Klassieke geschiedenis: een Britse herenboer, genietend van de vrije tijd die hem zijn toestand van gepensioneerde van de marine laat, wordt een hondsdolle jager. Alleen de discipline die hij uitoefent, jagen op de otter, vereist honden met speciale kwaliteiten. Omdat hij er geen vindt, probeert hij zijn eigen afstamming te selecteren.
Zonder twijfel, over het Kanaal, creëerden vele andere enthousiastelingen hun eigen Terriers, maar in de meeste gevallen overtrof hun roem de grenzen van hun dorp niet. Captain John Owen Tucker Edwardes; het dorp Sealyham, gelegen, zoals de naam al doet vermoeden, in de buurt van de Seal River en, zoals het niet aangeeft, in Pembroke County, in de buurt van Haverfordwest, in het hart van Wales; hij had meer geluk en een groter talent.
Omstreeks 1851 begon hij te schijnen in het achtervolgen van de otter met een pakje Otterhounds, langharige en grote honden, specialisten in dit roofdier in het water, maar waartoe hun imposante grootte niet toeliet de otter te volgen in zijn laatste schansen: Edwardes voegde zo een aantal lokale terriërs aan zijn pack toe, die zeker heel anders van uiterlijk zijn, maar met een temperament dat voldoende verhard is om het hoofd te bieden aan een goed bewapend dier dat 1 meter lang kan zijn voor een gewicht van tien kilo.
Om hun sterkte van karakter te verzekeren, gebruikte Edwardes een methode zo eenvoudig zoals streng. Hij nam eerst de pups mee om het jachtgebied te verkennen met twee van de meest ervaren terriërs. Als een jongeman door oude mensen werd mishandeld, als hij een greintje verlegenheid toonde bij het aanraken, had de kapitein geen enkele zin: een schot maakte een einde aan zijn carrière. Degenen die deze eerste test hadden overwonnen, werden getraind om op de rat te jagen. Rond de leeftijd van een jaar wachtte een nieuwe test op hen: deze keer was de tegenstander een bunzing.
De jonge Terrier was de eerste die de baan van de genoemde bunzing over de velden volgde, wat zijn "warming-up" was; Toen hij aankwam bij de kuil waar het stinkdier gevangen zat, moet hij zonder aarzeling het binnengaan, alle tanden blootgelegd. Als dat niet het geval was, of hij even aarzelde of wilde vechten, was de uitkomst duidelijk: Pan! Het is duidelijk dat deze methodische man (en zijn broer, omdat het er op lijkt dat ze twee waren om deze zaak uit te voeren) al snel een pakket van echt onbuigzame moed had. Wat de fysica van zijn studenten betreft, zijn zijn selectiecriteria, die hij als minder belangrijk beschouwde, ook bekend. Zijn Terriers moesten laagbenig zijn (om de otter tot het einde te kunnen volgen) en, tegelijkertijd, zo krachtig mogelijk, uitgerust, natuurlijk, met een formidabele kaak. Bovendien wilde hij dat ze gekleed gingen in een ruwe jas, bij voorkeur wit of bijna helemaal wit, zodat ze hun evoluties gemakkelijk in het dichte struikgewas van de oevers konden volgen.
De eisen van Edwardes lijken zo duidelijk. Het zou echter moeilijk zijn om een ras naam te geven aan de verschillende Terriërs die hij aan het werk zette om te creëren wat de Sealyham zou worden; we weten alleen dat de hond die als vertrekpunt diende, Duck heette. De reden voor deze onzekerheid is simpel: in die tijd waren de meeste rassen van Terriers nog in de maak.
We kunnen raden dat degenen die hem dienden als de Schotse Terriers waren, vooral Westie (voor de witte kleur) en Dandie Dinmont: net als de laatste is de Sealyham inderdaad begiftigd met een sterke basstem, die kan de index zijn van een bepaald deel van de hond (rennende hond) in zijn bloed. Edwardes was in staat om een bassetvorm van de Otterhound te gebruiken, een ras waarmee hij eerst jaagde, en dus hoefde hij misschien niet naar Schotland te gaan om zijn "ingrediënten" te vinden. Er is gezegd dat hij de Corgi, een koeherdersoort en een hond met een korte poot wijd verspreid in Pernbrokeshire, heeft gebruikt, maar dit feit lijkt twijfelachtig. Aan de andere kant, dat hij zijn toevlucht tot een "oude versie" heeft genomen, is Bull Terriers waarschijnlijker.
De nieuwe lijn van Terriers genoot al snel een zekere bekendheid in zijn graafschap, om op otters te jagen, evenals dassen, vossen en zelfs wilde katten. De kapitein bood zijn vrienden, boeren en sportlieden regelmatig enkele van zijn honden aan. Maar toen hij stierf in 1891 had hij niet de kans gehad om zijn inspanningen officieel erkend te zien. Hij heeft er waarschijnlijk niet op gerekend, en er is algemene overeenstemming dat hij nooit van plan was echt een nieuw ras van Terrier te creëren. Zijn werk was niet ijdel. Zo nam ongeveer tien jaar later haar schoondochter haar fokkerij over. Toen ze weduwe werd, hertrouwde ze met Sir Victor Higgon, die een grote interesse toonde in deze Terriers en besloot om ze bekend te maken. In 1903 werden deze honden, van nature genaamd Sealyham Terriers, geïntroduceerd aan Haverfordwest. In 1908 creëerde Fred Lewis, een andere fokker, de eerste club om het ras te promoten.
Deze inspanningen mondden uit in 1911 in de officiële erkenning van de Sealyham door de Kennel Club. Aan het einde van dat jaar konden hondenfokkers zien dat het ras streed op de Great Joint Terrier Show, die de top twee kampioenen heette: een man genaamd St. Bride's Demon en een vrouw genaamd Chawston Bess Back. De Sealyham begon aan een nieuwe carrière, die van showhond.
Het was toen dat de groomers hem grepen om een "look" te vinden die de compacte kracht van het ras zou benadrukken. Zijn nek en bovenste deel van zijn hoofd waren gedeblokkeerd om de overvloedige snuisterijen naar voren te brengen die zijn formidabele kaken nog indrukwekkender maakten. De achterhand, zeer krachtig, was geschoren, in tegenstelling tot de randen die overgelaten waren aan de ledematen en het onderste deel van het lichaam, waardoor de compactheid van het ras duidelijker werd. Zo aangekleed, ontmoette de Sealyham een groot succes in de jaren twintig en dertig. Maar kwam hij nog steeds overeen met het oorspronkelijke type dat Edwardes wilde? En wat werd er van zijn werkkwaliteiten?
Vanaf de eerste jaren van de eeuw vestigden de Sealyham zich ook in de Verenigde Staten. In dit land had een iets lagere hoogte de voorkeur: de standaard is maximaal 27 centimeter. Parallel aan zijn carrière op banken (banken) tentoonstelling, zelfs ondanks dat, hield de race amateurs overal voor zijn grote jachtkwaliteiten. Na de Tweede Wereldoorlog heeft Sir Jocelyn Lucas van Ilmer hem bijvoorbeeld in een roedel ingezet.
In Frankrijk werd hij ook gewaardeerd als een gravende hond. Een exemplaar van het ras "gedroeg zich eervol in de wedstrijden van de onmiddellijke naoorlogse periode en in de Dordogne nam een graafmachine tot voor kort regelmatig deel aan honden van dit ras," zei R. Depoux , een expert in het veld, in 1957.
Niettemin is het als een huisdier en schoonheidshond dat hij vandaag bekend is. In het begin erg ruw en bijtend, is hij al lang een echte gentleman. Het is een rustig, evenwichtig, flexibel karakter, gezellig. Hij is zeker van zichzelf, zoals alle Terriërs, maar zonder een spoor van onbeschaamdheid. Hij weet dat hij sterk en dapper is (zie ook zijn lange en brede kaken, zeer zwaar bewapend), wat hem een vredige hond maakt, geen blaffer. Soms kan hij heel speels zijn, zelfs ondeugend. Het heeft het temperament van een grote hond, hoewel de grootte zeer redelijk is (van 8 tot 9 kilo maximaal, voor een maximale hoogte van 31 centimeter). Hoewel het uiterlijk rustieker is dan dat van Westie, is de weddenschap net zo netjes en vereist een gelijkwaardige verzorging. We moeten de Sealyham wensen dat de gunst van het publiek een beetje op hem is, want hij verdient het ruimschoots. En de persoon die deze keuze heeft gemaakt, zal er zeker geen spijt van krijgen. |
Agressief of schuw.
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen