtig naar voren worden gestrekt, moet het leer de punt van de snuit bereiken.

Hals

Goed in de schouders doorlopend, gespierd.

Lichaam
Bovenlijn		Recht, goed gedragen wanneer de hond in beweging is of stilstaat.
Schoft		Droog, goed geprononceerd en breed.
Rug		Van matige lengte, licht hellend achter de schoft.
Lendenpartij		Recht, niet te lang, breed en vol.
Croupe		Zeer licht hellend, afgerond.
Borst		Diep, voldoende breed, ribben licht gewelfd, reikend tot op ellebooghoogte.
Onderlijn en buik		Licht opgetrokken.

Staart

Niet te hoog aangezet. Afhangend in twee lichte rondingen, convex en concaaf. Niet te lang, voorzien van mooie zijdeachtige bevedering.

Ledematen

Voorhand
Algemeen		Voorpoten recht; de achterkant van de voorpoten is bedekt met golvende, middellange veren boven de elleboog en duidelijk langere veren op de onderarm tot aan de middenhandsbeentjes.
Schouders		Schouderblad tamelijk lang, voldoende gespierd.
Opperarm		Goed gespierd.
Onderarm		Recht.
Voorvoetwortelgewricht		Goed gedefinieerd, droog.
Voormiddenvoet		Zeer licht schuin van opzij gezien.
Voorvoeten		Tamelijk rond, een beetje breed maar niet plat, goed voorzien van haar op de interdigitale ruimten tussen goed gesloten tenen. De kleur van de voetzolen moet in overeenstemming zijn met de genetische kleuren van de vacht.

Achterhand
Algemeen		Achterbenen goed bevederd tot aan het spronggewricht. De bovenkant van het kruis iets lager dan de schoft.
Dijbeen		Recht, lang, breed, goed gespierd.
Onderbeen		Lang, met zichtbare spieren en bedekt met overvloedige franje.
Achtermiddenvoet		Recht.
Spronggewricht		Licht gebogen.
Achtervoeten		Rond, groot, strak, met een beetje veer tussen de tenen.

Gangwerk

Gemakkelijk, soepel, gelijkmatig en sterk, maar toch elegant. Benen moeten binnen de lichaamslijn bewegen, zonder overmatige verticale beweging in de bovenlijn te veroorzaken. In galop moet de bovenlijn een lichte kantelende beweging vertonen.

Huid

Tamelijk fijn en soepel.

Coat
Haarkwaliteit		Dicht en niet te zijdeachtig; fijn op het hoofd, licht golvend op het lichaam. Vaak met ondervacht.
Haarkleur		Traditioneel grijs gevlekt met donkerbruine vlekken op verschillende delen van het lichaam en de staartwortel. Meestal gemarkeerd met tan op het hoofd en de ledematen. « Bruin gevlekt gemarkeerd met tan en wit » resulterend in een vacht die traditioneel « herfstbladeren » wordt genoemd).

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Reuen : 57 tot 62 cm. Teven : 55 tot 60 cm. Een tolerantie van ± 2 cm is toegestaan, maar niet wenselijk.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

Zware defecten

Schedel te breed of te smal.

Oor : te kort of driehoekig.

Neus : elke andere kleur dan bruin; gebrek aan pigmentatie (neus grotendeels vleeskleurig).

Oog : licht en te klein.

Gebrek aan bot.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Agressieve of te schuwe honden.

Over- of ondervoorbijtend gebit.

Gebit : een ontbrekende hoektand of twee ontbrekende snijtanden of meer dan twee andere ontbrekende tanden (PM of M) met uitzondering van PM1 en M3.

Grootte buiten de tolerantiegrenzen van de standaard.

Gebrek aan type.

Atypische vacht (witte of zwarte vlekken).

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Gedetailleerde geschiedenis

De Picardische Spaniel is een van de oudste continentale rassen, net als de Franse Spaniel. Net als laatstgenoemde is zijn voorouder de "oyselhond" of "slapende hond" beschreven door Gaston Phoebus en Henri de Ferrieres aan het einde van de 14e eeuw.

De Picardische Spaniel werd lang begunstigd door heren en koningen, zoals blijkt uit de werken van Desportes en Oudry, schilders van jachten en koninklijke honden, die ons vele afbeeldingen van Spaniels nalieten, en bovendien was hij een van de weinige jachthonden die uiteindelijk in de salons worden toegelaten. Tijdens de negentiende eeuw, na de afschaffing van het voorrecht van de jacht, verspreidde de Spaniël zich veel onder de bourgeois en zelfs onder de boeren. Het verspreidde zich door heel Frankrijk, maar vooral naar het noordwesten, in gebieden met heggen en moerassen waar het natte en koude klimaat het tot een waardevolle aanvulling maakte.

Tegen het einde van de vorige eeuw was er echter een echte rage voor Engelse honden, vooral onder hondenliefhebbers en welgestelde jagers. De mode van de Britse rassen was de uitdrukking van een enorme Anglomanische stroming in de heersende klassen van ons land, die vooral op het gebied van de natuur, dieren, sport en vooral het paard kon worden waargenomen; Het is geen toeval dat de eerste Franse hondenfokkers ook "paardenmensen" waren, de Central Canine Society was in het begin een emanatie van de zeer selecte Jockey Club. Maar deze aantrekkingskracht van Engelse honden was niet alleen een kwestie van mode, omdat de Britten, die aan de ene kant hadden gezien, vanaf het begin van de negentiende eeuw hun jachtgebieden werden beperkt en het spel schaars werd en aan de andere kant, had veel controle gekregen over het fokken van honden, had veel vooruitgang geboekt bij het verbeteren van hun hondenrassen.

Desalniettemin heeft anglomanie grote schade toegebracht aan de oude Franse hondenrassen. Zo werden de meest typische onderwerpen onder de Spaniels zeer zeldzaam, terwijl de vulgaire "Country Spaniels" in het begin minder werden beïnvloed.

Het was toen dat J. de Coninck, een cynofiel die de studie van alle Franse honden had ondernomen, enthousiast werd over een type Spaniel die hij definieerde als de Franse Spaniel, dat wil zeggen, om te zeggen als een hond van mooie grootte, met witte jurk uitsluitend gekleurd met bruin. Deze zeer beperkende keuze, wat betreft de kleur van de jurk, werd ongetwijfeld gedicteerd door de wens om de gekruiste onderwerpen met Engelse setters te elimineren en om eventuele retempes met hen te voorkomen, of om om op het eerste gezicht de Franse Spaniel te onderscheiden van de Britse races. Maar de verdienste van het redden van de Franse Spaniel keerde later terug naar de Abt Fournier en enkele fokkers, wier geschiedenis helaas niet de namen heeft behouden.

Ondanks de selectiecriteria voorgesteld door J. de Coninck, is het duidelijk dat er Franse Spaniels waren die een sterk gespikkeld kleed hadden met, naast de bruine vlekken, vuurvlekken boven de ogen, wangen en ledematen. . Deze kleuren werden vaak gevonden in Picardië, een van de grote leengoederen van de Spaniel. In gevolg, is deze regio, vooral in de Baai van de Somme, een waar paradijs voor trekvogels die ook de kustlijn begrensd door moerassen (de laaglanden) waarderen. Tussen veenmoerassen en valleienmoerassen presenteert Picardië ook meer traditioneel land, zoals bosjes en bosjes, trays met rijke graangewassen en rode bieten. Het volstaat te zeggen dat deze regio ideaal is voor de Spaniel, die zijn vele vaardigheden ontwikkelde en alleen toegang kon krijgen tot een carrièrehond.

In 1904 presenteerde een zekere Mr. Rattel op de hondenshow in Parijs voor de eerste keer een Picardische Spaniel met perfect gefixeerde kenmerken. Hij werd ingedeeld bij de Franse Spaniels omdat de verschillende families nog niet waren gedifferentieerd en dat zou zo alleen zijn met de oprichting van de Club van de Spaniel, in 1907. Wat betreft de Club van Epagneul Picard, het werd opgericht in 1921.

Er zijn veel vragen gerezen over dit ras. In de eerste plaats vroegen velen zich af of de Picardische Spaniel uiteindelijk niet een variëteit aan Franse Spaniel was, alleen te onderscheiden door de kleuren van zijn jurk. Toonaangevende experts, waaronder Abbe Fournier, Paul Mégnin en Kermadec, waren van deze mening, en het is ook onbetwistbaar dat de twee races heel dicht in hun lichamelijkheid waren als in hun kunnen (hun geschiedenis is verward met elders tot 1907). De verschillen konden echter alleen maar toenemen met de tijd. Zo noteert Paul Megnin in de uitgave van Our Dogs uit 1946 dat Picard "de oude Franse spaniël is, lichter, met meer uithoudingsvermogen en een veiligere neus. Zijn haar is grijsbruin en een beetje hard. Deze verschillen blijven, om de waarheid te vertellen, tamelijk minimaal, en ze zullen eerder twee variëteiten onderscheiden dan waarschijnlijk twee races van elkaar scheiden.

In feite is deze discussie niet van belang omdat, gezien de gewoonte om niet te kruisen tussen rassen van hetzelfde ras, de Picardische Spaniel werd beschouwd als een variëteit van het Frans of als een ras op zichzelf kon het weinig effect hebben vanuit een zoötechnisch oogpunt. Aan de andere kant kan de wens om Picard als een ras te onderscheiden mogelijk een rol hebben gespeeld bij de verspreiding ervan. Toch, als Mégnin heel affirmatief over de race schreef: "Ongetwijfeld zal het snel de overheersende plaats waarop het recht heeft in het land hervatten," deze voorspelling bleek totaal onjuist te zijn.

Een andere vraag, die van Picard's mogelijke relatie met de Engelse rassen, bracht de geesten in beroering. Sterker nog, sommigen vermoedden een Britse afkomst bij deze hond, vanwege zijn jurk met veel spikkels en vuurvlekken, kenmerken verworpen in de Fransen om hem te onderscheiden van de Engelse rassen. De jurk van Picard heeft echter zeer Franse kleuren, hoewel het bovendien waarschijnlijk is dat bepaalde lijnen hebben geleden; op een specifiek moment in hun geschiedenis; een lichte overdreven nadruk. Dat gezegd hebbende, moet het belang van kruising met rassen aan de andere kant van het Kanaal niet overdreven worden tegen de tijd dat Britse jagers de Somme bezochten vóór de oprichting van de quarantaine in 1901. In elk geval is het vooral de 'Epagneul Bleu de Picardie die door een bijdrage van Setter' levend gemaakt 'lijkt te zijn.

De Picardische Epagneul blijft voor de overgrote meerderheid van de Franse jagers opmerkelijk onbekend. Het kan echter niet worden gezegd dat deze hond moest worden bekritiseerd, omdat de meeste specialisten unaniem in het herkennen van een homogene set van eigenschappen zijn die hem in staat stelt zeer effectief te zijn, ongeacht de omstandigheden en vaardigheden van de hond. meester.

Sommigen hebben misschien gezegd: "Deze hond heeft de reputatie een korte neus te hebben en niet vroegrijp te zijn. We denken eerder dat zijn neus verwant is aan zijn benen. Maar de tegengestelde mening van kenners die zeggen: "Het zijn uitstekende jachthonden. Gezien hun land van herkomst blinken ze uit in het moeras, ze gaan heel goed naar het water en melden zich goed. Ze zijn ook goede becasiers en laat je niet afschrikken door de meest verbeten bramen. Ze gedragen zich heel goed in gewone, dus het zijn veelzijdige honden. Deze rassen, de Picardische Spaniel en de Picardische Blauwe, verdienen het om beter bekend en meer ontwikkeld te worden. "

Ondanks de dynamiek en de ernst van de Breed Club, die meer dan 300 leden heeft over het hele grondgebied, worstelt de Picardische Spaniel tot honderd geboorten per jaar. Het zou ongetwijfeld nodig zijn om meer nadruk te leggen op zijn roeping van polyvalente hond dan op die van de hond van het moeras. Zeker, deze specialiteit vereist de hond die grote kwaliteiten bezit: onfeilbaar fysiek uithoudingsvermogen, moed, passie voor jagen, geweldige rapportvaardigheden en weerstand tegen slechte weersomstandigheden. Maar jagen in de moerassen wordt elk jaar kleiner: het waren eerst de boeren en tuinders die veel drassige gebieden droogden en opdroogden; dan was jagen op veel gebieden verboden; ten slotte vergemakkelijken de maatregelen (met steun of onder druk van het buitenland) om trekvogels te beschermen wanneer zij Frankrijk binnenkomen, de situatie niet. Aldus wordt het jagen op moeras steeds meer bedreigd, de oorspronkelijke specialiteit van de Picardische Spaniel kan nu niet voldoende zijn om de verspreiding ervan te verzekeren.

Gelukkig kunnen we ons herinneren dat deze hond vele andere snaren op zijn boog heeft. De nieuwe volgers van de "jacht voor zichzelf" zullen bijvoorbeeld weten hoe ze de veelvoudige kwaliteiten ervan kunnen gebruiken; hij laat een geweldige activiteit zien zonder het geweer te hoeven verlaten, en hij is gemakkelijk te hanteren.

De Picardische Epagneul komt perfect overeen met de Franse jager die altijd veel belang hecht aan de faculteit van het rapport. Deze hond staat zonder moeite op voor deze taak en volbrengt het, in alle omstandigheden, met passie en schittering. De jager; neofiet of niet; wie een hond nodig heeft die veel gespecialiseerde honden kan vervangen, zal net zo veel als gepassioneerd gebruik kunnen maken van deze zachte en gehoorzame metgezel.

De Picardische Spaniel is het tegenovergestelde van een lymfatische of debonaire hond. Hij weet het veld heel methodisch te verkennen, toont voorbeeldige eigenzinnigheid en zijn stops zijn vrijwel altijd te exploiteren. En als hij geen "luchtdrinker" is die alleen geschikt is voor grote open ruimtes of sportevenementen, wil dat nog niet zeggen dat hij niet kan schitteren in wedstrijden. Inderdaad, de Club organiseert regelmatig werk testen om de beste onderwerpen te selecteren en om de kwaliteiten van het ras te bewijzen. Eén ding is zeker: het is niet buitensporig dat veel Franse jagers de Picardische Spaniel nog steeds mokken.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 24 januari 2024; Hits: 838

Picardië Spaniel