Continentale Dwergspaniël

		Continentale Dwergspaniël
		FCI standaard Nº 77

Land van oorsprong		Frankrijk en België
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 9 Gezelschapshonden
Sectie		Sectie 9 Continental Dwarf Spaniels
Werkproef		Zonder werkproef
Definitieve erkenning door de FCI		vrijdag 01 januari 1954
Publicatie van de geldende officiële norm		maandag 17 september 1990
Laatste update		maandag 06 april 1998
En français, cette race se dit		Epagneul nain continental
In English, this breed is said		Continental Toy Spaniel
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Kontinentaler Zwergspaniel
En español, esta raza se dice		Spaniel continental enano de compañía

Gebruik

Huisdier.

Algemeen totaalbeeld

Kleine Spaniel luxe, normale en harmonieuze structuur, lang haar en een matig lange snuit en korter dan de schedel, heldere uitstraling, sierlijke maar toch robuust, tot grote en gemakkelijke en elegante manier van lopen kijken. Het lichaam is iets langer dan hoog.

Hoofd
Bovenschedel
Hoofd		Normaal gesproken in verhouding tot het lichaam en proportioneel lichter en korter dan in het Spaniel van grote en middelgrote omvang.
Schedel		Niet te rond noch in het profiel noch gezicht, soms met een lichte spoor van mediaan vore.
Stop		Depressie heel uitgesproken. In zwaardere honden, deze depressie is lager, maar nog steeds aanzienlijk, in kleinere honden, het is duidelijk gemarkeerd, zonder ooit met plotselinge breuk.

Facial region
Neus		Klein, zwart, rond, maar enigszins afgeplat geplaatst.
Voorsnuit		Korter dan de schedel, is het prima en niet te hol conisch zijdelings en kan niet worden opgerold.
Lippen		Zeer gepigmenteerd, dun en strak.
Neusbrug		Straight.
Kiezen / tanden		Tanden sterk genoeg, het aanpassen van goed en normaal. De tong kan niet duidelijk zijn, als het niet constant blijven of terug bij aanraking met de vinger dan is dit een diskwalificerende fout.
Ogen		Vrij groot, goed geopend, vormen een zeer grote amandel, niet uitpuilend, tamelijk laag geplaatst in het hoofd, de binnenste hoek van het oog gevestigd op de kruising van de schedel en de snuit, donkere en expressieve kleur, de sterk gepigmenteerde oogleden.
Oren		In een vrij dun maar sterk tégumentation. Of de schuine oor of verslapte oor, toen onderzocht door de hand, het kraakbeen kan niet eindigen in een punt te taps. De oren zijn genoeg gevestigd terug op het hoofd, op voldoende afstand van elkaar voor het verschijnen van licht afgeronde vorm van de schedel. Variety hangende oren, genaamd: PHALENE. Het oor in rust is boven gelegen, aanzienlijk hoger dan de ooglijn, gedragen opknoping en toch heel mobiel. Het is bedekt met golvend haar tot een grote lengte, waardoor de hond een deel van schoonheid. Ras met rechtopstaande oren, genaamd: PAPILLON. Het oor is hoog, wijd open en geregisseerd conch kant, de binnenrand van de schelp in een hoek naderende 45 ° met de horizontale. In elk geval moet het oor naar boven wijzen, waarbij het oor van Loulou herinnert en formeel worden afgewezen. Het interieur van de schelp is ook bekleed met fijn haar golvend. Langer dan sommige van de rand van het oor, het buitenoppervlak wordt echter bedekt met lange haren die neerhangende rand ver buiten de randen van het oor vormen. De kruising van twee rassen levert vaak half-rechtopstaande oren, de hangende tip, deze gemengde vorm van oordracht is een ernstige fout.

Hals

Gemiddelde lengte, licht gebogen nek.

Lichaam
Bovenlijn		Noch te kort noch te gebogen of saddle-backed, maar moet vlak.
Lendenpartij		Sterk, licht gebogen.
Borst		Groot, diep genoeg. De omtrek van de borst, die tussen de laatste twee ribben moet ongeveer gelijk aan de hoogte van de schoft.
Ribben		De ribben zijn goed gewelfd.
Onderlijn en buik		Buik licht opgetrokken.

Staart

Tamelijk hoog aangezet, vrij lang, erg versleten, de vorming van een mooie pluim. Wanneer de hond alert is, wordt het hoog gedragen in het vlak van de ruggengraat en gebogen, kan de uiterste punt de rug raken, ze zal nooit krullen of plat op de rug.

Ledematen

Rechten, sterk, vrij dun. Het onderwerp moet niet weg te kijken. Gezien vanaf de voorzijde en van achter, de benen zijn parallel.
Voorhand
Schouders		Goed ontwikkeld, zowel gedrukt tegen de stam.
Opperarm		Dezelfde lengte als de schouder aan de schouder in een normale hoek, vlak tegen de stam.
Voorvoetwortelgewricht		Profiel, hij gissingen.

Achterhand
Spronggewricht		Normaal gebogen.

Voeten

Lang genoeg, zogenaamde "haas" volledig gebaseerd op de pads. Sterke nagels, bij voorkeur zwart, lichter bij patiënten met bruine of witte jurk (witte nagels bij witte honden of witte benen zijn geen storing als het onderwerp is gepigmenteerd elders). De vingers zijn nerveus met stevige pads, goed gevulde hen fijne haartjes boven de teen tip en vormen.

Gangwerk

Vrije benadering, eenvoudig en elegant.

Coat
Haarkwaliteit		Vacht, zonder ondervacht, is overvloedig, glanzend, golvend (niet te verwarren met krullend), niet zacht, maar een beetje sterk, zijdeachtige glans. Het haar wordt plat geplant en is op zichzelf vrij dun, licht gebogen door de golf. Het uiterlijk van de vacht lijkt op die van haar kleine Spaniels Engels, maar verschilt sterk van die van de Pekinees Spaniels, aan de andere kant moet elke gelijkenis van Loulou niet. Het haar is kort op het gezicht, snuit, voorzijde van de benen en onder het spronggewricht. Middellange op het lichaam, het haar groeit tot een kraag en een goed gevlamd gewassoorten beneden op de borst, vormt franjes aan oren en achterkant eerder de achterkant van de dijen, een slipje verspreidt wijd in flexibele strengen. Dunne plukjes kunnen bestaan tussen de vingers en iets boven die niet last van de voet, maar eerder om het te verfijnen door verlenging. Als een voorbeeld, sommige honden vacht in goede conditie hebben haar 7,5 cm schofthoogte en franjes van 15 cm staart.
Haarkleur		Alle kleuren zijn toegelaten op een witte achtergrond kleur. Op het lichaam en ledematen, moet wit zijn dominant over de kleur. De witte kop verlengd door een min of meer brede zoekt. Een witte markering is toegestaan op het onderste deel van het hoofd, maar dominant wit hoofd is een fout. In alle gevallen moet lippen, oogleden en boven de neus gepigmenteerd.

Maat en gewicht
Schouderhoogte		Maximum dan 28 cm.
Gewicht		Twee categorieën: minder dan 2,5 kg voor reuen en teven, 2,5-4,5 kg voor reuen en 2,5-5 kg voor teven. Minimaal gewicht: 1,5 kg.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

General defecten

Schedel plat, appel-gevormd en gebogen zoals in het kleine Engels Toy Spaniels.

Stop te geaccentueerd of te weinig.

Neus niet zwart.

Romeinse neus of concave.

Ladrées lippen.

Bovenste en vooral onderbeet.

Oog klein, te rond, prominent, lichtgekleurde, met wit als de hond kijkt recht.

Gierig oogranden.

Slingeren en voorn rug.

Opgerolde staart, rustend op de rug, vallen op de zijkanten (dit is het bot en niet de franjes die door hun lengte, daling van de sluizen).

Voorpoten gebogen.

Knoestige polsen.

Achterhand laag.

Achterste ledematen, van achter gezien, afwijken van de verticale voegen, de knieën en de voeten.

De enkele of dubbele pen te plaatsen is ongewenst en vormt een gebrek aan schoonheid, is de verwijdering geadviseerd.

Voeten draaien of stoot.

Nagels niet de grond raken.

Slechte vacht, zacht of geblazen, haren geplant recht of recht zelf, wollig; ondervacht aangeeft kruis met Loulou.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Agressief of schuw.

Roze of gevlekte neus.

Of bovenvoorbeet overdreven tot het punt dat de snijtanden niet meer aanraken.

Verlamde of steeds zichtbare taal.

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Gedetailleerde geschiedenis

De Continental Dwarf Spaniel is beter bekend als de Butterfly Spaniel of de Phalael Spaniel (een mot), afhankelijk van de vorm van zijn oren, en het is waar dat deze lichtgekleurde kabouter sierlijk ronddraait, Hij verdient zijn bijnaam.

Dat gezegd hebbende, de officiële naam van deze hond kenmerkt het perfect, omdat het goed is een reductie van de Spaniel, zelfs als deze minder duidelijk lijkt voor de meest recente variëteit, met rechte oren. Bovendien zijn de Spaniels altijd van zeer verschillende afmetingen geweest. Degenen die we vandaag kennen zijn zeker vrij groot, maar Buffon stond op deze diversiteit; In sommige regio's waren er veel kleinere en lichtere types dan de Bretonse Spaniel. Op dezelfde manier is de continentale oorsprong van de race niet open voor discussie, omdat de levende Spaniels aan weerszijden van het Kanaal altijd verschillend zijn geweest, de onze, kleiner en fijner, met alleen plezierhonden, in tegenstelling tot Spaniels, die eerst robuust genoeg waren om te jagen; het was pas in de 17e eeuw, na overtochten met Aziatische Spaniels, dat ze honden begonnen te worden.

De Continental Dwarf Spaniel kan de Gouden Palm van Senioriteit worden toegekend. Inderdaad, deze hond was al vertegenwoordigd in de schilderijen van de beroemde Giotto (1266 - 1337) en in de zestiende eeuw was hij alomtegenwoordig in de schilderkunst waar hij het vaakst verscheen naast een grote dame of een gezin, zoals de nieuwe mode van het portret wenste. En als de miniatuurhonden als verplichte motieven verschenen, waren het de Dwergspaniels die het meest vertegenwoordigd waren, zoals te zien is op vele schilderijen, met name in Marguerite de Valois en François Clouets zoon van François 1er. (1510 - 1572). In de Italiaanse school omvatte Veronese (1528 - 1588) een dwergspaniel in de koningin van Sheba, in de dame op de balustrade, in de familie, en Titiaan (1488 - 1576) schilderde hem in zijn beroemde Venus d ' Urbino. Maar het is ongetwijfeld de Vlaamse school die het grootste aantal voorstellingen van de Dwergspaniel heeft aangeboden, of het nu het werk is van Hans Memling (1433 - 1494), Van der Helst (1613) - 1670), van Quentin Metsys (1466 - 1530) en van Rubens (1577 - 1640).

Vastmakers, de dwergpanelen waren Frans, maar ook Italiaans of Vlaams. Deze uiterst zeldzame en kostbare honden waren vooral populair bij de grote heren of nobele darnes, die niet aarzelden om de geweldige middelen te gebruiken om de fijnste, kleinste en meest delicate onderwerpen te verwerven. Velen waren ook koningen en prinsen die hen bezaten. Henry III is een van degenen die het meest van hen hield, bovendien in zijn nadeel, omdat deze passie voor de Dwergspaniels enorm heeft bijgedragen om hem te bespotten. Zonder bang te zijn voor zijn reputatie zat hij graag in grote concilies met zijn spanielen in een kroon aan zijn nek. En hij verliet soms de zaken van zijn koninkrijk (maar onrustig) om naar Lyon te gaan met het kiezen van onderwerpen "niet groter dan de vuist". Maar voor hem had Francis I., hoewel bekend als de kolos die Henry VIII van Engeland had neergezet, al een favoriete dwergspaniel, met de naam Lemon.

Deze hond bereikte inderdaad de glorie in de tijd van de Renaissance, en in de zeventiende eeuw maakte hij nog steeds deel uit van de koninklijke entourage, zoals blijkt uit het beroemde schilderij Louis XIV uit Larguillière (1656 - 1746). Na verloop van tijd werd de dwergspaniel meer een alkoof- en gezelschapshond, een evolutie die al zichtbaar was door het werk van Watteau (1684 - 1721) die het opnam in zijn dappere composities, of het nu in de Embarquement was voor Kythera of in de vergadering in een park. Wat Greuze (1725 - 1805) betreft, vertegenwoordigde hij een kleine zwarte en vurige Spaniel die op de knieën van de Markies van Chauvelin zat. Ten slotte werd hij speciaal als nishond gewijd door Fragonard (1732 - 1806), die hem schilderde in de Sweet Note, in de gekroonde minnaar, in de hendel of in de vrouw met de hond.

Aan het einde van de achttiende eeuw gaf Buffon ons vanuit wetenschappelijk standpunt het portret van de Dwergspaniel. In zijn natuurlijke geschiedenis; verrijkt door de vele illustraties van Breant; hij onderscheidde reeds de verschillende variëteiten van de Dwergspaniel, afhankelijk van de kleur en de lengte van de vacht. Het zou dus niet verward moeten worden met de Dwergspanel zelf, met witte en zwarte kleding, met de zwarte piramide en vuur of de schurk gekenmerkt door een korter haar en een geheel zwart gekleurde haar.

Na verloop van tijd werd het echter steeds moeilijker voor de Dwergspaniel om zijn voorrang te behouden, zo ontstonden de kleine rassen van belevingswaarde, waaronder Bichons en Poodles. Bovendien werden al deze honden vaak gekruist tussen hen, ondergingen ze de nieuwe modi die ze vaak onherkenbaar maakten, omdat het niet genoeg was om ze in te pakken of om ze een ketting te geven door ze te parfumeren. Het was ook in de mode om ze "in de leeuw" of de krul te maaien, wat ook het succes van de Poedel, natuurlijk krullend haar, verklaart. Ook is het tegenwoordig moeilijk om op dit of dat schilderij een Bichon van een spaniël of een echte leeuwhond te willen onderscheiden.

In de negentiende eeuw ging de Dwergspaniel over van de salon van de markiezen naar die van de bourgeois, als de evolutie van de Franse samenleving na de revolutie van 1789. Echter, vanaf het tweede rijk nam de uitstraling van deze hond in 2014 ernstig af. ons land, ten behoeve van vele kleine luxe rassen, zoals Carlin die zich net als de Poedel verspreidde voor de komst van de pekinees.

Maar als de race in Frankrijk instortte, ontwikkelde het zich in België, waar het een echte revolutie kende. In feite transformeerden Belgische fokkers zijn oren, die van vallen rechtop kwamen te staan. Aan het begin van de eeuw beschreef de cynofiel Van der Snickt de oren van de twee soorten, die aanwezig waren op de Belgische tentoonstellingen in 1902. In de jaren twintig stelden Houtard en Bylandt, twee Belgen, een ontwerpnorm voor het ras voor. De Belgian Continental Dwarf Spaniel Club werd opgericht in 1933 en begon onmiddellijk met een geweldige activiteit.

Maar het bleef over om de nationaliteit van het ras te definiëren, dat, hoewel het door de eeuwen heen zeer aanwezig was in de Vlaamse kunst en sinds 1900 zeer wijdverspreid in België, ook als Frans erkend kon worden, op grond van de talrijke historische en artistieke getuigenissen. Op een congres dat in 1934 in Lille werd georganiseerd met de Belgische Club van de race, besloten de Koninklijke Maatschappij van Sint-Hubertus van België en de Centrale Franse Bond van Frankrijk dat de Dwergspaniël Franco-Belgisch was en zij kwamen met een standaard van het ras, na het bestuderen van de meest typische Brusselse onderwerpen en ook verwijzend naar de vele reproducties van oude schilderijen. Dit is de hond uit Titians schilderij Clarissa Strozzi die uiteindelijk als model diende: op de arm van de charmante kleine Clarissa is een rood-witte Spaniel geschilderd op de hoek van een kist. Zeer dun, het heeft een lichte vacht, noch gekruld, noch wollig, noch erg aanwezig. Het hoofd heeft precies dezelfde proporties als de hedendaagse dwerg en de witte snuit wordt verlengd door een witte lijst die subtiel zijn hoge voorhoofd deelt. Deze ideale representatie van de race werd een bepaald tijdtype "Vecelli" genoemd - Vecellio (of Vecelli) was de echte achternaam van Titiaan.

Deze standaard van de Continental Dwarf Spaniel werd in 1937 door de FCI erkend. Hij doelde voornamelijk op het oude type met vallende oren, maar de vlindervormige variëteit werd veel populairder. De aanduiding van "phalene", om het oude type te kwalificeren, verscheen naast in 1955, terwijl het zeldzaam begon te worden. In feite werden de honden met vallende oren die in de nesten werden geboren, steeds minder vaak als fokkers gebruikt, zo erg zelfs dat deze variëteit bijna zou verdwijnen, er is weinig.

