Kleine Munsterlander

		Kleine Munsterlander
		FCI standaard Nº 102

Land van oorsprong		Duitsland
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep: 7 Voorstaande honden
Sectie		Sectie: 1.2 Continentale staande honden. Langharig (Epagneul)
Werkproef		Met werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		maandag 14 februari 1955
Publicatie van de geldende officiële norm		woensdag 04 september 2019
Laatste update		donderdag 14 november 2019
En français, cette race se dit		Petit Epagneul de Münster
In English, this breed is said		Small Munsterlander
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Kleiner Münsterländer
En español, esta raza se dice		Pequeño Münsterländer

Gebruik

Veelzijdige werkhond.

Kort historisch overzicht

Het fokken van de Kleiner Münsterländer in het Noord-Duitse Münsterland is gedocumenteerd sinds rond 1870. Het bloed van honderden jaren oude spoelende en wijzende honden stroomde in de Kleiner Münsterländer. In 1912 werd de "Vereniging voor Kleine Münsterländer Poining Dogs (Heidewachtelhunde)" opgericht in het moederland Duitsland om deze honden te behouden en te promoten als een onafhankelijk jachtras. Jagers moesten worden voorzien van een middelgrote, gepassioneerde, intelligente en aanhankelijke, volledig veelzijdige jachthond in het veld, bos en water. In 1921 creëerde Dr. Friedrich Jungklaus de eerste rasstandaard, die sindsdien regelmatig is verbeterd. Tegenwoordig is de Kleiner Münsterländer een veelzijdige jachthond die wereldwijd erg populair is bij jagers vanwege zijn prestatievermogen.

Algemeen totaalbeeld

Sterke en harmonieuze bouw van gemiddelde grootte, met uitgebalanceerde verhoudingen met veel kwaliteit en elegantie. Voorname hoofd. In rechtopstaande houding vertoont de hond vloeiende contouren met horizontaal gedragen staart. De voorpoten zijn goed bevederd, de achterpoten met rijbroek, de staart heeft een duidelijke vlag.
De glanzende vacht moet recht of licht golvend, dicht en niet te lang zijn. De beweging is harmonieus en verreikend. Het algemene uiterlijk van het ras moet altijd zijn nut als jachthond tonen.

Belangrijke verhoudingen

De lengte van het lichaam, gemeten van het prosternum tot de bilpunt, moet de schofthoogte overschrijden. Het doel is een verhouding van 1 op 1,1.
De lengte van de schedel van de achterhoofd tot de stop is gelijk aan de lengte van de snuit van de stop tot de neus.

Gedrag en karakter (aard)

De Kleiner Münsterländeris intelligent en in staat om te leren, vol temperament maar zelfs met een vast karakter; zijn houding ten opzichte van mensen is alert en vriendelijk (geschikt voor het gezinsleven), met goed sociaal gedrag en houdt nauw contact met zijn meester (teamgeest); met gepassioneerd, volhardend roofzuchtig instinct, veelzijdige jachtaanleg en sterke zenuwen en scherpte voor wild. De hond moet het natuurlijke vermogen hebben om te jagen in nauwe samenwerking met zijn geleider in het veld, bos en water (veelzijdigheid), en om wild naar de jager terug te halen.

Hoofd
Bovenschedel
Hoofd		De uitdrukking van het hoofd is onderdeel van het type.
Schedel		Onderscheidend, mager, plat tot licht gebogen.
Stop		Slechts licht uitgesproken maar duidelijk herkenbaar.

Facial region
Neus		Geheel bruin gekleurd.
Voorsnuit		Krachtig, lang, recht.
Lippen		Kort, nauwsluitend, goed gepigmenteerd - geheel bruin gekleurd.
Kiezen / tanden		Grote witte tanden. Krachtige kaken met regelmatige en volledige schaarbeet met de boventanden die de ondertanden nauw overlappen en recht op de kaken staan. 42 tanden volgens de gebitsformule.
Wangen		Sterk, goed gespierd.
Ogen		Van gemiddelde grootte, niet uitstekend of diep geplaatst. Zo donker bruin mogelijk. Oogleden sluiten nauw aan op de oogbollen, die de haws bedekken.
Oren		Breed, hoog aangezet, dicht bij het hoofd liggend, taps toelopend naar de uiteinden, mag het oorleer niet verder reiken dan de mondhoek.

Hals

De lengte is in balans met het algemene uiterlijk; geleidelijk verwijdend naar het lichaam. Napeline licht gebogen, zeer gespierd. Nauw aansluitende keelhuid.

Lichaam
Bovenlijn		Licht hellend in een rechte lijn.
Schoft		Uitgesproken.
Rug		Stevig, goed gespierd. De spinale processen moeten worden bedekt door het spierstelsel.
Lendenpartij		Kort, breed, gespierd.
Croupe		Lang en breed, niet kort hellend, slechts licht hellend naar de staart; goed gespierd. Breed bekken.
Borst		Eerder diep dan breed, borstbeen reikt zo ver mogelijk naar achteren. Ribben goed gebogen.
Onderlijn en buik		Licht naar achteren opgetrokken in een elegante bocht; slank.

Staart

Zet op hoog, met lange vlag die de toplijn volgt, sterk aan de basis, en taps toelopend. Van gemiddelde lengte. In rust naar beneden gedragen, horizontaal en niet te hoog boven het niveau van de bovenlijn met een lichte zwaai tijdens actie. In het onderste derde deel kan het iets omhoog worden gebogen.

Ledematen

Voorhand
Algemeen		Van voren gezien recht en vrij parallel, gezien vanaf de zijbenen die goed onder het lichaam zijn geplaatst. De afstand van de grond tot de ellebogen moet ongeveer gelijk zijn aan de afstand van de ellebogen tot de schoft.
Schouders		Schouderbladen liggen dicht bij het lichaam, sterk gespierd. Schouder en bovenarm vormen een goede hoek van ongeveer 110 °.
Opperarm		Zo lang mogelijk, goed gespierd.
Ellebogen		Dicht bij het lichaam, noch naar binnen noch naar buiten draaiend. De bovenarm vormt een goede hoek met de onderarm.
Onderarm		Sterke botten, loodrecht op de grond.
Voorvoetwortelgewricht		Sterk.
Voormiddenvoet		Zeer licht hellend.
Voorvoeten		Rond en gebogen met goed gebreide tenen en voldoende dikke, stevige, robuuste kussentjes. Niet te zware jas. Parallel in houding of in beweging, noch naar binnen noch naar buiten draaiend.

Achterhand
Algemeen		Van achteren gezien recht en parallel. Correcte hoekingen in knikken en spronggewrichten. Sterke botten.
Dijbeen		Lang, breed, gespierd; vormt een goede hoek met het bekken.
Onderbeen		Lang, gespierd en pezig.
Knie		Sterke, bovenste en onderste dij vormen een goede hoek.
Achtermiddenvoet		Kort, loodrecht op de grond.
Spronggewricht		Sterk.
Achtervoeten		Rond en gebogen met goed gebreide tenen en voldoende dikke, stevige, robuuste kussentjes; niet te zware jas. Parallel in houding of in beweging, noch naar binnen noch naar buiten draaiend.

Gangwerk

Bodembedekking, met goede aandrijving en geschikt bereik, recht vooruit en parallel komen en gaan, met een goed rechtopstaande houding. Een gang lopen is ongewenst.

Huid

Strakke pasvorm, zonder plooien.

Coat
Haarkwaliteit		Dicht, van gemiddelde lengte, niet of slechts licht golvend, dicht liggend, waterafstotend. De omtrekken van het lichaam mogen niet worden verborgen door een te lange vacht. Door zijn dichtheid moet het een zo goed mogelijke bescherming bieden tegen weersinvloeden, ongunstige terreinomstandigheden en verwondingen. Korte gladde vacht op de oren is defect. Voorbenen bevederd, achterbenen met stuitligging tot aan de sprong, staart met een lange vlag en witte punt, overvloedige vacht op de voorborst is ongewenst.
Haarkleur		Bruin-witte of bruine roan met bruine vlekken, bruine mantel of bruine tijk; bles toegestaan. Geelbruine aftekeningen op de snuit, de ogen en rond de anus en op de oren, staart en benen zijn toegestaan ("Jungklaus-aftekeningen").

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Reuen : 54 cm. Teven : 52 cm. Een afwijking van +/- 2 cm valt binnen de norm.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

Zware defecten

Onhandige conformatie met grote botten.

Ernstige afwijkingen van de juiste verhoudingen van lichaam, nek en lengte en schoft.

Meer dan 50% van de neus vleeskleurig of gevlekt.

Puntige snuit.

Schotelneusbrug.

Ogen te licht.

Lichtgele havikogen.

Ernstig gebrek aan diepte van borst of te platte borst.

Tonvormige borst.

Ellebogen komen zwaar naar binnen of naar binnen.

Steile koten.

Sterk koeiengewricht of benen met benen, zowel in houding als in beweging.

Gespreide tenen; Platte voeten.

On handige beweging.

Gladde haarloze oren of te lange en gekrulde franjes op de oren.

Vacht te gekruld.

Afwijking van de maximale grootte tussen +/- 2cm en +/- 4cm.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Agressieve of overdreven verlegen honden.

Angst, agressiviteit, verlegenheid van games of geweren.

Bruto afwijkingen.

Van het geslachtstype, seksuele misvormingen.

Volledig gedepigmenteerde neus.

Alle afwijkingen van de juiste schaarbeet, behalve het ontbreken of overschrijden van twee P1.

Gesplitste kaak of gesplitste lip.

Vogelperspectief.

Ectropion, entropion, distichiasis, (dubbele wimperlijn).

Uitgesproken dewlap.

Verschillende kakkerlak terug.

Uitgesproken swayback; kromme rug.

Misvorming van de ribbenkast, bijvoorbeeld afgesneden borstbeen.

Kinky staart, ringstaart, andere staartafwijkingen bijv.

Te korte of te lange staart.

Hele gekleurde honden.

Afwijking in hoogte van meer dan +/- 4 cm.

Gebrek aan jachtgeschiktheid vanwege de afwezigheid van de vereiste natuurlijke vaardigheden voor gebruik bij veelzijdige jachtactiviteiten voor en na het schot.

Stil of stemloos en / of Waidlaut (blaffen als er geen spel aanwezig is).

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Gedetailleerde geschiedenis

Wanneer Duitse venters worden gesproken, denken we eerst aan Braques, Duits, uit Weimar, met een harde jas (Drahthaar). Men moet niet vergeten dat er mooie en goede Spaniels in Duitsland zijn.

Tussen het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw is het waar dat de meeste jagers uit de hele Rijn naar de Braques keken en hun voorouderlijke spaniels enigszins achterlieten.

De grote of kleine spaniels van Mûnster roepen onmiskenbaar de Franse Spaniel of de Bretonse Spaniel op, maar daaruit mag niet worden afgeleid dat zij er uit voortkwamen. Duitse jagers hebben inderdaad nooit gejaagd. Ook hebben ze zich eeuwenlang uitsluitend toegelegd op jachtschiet-, netten- of panelen; hun Spaniels, eerst bekend als "Oysel-honden" en "dragende honden", zijn daarom onmiskenbaar heel oud. Net als in Frankrijk was er een grote variëteit, klein en groot, waarvan de jurken verschillende kleuren hadden. Verschillende kruisen, vooral met Engelse Setters of Duitse Pointers, hadden deze honden nogal heterogeen gemaakt.

In Westfalen, een zeer game-rijke en zeer hondvriendelijke regio, werden twee lokale types geselecteerd.

In 1870 echter, waren Germaanse cynofielen bezig met het specificeren van de kenmerken van de verschillende Duitse verwijzingen, en dus werd in 1878 geadviseerd om jurken te vermijden die zwartachtig waren voor de reproductie van Langhaar; ze werden zelfs in 1908 verboden. Deze uitsluiting ligt aan de oorsprong van de geboorte van de Grote Mûnsterländer.

Sommige fokkers uit Münster en omgeving hebben zelfs besloten om dit type Spaniel als een apart ras te fokken. In 1919, om het te promoten en te selecteren, creëerden ze een vereniging genaamd "Verein für die Reinzucht des Langhaarigen Grossen Schwarzweissen Münsterländer", en in 1922 begon de Grand Mûnsterländer officieel te worden geregistreerd in Duitsland.

Wat de Petit Mûnsterlânder betreft, het was een typische hond uit de regio Münster, maar aan het begin van deze eeuw bleek dat het op het punt stond te verdwijnen: hoogstens een paar voorbeelden konden worden opgesomd. Verschillende fokkers hebben geprobeerd het te laten herleven, waaronder we vooral Edmond Lons moeten noemen. Tussen 1925 en 1935 slaagde deze koppige cynofiel erin de kenmerken van de Petit Münsterlânder te stabiliseren, niet zonder enige bijdragen van andere rassen. Er wordt vaak gezegd dat deze hond werd gemaakt van Bretonse Spaniels die zich al in 1910 in de regio vestigden. Deze bewering lijdt echter aan een ernstig gebrek, omdat de Bretonse Spaniel op dat moment net zijn geboorteplaats Bretagne begon te verlaten. en daarom zou ik de Rijn nog niet hebben kunnen oversteken.

De kleine en grote Mûnsterländer hebben onmiskenbaar bloed van Langhaar in hun aderen, en dit is vrij verklaarbaar: beide zijn afkomstig van lokale selecties van de Duitse Spaniel, die een nationale verspreiding genoten, en het is begrijpelijk dat fokkers het hebben gebruikt om hun favoriete honden te regenereren en perfectioneren. In ieder geval moet men niet geloven dat de Grotere Münsterländer een avatar is van de selectie van de Kleine, verscheen tijdens de paring tussen Bretonse Spaniel en Langhaar, en kon, vanwege zijn grote omvang, worden geregistreerd als Klein Münsterländer. Het bestaan ervan wordt bevestigd vóór de periode 1925 - 1935.

De twee rassen werden uiteindelijk erkend door de Internationale Cynologische Federatie in 1936. Sindsdien hebben ze zich verspreid naar vele delen van Duitsland, maar ook naar Zwitserland, Nederland, België en de Elzas. De Petit, vooral, begint bekend te worden in heel Frankrijk, waar amateurs hun kwaliteiten ontdekken.

De Franse jagers hebben uitstekende rassen van Spaniels: zou de keuze voor een Miillerlandcr alleen snobisme zijn, of op zijn minst een manifestatie van originaliteit?

Toegegeven, deze twee rassen profiteren van de kwaliteitsreputatie van alles wat in Duitsland wordt gemaakt, en het moet gezegd worden dat, wat hen betreft, deze reputatie perfect gerechtvaardigd is. Duitse jagers, die relatief weinig in aantal zijn, zijn zeer gemotiveerd, gepassioneerd en veeleisend. Hun honden kunnen niet middelmatig zijn.

Ten eerste moeten ze weten hoe ze alles moeten doen: de stop op de veer of het haar, uiteraard, maar ook het rapport in gewone, het volgen van de haas. Het zijn hooggewaardeerde bosjesmannen, maar hun gebruikers zijn nog steeds bijzonder geïnteresseerd in hun diensten in het aquatisch milieu, met name onderzoek en rapportage, ook in diep water. Zwemmen is voor deze honden een tweede natuur.

De kleine kan de haas leiden, de grote wordt gebruikt voor de zoektocht naar groot wild. Toegegeven, deze laatste twee specialiteiten zijn weinig interessant voor Franse jagers; ze laten echter toe om te bevestigen dat de Mûnsterländer echt perfect veelzijdige jachthonden zijn. Met een subtiel reukvermogen, met een zeer actieve en methodische zoektocht zonder te ver weg van de jager te komen of een trein van de hel op te leggen, specialisten in het zoeken naar gewonde spelletjes, deze honden zijn in potentie uitstekende retrievers.

Kortom, het zijn 'serieuze' honden, gevormd door een zeer gevarieerde omgeving (Westfalen biedt zeer uiteenlopende landschappen waar gewassen wisselen, weiden, bossen, moerassen) en een strenge selectie, die alleen in Frankrijk kan worden gewaardeerd. Vooral de Petit Mûnsterländer, die onder het geweer jaagt, is in een paar jaar tijd in het zuiden van Frankrijk een specialist geworden in het jagen op konijnen, waar hij de kwaliteiten van een Spaniel laat zien en bovendien stopt.

Miinsterlanders hebben temperament; dat wil zeggen, ze hebben een meester nodig zonder zwakheid. Niet dat ze moeilijk zijn; de "hardheid" van de Duitse races is een legende, en in elk geval kan een Spaniel geen moeilijke hond zijn; maar door hun scherpe intelligentie ontdekken ze snel de geringste fout in de opleiding die hen wordt geboden.

Extreem bestand tegen het weer en tegen vermoeidheid, ze hebben niet minder klasse en elegantie: we zullen bijvoorbeeld hun langwerpige afgeschuinde kop bewonderen, zonder zwaarte, fijn gebeiteld.

Le Grand staat bekend als een zeer toegewijde, vriendelijke, dappere, zelfs vrolijke hond. De Petit is ook begiftigd met een goede natuurlijkheid, maar het temperament is vaak meer doortastend. Sommigen maken zeer veilige bewakers. Beide zijn uitstekende huishonden, aanhankelijk en gehecht aan hun familie. Als ten onrechte beweerd wordt dat ze geen passie hebben, komt dat omdat ze bovenal twee verstandige en natuurlijk onderdanige honden zijn.

In Frankrijk wordt momenteel de Petit Mûnsterlânder, die aanwezig is in de tentoonstellingen en die deelneemt aan enkele wedstrijden van het werk, al positief ontvangen door de amateurs. De Grand, ondertussen, hoewel nog steeds discreet, zou ook zijn plaats moeten vinden. Dit groeiende succes is niet te wijten aan een voorbijgaande rage, maar aan sterke praktische kwaliteiten. zelfs als de stijl van deze honden heel anders is dan die van de Franse rassen.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 24 januari 2024; Hits: 887

Kleine Munsterlander