Waarom heten ze Porcelaines? Als de meningen over dit onderwerp verschillen, is de meest waarschijnlijke hypothese dat de jagers net voor de revolutie deze honden als zo kwetsbaar beschouwden dat ze deze bijnaam kregen.
De eerste vermelding van deze honden, waarvan we zeker kunnen zijn, is te danken aan de markies de Foudras, de vader van de bekende jachtauteur. In 1779 was Foudras een van de officieren van de Gendarmerie van Lunéville, en met enkele van zijn collega's besloot hij een aantal bemanningen te vormen om op jacht te gaan naar de verschillende spellen die in de regio te vinden waren: wolf, herten, herten, everzwijnen, haas, enz. Dus bracht de heer de Foudras zijn roedel, die in het zwijn was, en M. de Choiseul werd beschuldigd van de haas. Hiervoor bracht de laatste uit Zwitserland zestig witte en oranje honden (volgens de woorden van Foudras, verteld door zijn zoon in Les Gentilshommes chasseurs). Deze onderwerpen vormen ongetwijfeld de oorsprong van het ras dat Dog of Lunéville, Dog of Franche-Comté en daarna Porcelain werd genoemd.
De bemanning werd snel ingewijd. Alles begon met een uitgebreide lunch aangeboden door de sheriff van Castries die de gendarmerie leidde (in die tijd werden de officieren van dit wapen gerekruteerd onder de edelste heren van het koninkrijk). Aan het einde van de maaltijd was er gewoon tijd om een haas te forceren. Daarom werd besloten om Porcelaines de Choiseul te ontkoppelen. Foudras was echter sceptisch over de capaciteiten van deze honden: "We hebben allemaal deze mooie kleine beesten gevonden, maar de mannen van het vak hadden twijfels over hun serieuze verdiensten, en we vroegen ons met bezorgdheid af hoe deze fluwelen oren zouden kunnen worden geconfronteerd de braamstruiken van het kreupelhout, en hoe deze benen, transparant door het feit dat ze goed waren, uit de handel zouden komen in de modder waar ze zouden binnendringen als dolken, en in de stenen waar ze zouden breken als glas."
Niettemin werden de honden in de weg geplaatst in een bos dat zo dik was dat de bitters het niet eens konden doordringen, wat niet verhinderde dat de fragiele Porcelaines zonder de minste moeite terugkeerden, om een haas op te heffen, en om het over anderhalf uur jagen praktisch onberispelijk te doen. Het lijkt erop dat de affaire tot Versailles lawaai maakte en dat Lodewijk XVI om een paar vroeg om zijn eigen roedels op te halen.
Wat was de oorsprong van de honden die M. de Choiseul meebracht uit Zwitserland? Dr. Guillet brengt het terug naar het kruispunt tussen de beroemde witte hond van Saint-Hubert genaamd Souillard en een Braque uit Italië genaamd Baude, die toebehoorde aan Anne de Beaujeu, hertogin van Bourbon. Hun afstammelingen werden "griffiers" genoemd, omdat ze eigendom waren geweest van een secretaris van Lodewijk XII; de eerste had een smetteloze livrei, met alleen een gele vlek op zijn schouder. Ze werden de Witte Honden van de Koning.
Maar hoeveel races worden toegeschreven aan Souillard, Baude en de griffiers? Twee en een halve eeuw verstreek tussen de verdwijning van Lodewijk XII en de jacht op de gendarmerie van Lunéville. De grote witte honden van de Roy werden waarschijnlijk voor veel kruisen gebruikt, maar voor zover de honden die door M. de Choiseul zijn verworven betreft, is hun vaderschap alleen hypothetisch.
De voortzetting van de geschiedenis van de honden die toen de Honden van Franche-Comté of Honden van Lunéville werden genoemd, is duidelijker. Het gendarmeriekorps van maarschalk Castries werd in 1784 ontbonden. We vonden toen de Porcelain Cluny-abdij en vervolgens die van Luxeuil, en dit heeft ongetwijfeld de race toegelaten om de donkere periode van de revolutie. In feite gaf de laatste abt van Luxeuil, Mgr de Clermont-Tonnerre, veel honden aan een goede dokter, Dr. Coillot, uit dankbaarheid voor de zorg die hij hem had geboden. De dokter had het geluk zijn honden in de ergste momenten van de terreur te kunnen houden. Andere fokkers, zoals MM. Micaut en Monnot, van Besançon, of Martial, van Rang, hadden ook spanningen teruggevonden die afkomstig waren van de abdij van Cluny.
Vervolgens slaagden de afstammelingen van Dr. Coillot erin het ras met grote standvastigheid te handhaven, nadat de honden een verblijf bij een zekere Mr. Rosne hadden gemaakt. Zo herstelde de kleinzoon van de dokter, M. Daubigné, Termino en de Cleo-luizen en leidde hij, van dit paar, een pak dat beroemd was tussen 1865 en 1896.
Sindsdien hebben Porcelaines problemen gehad door bloedverwantschap. Honden uit de abdijen van Luxeuil en Cluny werden daarom Harrier-bloed en bloed Billy gebracht (het laatste ras waarschijnlijk met een aantal gemeenschappelijke voorouders met de honden van Lunéville). Hoe dan ook, in de gids van de jacht van 1975, deze eminente cynofiel die de dokter Guillet had genoemd, in het hoofdstuk "Porselein": "Over hen zoals in elk ander geval, vergeet niet dat het pure ras bestaat niet en kan alleen de utopisten dienen die het verdedigen. Een race die niet evolueert, is een race die stervende is."
Porcelaines werden voornamelijk gemaakt om op hazen te jagen. Maar sommige bemanningen zetten ze ook op de manier van herten, of zelfs wild zwijn. Inderdaad, ondanks hun schijnbare delicatesse, aarzelen deze honden niet om een "varken" onder ogen te zien die de boerderij vasthoudt. Couteulx de Canteleu, een andere beroemde auteur op het gebied van gewone honden, beschrijft ze perfect: "Deze honden zijn vrij eenvoudig te leiden en ze zijn vrij succesvol. Genoeg te jagen, maar zonder te ambitieus of te meegesleept te zijn, hebben ze geen voet tekort, en omdat ze een prachtige neus hebben waarvoor nauwelijks slecht weer is, en die bovendien niet van de de manier van de vos, deze charmante honden, echte exemplaren van haas honden, verdienen om speciaal te worden geselecteerd als de hond van Artois om packs te vormen. Ze houden ook van de manier van herten. De Porcelaines lijken vrij dicht bij de Pointers Blanc en Orange en de honden van Saint-Germain.
Finesse van neus en vasthoudendheid zijn daarom de belangrijkste kwaliteiten van dit ras dat een zekere vernieuwing kent in veel Franse bemanningen. Het kruis met Harriers Somerset, gemaakt door jagers uit het westen van Frankrijk, lijkt hem meer trein te hebben gegeven, omdat hij het is die heeft bijgedragen aan de bouw met porseleinen bemanningen van herten of herten. Maar als we kijken naar de zaak van de La Luque-rally, die rond 1975 op het pad van de haas ontkoppeld is van een pack samengesteld uit Porcelains, White French en Orange en Billys, begrijpt men dat de juryleden wat moeite hebben , in de competities, wanneer ze de hond (of de groep honden) moeten bepalen die als zuiver porselein zal worden geclassificeerd!
Deze situatie is niet nieuw. Al in 1923 schreef Dr. Castets in zijn verhandeling over de afstammelingen van de Witte Honden van de Koning: "Er zijn een bepaald aantal bemanningen van Porcelaines die de haas met succes jagen. Maar de waarheid dwingt ons om te zeggen dat deze pakketten niet absoluut raszuiver zijn. Ze zijn, laten we de uitdrukking doorgeven, Porcelaines verbeterd, Porcelaines die in hun voorouders een kruising hebben (met bijvoorbeeld de Poitevin of de Engelsen)."
Castets haalt ook het geval aan van een vriend die, na absoluut porselein te hebben gewild, regelmatig zijn dieren miste, zijn honden niet voldoende achtergrond hadden om op moeilijk terrein te jagen. De Lunéville-honden die Foudras beschrijft lijken ver weg! Het is waarschijnlijk dat het overschot aan bloedverwantschap tussen de honden die de abdijen van Cluny en Luxeuil zijn gepasseerd, de race heeft verzwakt.
Porcelaines was echter ver buiten de grenzen van de Franche-Comté uitgegroeid. De Viscount de Lorgeril, bijvoorbeeld, had hen voorgesteld om op hazen te jagen in Bretagne, en meer recentelijk werden heel veel van deze honden opgemerkt in de bemanning Bouquin Berrichon, graaf B. de Voguë.
Ten slotte moeten we Albert Favre vermelden die in de jaren vijftig het verschil maakt tussen het Franche-Comté-porselein en het kleinere Zwitserse porselein. Favre vertrouwt op dit onderscheid om de stelling van Foudras in twijfel te trekken, maar zonder een echt overtuigend argument te gebruiken. Hij zei echter dat de skeletten van Zwitserse honden te licht waren en dat hun haar zo dun was dat het transparant leek als het nat was. Dit kan verklaren waarom veel jagers het nodig hebben gevonden om het ras te versterken met verschillende kruisen. |
Agressief of schuw.
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen