Blauwe Spaniel van Picardie

		Blauwe Spaniel van Picardie
		FCI standaard Nº 106

Land van oorsprong		Frankrijk
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 7 Staande honden
Sectie		Sectie 1.2 Continentale staande honden Onderafdeling, Type Spaniel
Werkproef		Met werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		maandag 06 december 1954
Publicatie van de geldende officiële norm		donderdag 08 juni 2023
Laatste update		donderdag 10 augustus 2023
En français, cette race se dit		Epagneul bleu de Picardie
In English, this breed is said		Blue Picardy Spaniel
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Blauer Picardie-Spaniel
En español, esta raza se dice		Spaniel azul de Picardia

Gebruik

Retriever.

Kort historisch overzicht

In Picardië beschreven verschillende auteurs in de 19e eeuw zwarte of zwart-witte spaniels die bekend stonden als épagneuls du Nord. Pas in het begin van de 20e eeuw werd de Bleu de Picardie in één categorie uitgebracht, totdat zijn identiteit werd erkend. Toen de standaard werd geregistreerd in 1938, was de beschrijving van het algemene uiterlijk en de aanleg van de Bleu de Picardie: "Een vrij dicht bij de grond hond, goed gebouwd voor het werk". Het belangrijkste verschil tussen de Picard en de Bleu de Picardie is de kleur van de vacht.
Als contacthond zijn Picards ideaal voor de jacht op middelgroot wild binnen geweerbereik, en ze zijn gespecialiseerd in houtsnip.
Ze moeten er dagelijks op uit om te ontspannen en fit te blijven. Deze volgzame, kindvriendelijke metgezellen worden graag geknuffeld. Onderweg zullen ze niet onopgemerkt blijven dankzij hun karakteristieke blauwachtige vacht, die ze elegant dragen.

Algemeen totaalbeeld

Een halflange hond van het braccoid-type met een vlakke, licht golvende vacht en een kenmerkende kleur die hem een heel bijzondere elegantie geeft. Vrij dicht bij de grond, goed gebouwd voor het werk. Goede algemene lijn.

Belangrijke verhoudingen

De scapulo-ischiale lengte van het lichaam is ongeveer 1/10 groter dan de schofthoogte.
De goed ontwikkelde borstkas moet tot aan de ellebogen reiken.
De snuit moet even lang zijn als de schedel.

Gedrag en karakter (aard)

Een soepele, zachtaardige hond met een gemakkelijk temperament die zich gemakkelijk aanpast aan het gezinsleven. Hij moet zich rustig presenteren, zonder enige agressie. Toch heeft hij dagelijks een wandeling nodig om stoom af te blazen.

Hoofd
Bovenschedel
Hoofd		De zijkanten zijn bijna parallel. De assen van de schedel en de snuit zijn evenwijdig of convergeren lichtjes.
Schedel		Ovaal, relatief breed zonder prominente pariëtale delen, duidelijke occipitale protuberantie.
Stop		Matig geaccentueerd, maar goed gedefinieerd.

Facial region
Neus		Zwart, breed, goed geopende neusgaten van een kleur in harmonie met de vacht, zoals de randen van de oogleden en natuurlijke openingen.
Voorsnuit		Lang en tamelijk breed.
Lippen		Dikke, brede en goed neerhangende lippen, die een relatief vierkante snuit vormen.
Kiezen / tanden		Volledig schaargebit.
Wangen		Licht gevuld, huidaanhangend.
Ogen		Rustige uitdrukking, donkere ogen, groot, wijd open.
Oren		Moeten ongeveer op ooghoogte staan. Vrij dik, het hoofd omlijstend; mooie golvende borstelharen. Oren gelijktijdig naar voren getrokken zonder kracht, punten van oorschelpen moeten gelijk liggen met de basis van de neus.

Hals

Hals goed naar beneden gelaten. Een zeer lichte keelhuid is toegestaan.

Lichaam
Bovenlijn		Recht, goed ondersteund zowel in actie als in stand.
Schoft		Schoon, diep en breed.
Rug		Rug en lendenen goed ondersteund. De lengte van het lichaam is iets groter dan de schofthoogte.
Croupe		Tamelijk gezwollen.
Borst		Goed middelmatig diep.
Ribben		Harmonisch gewelfd en aflopend tot ellebooghoogte.
Onderlijn en buik		Licht opgetrokken.

Staart

Niet aanzienlijk langer dan de punt van het spronggewricht en vaak zonder haak. Voorzien van fijne haren.

Ledematen

Voorhand
Algemeen		Voorpoten verticaal. De achterkant van de voorpoot is voorzien van golvende franjes van gemiddelde lengte boven de elleboog, maar duidelijk langer op de onderarm en vallend tot aan de middenhandsbeentjes.
Schouders		Dicht bij de borst en tamelijk schuin (50° ten opzichte van horizontaal).
Opperarm		Licht schuin. De schuinte ten opzichte van de horizontaal is ongeveer 60°.
Onderarm		Sterk en goed gespierd.
Voorvoetwortelgewricht		Goed gedefinieerd, mager.
Voormiddenvoet		De middenvoet staat van opzij gezien zeer licht schuin.
Voorvoeten		Tamelijk rond, een beetje breed maar niet plat, goed voorzien van haar in de interdigitale ruimtes. De kleur van de pigmentatie van de voetzolen komt overeen met de genetische kenmerken van de vachtkleur.

Achterhand
Algemeen		Van achteren gezien is de achterhand verticaal; de benen zijn krachtig en gespierd van dij tot been.
Dijbeen		Breed en tamelijk lang met krachtige en zeer duidelijke spieren. De schuinte ten opzichte van het horizontale vlak ligt tussen 65° en 70°.
Onderbeen		Lang, met zichtbare spieren en goed voorzien van franje.
Spronggewricht		Ellebooggewricht zonder overdrijving en voorzien van franje van het spronggewricht tot aan de voet.
Achtervoeten		Tamelijk rond, een beetje breed maar niet plat, goed behaard in de nauwe interdigitale ruimtes.

Gangwerk

Gemakkelijk, soepel, regelmatig, krachtig en toch elegant. De benen bewegen goed in lijn met het lichaam zonder overdreven verticale beweging van de bovenlijn. In galop is de bovenlijn iets gekanteld in beweging.

Huid

Soepel en dicht tegen het lichaam aan.

Coat
Haarkwaliteit		Plat of licht golvend. Goede bevedering op benen en zweep.
Haarkleur		Zilvergrijs tot zwartgrijs, soms gevlekt, met een blauwachtige tint met of zonder zwarte vlekken. ("zwart-witte vacht gemengd en/of gevlekt" resulteert vaak in een algemene zilvergrijs-zwarte tint volgens de traditionele nomenclatuur).

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Reuen : 57 tot 62 cm. Teven : 55 tot 60 cm. Een tolerantie van ± 2 cm is toegestaan maar niet gewenst.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

Zware defecten

Schedel te breed of te smal.

Te korte of driehoekige oren.

Neus andere kleur dan zwart of depigmentatie (belangrijke ladre bij de neus).

Oog helder en te klein.

Gebrek aan bot.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Agressieve of timide hond.

Over- of ondervoorbijtend gebit.

Gebit : Afwezigheid van een hoektand of afwezigheid van 2 snijtanden of afwezigheid van meer dan 2 andere tanden (PM of M) zonder rekening te houden met de PM1 en M3.

Grootte buiten de tolerantiegrenzen van de standaard.

Gebrek aan type (gebrek aan etnisch karakter waardoor het dier in zijn geheel niet meer voldoende lijkt op zijn rasgenoten).

Atypische vacht (witte of bruine vlekken).

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Gedetailleerde geschiedenis

De Blue Spaniel van Picardië, nog te weinig bekend bij de amateurs van de honden van de stop, daalt af in de directe lijn van de oude en uitgestrekte familie van de Spaniels van Frankrijk.

Al in de veertiende eeuw gaven Gaston Phoebus en Henri de Ferrieres ons de eerste beschrijvingen van de "oysel dogs" en "wolfing dogs" in hun jachttraktaten, maar het is waarschijnlijk dat de oorsprong van de Blue of Picardy al lang eerder is bij deze getuigenissen. In de loop van de tijd distantieerde de familie van Spaniels zich in vele regionale types, waarvan de grootte, kleuren en jachtstijl varieerden naargelang de territoria en gewoonten van hun meesters.

Picardië was dus het bolwerk van een van deze variëteiten, die het op een zeer kenmerkende manier heeft gevormd. Inderdaad, de baai van de Somme en de meerdere valleien gevormd door moerassige veengebieden en de kust waar de duinen de moerassen (of "lage velden") stopten waren het paradijs van de watervogels die, door de Spaniels in dienst te nemen, hun talrijke vormen vormden. kwaliteiten.

Bovendien werd het gebied vaak bezocht door de Britten, vooral tegen het einde van de 19e eeuw, toen wild in Groot-Brittannië zeldzaam begon te worden, wat een van de redenen was voor de selectie van rassen voor de grotere en grotere zoektocht. snel en die de meest gebeten en rijke jagers aanmoedigden om het Kanaal over te steken om hun passie te bevredigen. Zo werden de moerassen van Picardië, net als de Bretonse heide, het favoriete jachtgebied van de Engelsen die hun honden en vooral hun Setters bekend maakten. Deze honden werden in grote aantallen binnengebracht voordat de quarantaine werd ingesteld (het verbieden van de terugkeer van honden naar Groot-Brittannië), wat hun aanwezigheid beperkte, zonder echt in gevaar te brengen, in de mate dat sommige eigenaren erin waren geslaagd om om hun metgezellen aan boord te brengen in de boerderijen van Picardië. Aldus ontvingen de Epagneuls van Picardië ongetwijfeld een zekere toevoer van Engels bloed dat hun kwaliteiten levend houdt.

Het was aan het begin van de eeuw dat de Picardische Spaniel zijn opwachting maakte in de hondenwereld: in 1904 presenteerde een zekere meneer Ratel op de Dog Show van Parijs een perfect gefixeerd type, dat vervolgens werd ingedeeld bij de Franse Epagneuls, aangezien het gezin nog niet gedifferentieerd was; het was pas in 1907, toen de Epagneul-club, die net was gevormd, tentoonstellingslessen creëerde voor elk van de variëteiten.

Van de Blue Spaniel van Picardië was er geen twijfel over dat in 1921, toen de Club van de Picardische Spaniel en de Blue Spaniel van Picardië ontstonden, wiens naam aanzienlijk is: vanwege zijn bijzondere kleur, grijs-zwart gespikkeld met zwarte platen, de cynologen hebben inderdaad de Blue Spaniel een apart ras gemaakt, hoewel het uiteraard slechts één variëteit is van de Picardische Spaniel, met als belangrijkste specificiteit de pigmentatie zwart en niet bruin. Deze kleur is zeker te wijten aan infusies van Setter English blue belton, en misschien Setter Gordon, na 1900.

Tegenwoordig blijft de Bleu de Picardie beperkt, op enkele uitzonderingen na, in het oorspronkelijke terroir, wat jammer is omdat deze hond een van de meest succesvolle nationale rassen is die op jacht is. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, is de Picardian Blue Spaniel niet zwaar of langzaam, zoals de oude Spaniels, net zoals het oneerlijk zou zijn om het halfbloed te noemen, zoals het soms wordt gedaan. "Engels, omdat deze hond veel eigenschappen heeft die zeer specifiek zijn voor de Spaniels.

Het is een onvermoeibare hond, in staat om in galop of draf te gaan, afhankelijk van de aard van het terrein, grote gebieden. Zijn neus is heel goed, zeker meer "lang" dan die van de Franse Spaniel. Zijn gestalte dichtbij de grond, stevig en droog, gaat hand in hand met zijn snelheid en zijn activiteit, wat niet verhindert dat het ook een goede hond is voor de gewone jagers, omdat het zich niet te zeer van de grond verwijdert gun. De Blue Spaniel is ook een uitstekende metgezel voor de jacht voor je, want als hij niet de "luchtdrinker" is van de uitgestrekte gronden die ontdekt zijn, wordt hij echter een beroemde assistent zodra hij hij moet de heggen en bossen doorzoeken waar hij ongevoelig is voor struiken als braamstruiken met zijn sterke pelisse. Hij is ook een opmerkelijke waterhond.

Deze hond is echter niet gespecialiseerd; integendeel, dankzij zijn veelzijdigheid kan het in bijna alle regio's van Frankrijk worden gebruikt, net zoals het met succes kan worden gebruikt voor alle soorten wild, van fazant tot konijn en patrijs tot houtsnip. Zijn rapport is meestal bijna natuurlijk, maar voordat hij hem inschakelt, moet de meester natuurlijk de stevigheid en veiligheid van zijn arrestatie controleren, anders is het zeer waarschijnlijk dat zijn enthousiasme om het spel terug te brengen hem doet vergeten markeer de stop.

De Bleu de Picardie is een hond die het gemakkelijkst te trainen is, en uit de jacht is zijn grootste passie om zijn meester te plezieren. Zijn extreme volgzaamheid, zijn grote stabiliteit van karakter maken het een flexibele hond om te hanteren, zelfs door een persoon die weinig ervaring heeft. Thuis wordt hij snel gewaardeerd door het hele gezin, dankzij zijn kalmte en zijn discretie. De gastvrouw is dankbaar voor haar kalmte en is gevoelig voor haar elegantie, de schoonheid van haar jurk met blauwe highlights. Evenzo aarzelt ze niet om haar te nemen wanneer ze gaat winkelen, omdat ze zeker is van haar geduld en goede manieren. Kinderen zijn zeker de eerste om de hond te adopteren vanwege zijn natuurlijke zachtheid, zijn smaak van het spel, die ouders ook zonder zorgen kunnen aanmoedigen, gezien de afwezigheid bij deze hond, elke vorm van brutaliteit. Bij gelegenheid echter, terwijl hij stil is, zal de Blue Spaniel perfect weten hoe hij zijn meesters moet waarschuwen en verdedigen.

Deze hond vertoont veel vaardigheden die helaas te weinig worden herkend. Sommigen hebben gelijk om erover na te denken "we zullen ver kijken wat er voor de deur staat". Inderdaad, het zou hoog tijd worden om de Picardische Spaniel te eren, en wie op zoek is naar een beetje originaliteit, terwijl hij een Franse hond wil, moet zich wenden tot dit ras dat ze alleen kunnen huren cynegetic vaardigheden en eenvoudig karakter. Bovendien kunnen ze alleen maar trots zijn op de prachtige leistenen jurk met subtiele blauwachtige en goed omrande reflecties, die elegant zijn zeer atletische structuur siert.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 24 januari 2024; Hits: 897

Blauwe Spaniel van Picardie