Sommige auteurs geloven dat de vlindervariëteit afkomstig is van de kruising van de Spaniel met Chihuahua. Het lijkt echter aannemelijk dat het Amerikaanse ras is gebonden aan de Dwarf Spaniel, omdat het werd geïntroduceerd in Zuid-Amerika door de Spanjaarden, en het is van dit continent dat de eerste kampioenen Chihuahuas langharig zijn. Het is waarschijnlijker dat kleine honden van het geslacht Spitz dat de Spaniel zijn oren verschuldigd is opgericht. Ze waren bovendien veel wijdverspreider in België dan de Chihuahua, wiens vestiging in dit land later is dan het begin van de eeuw.

Als het ras zich nu goed ontwikkelt in Frankrijk, is het sinds de jaren zestig zeldzaam in België (terwijl het "zwermde", zegt men daar, vijftig jaar geleden), waar het meer dan een paar fokkers bestaat . De Engelsen begonnen rond 1920 belangstelling te tonen voor de Continental Dwarf Spaniel, en de eerste onderwerpen werden in 1923 aan buitenlandse rassen voorgesteld. De Kennel Club opende zijn boek van oorsprong kort daarna, in 1926. De eerste regels waren Franse en Belgische invoer, maar de Britse Dwarf Spaniel veranderde toen: een beetje groter, zwart en wit in het algemeen, met een snuit een beetje langer, het heeft rondere ogen, terwijl de Continental In het Verenigd Koninkrijk kwam de Spaniël vervolgens naar de Verenigde Staten waar het in 1935 werd erkend door de American Kennel Club. Het is ook via Groot-Brittannië dat het is gevestigd in Nederland, maar ook in Zweden, waar elk jaar duizend geboorten worden geregistreerd.

De Continental Dwarf Spaniel heeft niet alleen een prestigieus verleden, het vertederende karakter maakt het een populaire hond met veel vrienden. Makkelijk in de omgang, vriendelijk, volledig toegewijd aan zijn meesters, hij is een levendig hondje, nieuwsgierig, erg speels en houdt zijn hele leven een puppy-temperament. Zeer sociaal, hij wordt nooit door vreemden geïntimideerd, hij observeert met zijn ondeugende ogen trillende staart. Hij aarzelt niet om te blaffen met overtuiging bij het minste geluid of in het gezicht van een ongewone gebeurtenis, en toont dan grote waakzaamheid. Behoedzaam gehoorzaam met niet al te toegankelijke meesters, kan hij zijn geblaf modereren. Maar deze kleine hond, die perfect in vorm is, is niet uitsluitend bedoeld voor een salonleven. In Zweden is hij bijvoorbeeld betrokken bij veel oefeningen, zoals gehoorzaamheidstests, met behulp van accessoires die zijn aangepast aan zijn grootte. We kunnen zien dat hij een kleine barrière springt om zijn meester een mini-bijdrage (een soort halter gebruikt in trainingsoefeningen) terug te geven. En in dit land met een ruw klimaat, zijn we niet bang om het te spelen en in de sneeuw te werken.

De Dwergspaniel is een zeer levendige hond, sportief als dat de wens is van zijn meesters, net zoals hij een uitstekende speelkameraad is voor kinderen. Het is veel meer volgzaam, lief en minder uitbundig dan een klein Yorkshire, bijvoorbeeld. De vacht vormt geen onderhoudsproblemen. De afwezigheid van ondervacht maakt het borstelen vervelend en vermindert hun frequentie, maar wees voorzichtig, met een zachte borstel, dat het geen knopen in de randen heeft, vooral aan de oren . Als de pup, klein bij de geboorte (hij weegt 80 tot 110 g) snel zijn volwassen grootte bereikt, verwerft hij zijn laatste vacht alleen tussen achttien maanden en twee jaar.

Hij is een zeer sterke hond, ondanks zijn sierlijke uiterlijk, en hij leeft gemakkelijk tot veertien jaar zonder speciale verzorging. Vooral zijn ogen zijn niet erg prominent, dus niet erg breekbaar. De standaard heeft wijselijk een minimumgewichtslimiet ingesteld, wat zeldzaam is voor miniatuurrassen. De hond moet dus minstens 1,5 kg wegen om overdreven dwerggroei te voorkomen, wat vaak tot gezondheidsproblemen leidt. Het ras is niet erg productief: het kost een beetje geduld om een onderwerp te krijgen, maar de toekomstige meester zal geen spijt hebben van zijn verwachtingen, omdat de Franse fokkerij kwaliteit is.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 23 januari 2024; Hits: 808

Continentale Dwergspaniël