Pyrenese Mastiff

		Pyrenese Mastiff
		FCI standaard Nº 92

Land van oorsprong		Spanje
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 2 Pinschers en Schnauzers - Molossers rassen - Zwitserse Sennenhonden
Sectie		Sectie 2.2 Molossers Type berg
Werkproef		Zonder werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		maandag 15 november 1954
Publicatie van de geldende officiële norm		woensdag 26 mei 1982
Laatste update		vrijdag 30 augustus 2002
En français, cette race se dit		Mâtin des Pyrénées
In English, this breed is said		Pyrenean Mastiff
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Pyrenäen Mastiff
En español, esta raza se dice		Mastín del Pirineo

Gebruik

Guard en defensie. In het verleden werd het gebruikt voor de verdediging tegen ongedierte, wolven en beren in het bijzonder. Momenteel voert hij tot in de perfectie de taak van bewaker van landelijke woningen en mensen. Het is heel makkelijk te trainen.

Algemeen totaalbeeld

Het is een grote hond, hypermetric en gemiddelde percentages. Zeer krachtig en gespierd, maar nog steeds goed geproportioneerd. Compact skelet. Het haar is lang, zonder overdrijving. Ondanks zijn enorme omvang, het voelt niet zwaar of lymfestelsel.

Belangrijke verhoudingen

Structuur van gemiddelde percentages. Deze hond moeten evenredig en evenwichtig in alle omstandigheden.
• De lichaamslengte iets groter dan de schofthoogte.
• De verhouding tussen de lengte van de schedel en de snuit is 5/4.
• De breedte van de kop moet gelijk zijn aan of iets groter dan de lengte.
• De verhouding van schofthoogte tot de omtrek van de thorax is ongeveer 7/10.

Gedrag en karakter (aard)

Aanhankelijk, kalm, edel en bijzonder intelligent, hij is zowel moedig en felle gezicht aan vreemden, aan wie hij nooit ruggen. In haar betrekkingen met andere honden, het toont zorgzaam, bewust van haar bijzondere kracht. Af en bewijst dat hij zeer bekwaam worstelaar, implementeren de gedragsregels verworven na eeuwen van strijd tegen de wolf. Zijn geblaf is ernstig en diep en de uitdrukking ervan wakker is.

Hoofd
Bovenschedel
Hoofd		Grote, sterke en matige lengte. De verhouding tussen de lengte van de schedel en de snuit is 5/4. Craniofaciale lijnen zeer licht afwijkende, met een neiging tot parallellisme. De gehele schedel-snuit, van bovenaf gezien, en moet worden uitgebreid tot de contour zonder breuk. In profiel, moet de kop worden diep en niet hobbelig.
Schedel		Wide, vaste sub-convex profiel, de breedte gelijk is aan of iets groter dan de lengte. Gemarkeerd achterhoofdskam.
Stop		Zacht glooiende, enigszins geaccentueerd maar gedefinieerd.

Facial region
Neus		Zwart, nat, groot en breed.
Voorsnuit		Recht conisch profiel. Gezien van boven, lijkt de snuit discreet driehoekig, breed aan de aanzet, geleidelijk te dalen tot de neus, zonder dat het scherp.
Lippen		Zonder flens, de bovenste heeft zowel betrekking op de bodem. De onderlip vormt een commissuur gemarkeerd. De slijmvliezen moet zwart zijn.
Kiezen / tanden		Schaar. Tanden wit, sterk en gezond. Grote lange hoektanden, scherp en goed afgestemd voor het oprapen. Molaren groot en krachtig. Snijtanden vrij klein. Alle premolaren aanwezig zijn. Zwarte paleis, met een zeer uitgesproken richels.
Ogen		Klein, amandel, hazelnoot kleur, bij voorkeur donker. De look is attent, nobel, vriendelijk en intelligent, maar zeer ernstig aan een tegenstander. De oogleden zijn zwart, en bij voorkeur in contact met de oogbol wanneer de hond attent. Een kleine versoepeling van het onderste ooglid is typisch en toont een klein gedeelte van de conjunctiva als de hond in rust.
Oren		Middelgroot, hangend, driehoekig, plat, boven de ooglijn bevestigd. In rust, hangen ze in contact met wangen. Als de hond is attent, ze afwijken van de snuit en gedeeltelijk hersteld in hun derde superieure-posterior. Ze mag niet worden geknipt.

Hals

Conisch, breed, sterk en gespierd, soepel. Dikke huid en wat losse. Dubbelklik halskwab goed gedefinieerd, zonder overdreven overvloedig.

Lichaam
Algemeenheid		Rechthoekig, zeer sterk en robuust, met grote macht en tevens flexibel en wendbaar.
Schoft		Goed gemarkeerd.
Rug		Krachtige, gespierde.
Lendenpartij		Lang, breed en sterk, geleidelijk af in de breedte richting van de flank.
Croupe		Breed en sterk. Het is gekanteld over 45 ° ten opzichte van de horizontale. De hoogte van het kruis moet gelijk zijn aan de schofthoogte.
Borst		Grote, diepe, gespierd en krachtig. Borst borstbeen is gemarkeerd. De ribben zijn afgerond, niet plat, met brede intercostale ruimten. De verhouding van de schofthoogte en het hart omtrek moet ongeveer 7/10.
Flank		De flank touw wordt neergelaten en de zijkanten zijn zeer gedetailleerd.
Onderlijn en buik		Buik matig verscholen.

Staart

Dik bij de wortel, vastgesteld op middelgrote hoogte, sterk, flexibel, rijkelijk voorzien van een aanzienlijk lang en zacht haar, de vorming van een mooie pluim. In rust, wordt het gedragen vrij laag, tot aan de hakken en ronduit altijd gebogen zijn derde terminal. Wanneer de hond in beweging is of opgewonden, merkt hij zwaard met een zeer scherpe haak aan het einde, maar nooit een bocht over de gehele lengte, of druk op de romp.

Ledematen

Voorhand
Algemeen		Perfecte benen. De voorbenen zijn recht en evenwijdig wanneer bekeken vanaf de voorkant. Duidelijk zichtbare spieren en pezen. De lengte van de onderarm drie keer die van het metacarpale. Solide frame met krachtige polsen.
Schouders		Schuin, zeer gespierd. Langer dan de onderarm. Het schouderblad en opperarm hoek ligt dicht bij 100 °.
Opperarm		Zeer krachtig.
Ellebogen		Sterk, goed gedrukt tegen de borstwand. Opperarmbeen radiale hoek dichtbij 125 °.
Onderarm		Op het robuuste frame, recht en krachtig.
Voormiddenvoet		Beetje schuin profiel. Het is vrijwel in lijn met de onderarm. Sterke botten.
Voorvoeten		Cat. Handvast. Solide falanx, hoog en goed gebogen. Nagels sterk en bestand pads. Interdigital membraan matig ontwikkeld en voorzien van haar.

Achterhand
Algemeen		Krachtige, gespierde. Profiel: goede hoeking. Gezien vanaf de voorkant en achter de loodlijn correct. Spronggewricht niet omgeleid. Zij moeten in staat zijn om de hond te stuwen met gemak, kracht en elegantie.
Dijbeen		Sterk en gespierd. Coxofemorale hoek ongeveer 100 °.
Onderbeen		Lang, gespierd, sterke botten.
Knie		Tibiofemorale hoek ongeveer 120 °.
Achtermiddenvoet		Goed gemarkeerde, met de pees duidelijk zichtbaar. Aanwezigheid of niet van pinnen die enkel of dubbel kan worden en kan worden geamputeerd. Bij gelijke geschiktheid wordt de voorkeur gegeven aan dubbele wolfsklauwen.
Spronggewricht		Open hoek ongeveer 130 °.
Achtervoeten		Kat, enigszins ovaal, iets langer dan de voorgaande.

Gangwerk

Het gangwerk is de draf de voorkeur en moet harmonisch, krachtig en elegant, zonder enige neiging tot lateralize (maaien) of ga naar het kuieren zijn.

Huid

Elastische, dikke, roze kleur, met vlekken van donkere pigmentatie. Alle slijmvliezen moeten zwart zijn.

Coat
Haarkwaliteit		Strak, dik, van gemiddelde lengte. De ideale gemiddelde lengte, gemeten in het midden van de bovenste lijn 6-9 cm en meer op de schouders, nek, onder de buik, aan de achterzijde van de benen en de pluim staart, wanneer de structuur is niet zo steil als in de rest van het lichaam. De vacht moet worden stijf, niet wollig.
Haarkleur		Het is wit in zijn geheel en altijd met een duidelijke masker, moet er soms spots van dezelfde kleur als het masker verspreid over het lichaam: ze zijn onregelmatig van vorm, maar goed gedefinieerd. De oren zijn altijd kleurrijk. Het verkeer of geheel witte honden zijn niet toegestaan. De uiteinden van de staart en de leden zijn altijd wit. Het masker moet worden opvallende plekken en randen bij voorkeur netto contour. De basis van het haar is de duidelijkste toon mogelijk, idealiter wit. De meest populaire kleuren zijn, in volgorde van voorkeur: zuiver wit of sneeuwwit, met flarden van grijs, intens goudgeel, bruin, zwart, zilver-grijs, beige, zand, en marmer. Zijn ongewenst vlekken rood, en een achtergrondkleur geelwit.

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Er is geen maximum limiet in gelijke verhoudingen, de grootste is altijd de meest gewaardeerde onderwerpen. Schofthoogte: lagere limieten: Reuen: 77 cm, teven: 72 cm. Toch is het wenselijk dat deze ondergrens sterk worden overschreden. Wordt passend geacht voor mannen tot 80 cm overschrijden, en voor teven 75 cm.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

General defecten

Licht convex bevel.

Tang, het ontbreken van een premolaar.

Lijn is niet recht op, zwaaien tijdens het lopen, zonder overdrijving.

Haar licht golvend haar in de regio van de bovenlijn iets meer dan 9 cm.

Lichte verlegenheid.

Zware defecten

Frail of lusteloos uiterlijk.

Snuit of overdreven afsnauwen.

Overbeet matig (Begu).

Premolaren of afwezigheid van verschillende hoektanden, niet door trauma.

Kleine gebreken occlusie van de snijtanden.

Entropion of ectropion overdreven.

Oren afgesneden.

Zadelen terug.

Hoogte tegen aanzienlijk groter dan de schofthoogte kroep.

Staart die is gebaseerd op de staart; staart ontbreekt panache of niet verbogen zijn einde gedeelte; staart geamputeerd.

Benen ingevuld.

Middelhandsbeentjes, middenvoetsbeentjes en voeten over het algemeen zwak.

Cowhocks stilstaat of loopt.

Zijwaartse bewegingen van de ledematen te lopen (roeien).

Zeer golvend of krullend haar, haren in het midden van de bovenste lijn een beetje korter dan 6 cm of iets langer dan 11 cm.

Verkleuring van de oren.

Onevenwichtig karakter overal.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Onderwerpen erg verlegen, angstig of agressief.

Depigmented neus en slijmvliezen.

Split neus.

Ondervoorbeet, overbijten overdreven.

Lengte van de haren in het midden van de lijn boven of onder 4 cm dan 11 cm.

Geen witte, staartpunt en niet-blanke leden.

Unicolor witte jurk, geen masker.

Spots onnauwkeurig komende uit slecht op de bodem en geven kruising.

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Gedetailleerde geschiedenis

Wegens zijn moeilijke positie, tussen het algemeen bekende Franse ras van de berg van de Pyreneeën, aan de andere kant van de Pyreneeën, en in het grootste deel van Spanje, de Spaanse Mastiff die van "nationale molosse" is, was het te vrezen dat de Mastiff van de Pyreneeën geroepen is om te verdwijnen, en dat is wat hem bijna overkwam.

Eerst moet het oorspronkelijke verspreidingsgebied worden gespecificeerd. In tegenstelling tot wat de eerste versie van de standaard (gepubliceerd in 1946) zou kunnen bevestigen, heeft het nooit Navarre en Leon begrepen, die altijd het gebied van de verkiezing van de Spaanse Mastiff zijn geweest. Aan de andere kant is het altijd al bekend geweest in Aragon (provincie gevormd door de centrale uitlopers van de Pyreneeën) onder de naam "Mostin" (in Aragonese, een andere taal van het Castiliaans).

Georganiseerd sinds de Middeleeuwen, heeft mesta, de grote transhumance van merinos uit Andalusië naar het noorden, nooit de Pyrenese provincie bereikt. We kunnen daarom niet bedenken dat de Mastiff van de Pyreneeën van de Spaanse Mastiff uitgaat, evenals enkele Spaanse honden in het verleden, maar zonder twijfel wilden ze vermijden om de analogieën met de Berg van de Franse Pyreneeën te benadrukken, en toch veel meer voor de hand liggend.

Al het voorgaande betreft natuurlijk de locatie en geschiedenis van deze honden, aangezien de selectiecriteria voor de drie rassen qua uiterlijk en kenmerken verschillend waren.

Wat hun verre voorouders betreft, het lijkt erop dat ze hetzelfde zijn, namelijk de Honden van Tibet. Als de Pyrenese Mastin dicht bij de bergen van de Pyreneeën bleef, was dat omdat hij een soortgelijke taak uitvoerde in een vergelijkbare omgeving (voornamelijk de verdediging van kuddes op grote hoogte).

Hoewel de Spaanse Mastiff zich dankzij een niet onbelangrijk aantal en tot een enorm verspreidingsgebied tot onze tijd heeft kunnen handhaven, was het overleven van de Mastiff van de Pyreneeën veel moeilijker. Tussen 1912 en 1960 waren er slechts zes exemplaren in het Spaanse oorsprongsboek gegraveerd, en er kan geen relatie (affix, filiatie) worden vastgesteld tussen deze onderwerpen, dat wil zeggen zonder enige aanwijzing voor een latere fokkerij. Het was pas in 1977 en de oprichting van de Club du Mâtin in de Pyreneeën die bijna alle eigenaren en liefhebbers van het ras heeft verzameld, zodat we kunnen hopen op zijn duurzame bescherming.

In 1978 kreeg de eerste titel van kampioen van Spanje op een onderwerp van de race, Perro, die, met enkele anderen, zou bijdragen aan de verbetering, zo snel als spectaculair. Sindsdien getuigt de goede score van de kampioenstitels voor de dynamiek van de Mâtin des Pyrénées en die van de ongeveer twintig fokkers die zich aan hem wijden. Onder hen zijn Rafael Malo Alcrudo, oprichter van de Club, wiens fokkerij (affiche van de Tajadera del Tio Roy) een indrukwekkend aantal prijzen heeft gekregen.

De aanwezigheid van het ras op internationale en wereldtentoonstellingen is echter nog steeds uiterst discreet. Het kan echter worden opgemerkt dat de Pyrenese Mastiff al meer dan vijf jaar in Finland en met name in Zweden is gevestigd.

Net als de Franse Pyreneeën, namen de Mostin deel aan de transhumance van kuddes en bleven hoog in juni tot eind oktober of begin november (tot de eerste sneeuw), en beschermden hen tegen de aanvallen van beren en wolven. De herders vertrouwden hem sterk om kroonlijsten en afgronden te vermijden en om vee van veilige paden te lenen. In de laaglanden bleven de Mostin het vaakst bij de schapen.

Vandaag is de transhumance verloren en zijn de wolven verdwenen, maar de Pyreneese Mastiff blijft de bewaker van de Aragonese boerderijen. Het is dankzij deze baan en de waardering van de inboorlingen dat het niet is verdwenen.

Zeker van hem en vredig gedurende de dag, verhoogt hij zijn waakzaamheid naarmate de nacht vordert. Hij kent het verschil tussen de indringer en de vriendelijke bezoeker en wordt alleen in geval van echt gevaar fel en onhandelbaar. Niet voor niets besteedt de rasvereniging veel aandacht aan het karakter, dat absoluut vrij van lafheid of verlegenheid moet zijn.

Het zou een grote vergissing zijn om het te beschouwen als een soort minder goed geselecteerde variëteit van onze berg in de Pyreneeën. Zeker, de standaard (die werd geschreven in 1981, omdat de eerste poging tot toenadering tot de Spaanse Mastiff) is nooit ver verwijderd van de officiële beschrijving van de Franse hond, hoewel hij merkt op de aanwezigheid van een occipitale top duidelijk zichtbaar, dat hij specificeert dat zijn staart nooit het "wiel" zou moeten maken (wat een kenmerk is van de Franse hond) en dat het veel minder veeleisend is met betrekking tot de pennen (men kan overgaan tot hun ablatie, ze kunnen enkel of dubbel zijn). Zonder twijfel, ook al is het uiterlijk nobel en indrukwekkend, het heeft niet de elegantie en het onderscheid van de Franse berg.

In feite verschilt het op verschillende manieren. Het is iets groter, meestal erg groot, met veel botten en spieren. De vacht, lang en ruw, is vaak minder weelderig. Het hoofd is sterker, maar de schedel blijft enigszins ogivaal, de stop is beter zichtbaar zonder te worden gemarkeerd, snuit meer vierkant maar vrij van zeer lage koteletten. Ten slotte is het nooit volledig wit en domineren de gekleurde vlekken nooit. Aan het hoofd zien we de twee symmetrische punten die de ogen en oren omvatten en gescheiden door een witte band die verwijdt om de snuit volledig te bedekken. Deze lay-out is typerend voor het ras. De vlekken zijn grijs of goud; zwart wordt niet op prijs gesteld, oranje is niet toegestaan.

De Pyrenese Mastiff heeft daarom een goed gedefinieerd silhouet in relatie tot de berg van de Pyreneeën en zijn neven, de Italiaanse Maremma-Abruzzo, de Hongaarse Kuvasz, de Poolse Tatra, de Slowaakse Tsjoevasj (Slovensky Cuvac). Het wijkt niet van hen af vanuit het oogpunt van de aanwezigheid en, binnenkort, homogeniteit. We kunnen hem alleen een grotere internationale circulatie wensen.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 23 januari 2024; Hits: 664

Pyrenese Mastiff