Waar komt de Petit Bleu de Gascogne vandaan? Het vaststellen van de genealogie van dit ras lijkt erg moeilijk, zelfs onmogelijk als je weet dat de oorsprong van de Grote Blues zelf onderwerp van discussie is. Werd de voorouders van Gascon-honden teruggebracht door Gaston Phoebus toen hij terugkeerde van zijn expedities naar Noordoost-Europa? De graaf van Foix heeft mogelijk ook enkele zwarte honden van de Saint-Hubert-race hersteld tijdens zijn bezoeken aan de gelijknamige abdij, in de buurt van Luik. Of, integendeel, heeft Phoebus zich overgegeven aan de monniken van de abdijhonden die hij zelf in Gascogne had opgevoed? Het is een feit dat de Blues van Gascogne een dag opgedoken zijn, waarschijnlijk vanwege fokkers • die lang geleden hebben gewerkt en dat iedereen het erover eens is dat hun relatie met de honden De zwarten van Saint-Hubert liggen voor de hand. Er blijft het probleem van "Little Blue Dogs of Gascony".
De eerste referentie die op klein blauw te vinden is, komt van de rally Pindères. Het staat niet opgesomd in de annalen van de Central Canine Society, maar we kunnen lezen in de gidsen van de eeuw van het begin van de eeuw: "De Pindères-rally werd in 1838 opgericht door Mr. de Lacaze, grootvader van een huidige meesters. Oorspronkelijk was deze bemanning samengesteld uit Little Blue Dogs of Gascony, gekweekt door kruisen met honden Gascons en Gascons-Saintongeois, en werd tot 1870 in het leven gehouden van de haas en de wolf, jaar van de verdwijning van wolven in de heide van Gascogne. In 1875 werden enkele honden van de Côte-d'Or aan deze honden toegevoegd, die slecht gewend waren. In 1884 nam dhr. De Lacaze de exclusieve fokkerij over van de honden van Gascon en Gascon-Saintongeois."
Deze informatie wordt in 1929 gegeven door Henri de Lacaze, die het bestaan van de "Petits Bleus de Gascogne" in het midden van de vorige eeuw lijkt te bevestigen. Maar zelfs als dit biljet in verschillende publicaties van de jaren dertig voorkomt, heeft het nog geen geloof meer. Karl Reille, ondertussen, in de hedendaagse Franse Vénerie, een werk gepubliceerd in 1914, spreekt alleen over Great Blues of Gascony voor de Pindères-rally. En toch, er moet in hun aderen veel sporen van sainton en bourguignonbloed zijn gebleven.
In 1956 werden de honden van de Pindères-rally overgenomen door Edgard Bissières, namens de Piqu'avant les Bleus-rally, maar in die tijd waren ze gekruist met de Virelades van de markies de Villeneuve.
Het Saintongeois-bloed was duidelijk gemarkeerd. Er is ook een zeer interessante bron van informatie over de boerderijen in deze periode: een "Census voor het jaar 1934" Gascons-Saintongeois en Blues of Gascony. We merken bijvoorbeeld op dat het onderwerp Jalousie, van Pindères, wiens moeder Durandal was, van Virelade, gemeten 0,56 m bij de schoft, een grootte die waarschijnlijk zou hebben aanvaard vandaag onder de norm van Les Petits Bleus de Gascogne . Verschillende honden uit de Vielsalm-rally, die hebben gejaagd; en altijd jagen; herten in België lijken te voldoen aan dezelfde norm, maar het is heel moeilijk om opnieuw te zeggen wat het aandeel van gezond bloed in hun aderen was.
Het moet gezegd worden dat de standaard van Grand Bleu de Gascogne pas in 1921 werd uitgewerkt door een commissie onder voorzitterschap van de markies de Mauléon, tevens voorzitter van de Canine Society van Gers, en dat, met betrekking tot die van Le Petit Bleu de Gascogne, de huidige voorzitter van de hondengemeenschap Gers, de heer Bachala, heeft geen eerdere verwijzing naar 1971. In 1974 had het ras slechts twee honden geregistreerd in het boek van Franse oorsprong. Maar het neemt voortdurend toe, aangezien er op 31 december 1988 in totaal 725 proefpersonen in hetzelfde register zouden kunnen zijn, de toename van het personeelsbestand was dan in de orde van 33,5% per jaar.
De redenen waarom fokkers opnieuw naar dit ras hebben gekeken, zijn waarschijnlijk tweevoudig. De Bleus de Gascogne zijn in de eerste plaats honden waarvan de esthetiek en het uiterlijk in contrast staan met die van de Engels-Franse over het algemeen gebruikt voor de jacht. Maar bovenal, in een tijd waarin vénerie steeds meer wordt geminacht door de publieke opinie, kent de jacht op de huidige honden een groeiende mode, vooral in het zuidwesten van Frankrijk. In het verleden werd de wolf achtervolgd, maar helaas verdween het dier en de jagers van Gascon vielen terug op de haas en het hert.
Dit laatste is momenteel het onderwerp van een spectaculaire bevolkingsgroei in de bossen van de Landes, waar de monocultuur van maritieme dennen perfect overeen lijkt te stemmen. Aan de andere kant zijn veel jagers met gewone honden om financiële redenen tevreden met de jacht op hazen, een spel dat te voet kan worden "gerund", zonder de paarden of de grote bemanningstreinen die door de jacht worden vereist. traditioneel.
Nu, om op de haas te jagen, en op het hert te jagen in het kreupelhout van de Landes, waar varens en gaspeldoorn in overvloed zijn, is het beter om kleine honden te hebben: ze sluipen beter in de vegetatie en, als een haas binnenkomt, gewoon, ze zijn gemakkelijker te volgen door voetjagers. Dit betekent natuurlijk niet dat de Little Blues minder dunne neus hebben en minder aan het pad vast zitten dan hun grotere voorouders. Ze lijken nog veeleisender dan de grote blues wanneer een haas, door een of andere list, het pack in default zet. Met hen zijn we ver verwijderd van deze Engelse honden, die ontmoedigd raken zodra een probleem zich voordoet.
In veel gevallen is het meer in termen van hun jachtkwaliteiten dan in hun fysieke uiterlijk dat de honden die nu worden erkend als "Petits Bleus de Gascogne" door de Central Canine Society zijn geselecteerd. Hetzelfde geldt voor veel gewone honden, waarvoor fokkers meer met efficiëntie bezig zijn dan standaard. De Vielsalm Rally, nu geleid door Baron Janssen in België, beweert dat zijn honden grotendeels afkomstig zijn van Saintongeois. De Varena-rally (een van de Franse bemanningen om een van de mooiste fanfares te hebben) kruiste zijn Little Blues met Anglo-Franse Tricolores.
Kortom, de zuiverheid van het bloed van de Kleine Blues van Gascogne blijft moeilijk te behouden, vooral omdat, om te blijven conformeren aan de norm, de grootte van de proefpersonen niet groter mag zijn dan 56 centimeter bij de schoft voor de vrouwtjes en 60 centimeter voor de mannetjes.
De grote Sint-Hubertus zou het heel moeilijk vinden om zijn honden te vinden, zelfs met de hulp van Gaston Phoebus. Beide zouden in veel gevallen ongetwijfeld aarzelen als vandaag werd gevraagd precies te zeggen of deze hond gezond bloed heeft. Het belangrijkste is om te onthouden dat onze Blues uitstekende loophonden zijn, kleverig aan het parcours. Les Petits, zonder de noodzaak om een meter te gebruiken om hun schofthoogte te meten, is bij uitstek geschikt voor haas en hert. En als ze 1 of 2 centimeter te veel zijn, kan de bootsman ze toch houden, op voorwaarde dat ze niet doen alsof ze ze in de competities presenteren. |
Kort.
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen