Fox Terrier Gladhaar

		Fox Terrier Gladhaar
		FCI standaard Nº 12

Land van oorsprong		Groot-Brittannië
Vertaling		Francis Vandersteen
Groep		Groep 3 Terriërs
Sectie		Sectie 1 Grote en middelgrote Terriërs
Werkproef		Werkproef optionele
Definitieve erkenning door de FCI		woensdag 26 juni 1963
Publicatie van de geldende officiële norm		zondag 30 oktober 2016
Laatste update		dinsdag 07 februari 2017
En français, cette race se dit		Fox Terrier à poil lisse
In English, this breed is said		Fox Terrier Smooth
Auf Deutsch, heißt diese Rasse		Fox Terrier Glatthaar
En español, esta raza se dice		Fox Terrier Pelo liso

Gebruik

Terriër.

Kort historisch overzicht

De twee varianten van de Fox Terrier, korthaar en ruwharige, waren Britten en het is waarschijnlijk dat ze danken hun bestaan ??aan het zelfde type hond dat de Bull Terrier en de Manchester Terrier (voorheen genaamd de Black Terrier en geproduceerd brand). De homogeniteit van het type dat werd opgericht in de late jaren 1800 en de eerste standaard van de Fox Terrier werd in 1876 geschreven. Een van de meest levendige en alert holen, zeer gezond bleef hij ondanks de verfijning die leidde hem naar een geweldige show hond eigenlijk. Het is in staat om langdurige inspanning te weerstaan en is altijd bereid om te zorgen voor ratten, konijnen en, natuurlijk, vossen.

Algemeen totaalbeeld

Actief en levendig. Het frame en de kracht in een klein volume. Nooit grof of onhandig in zijn vormen. Niet te hoog of te korte benen. Bij het staan, de fox terrier ziet eruit als een paard jagen (jager) goed gebouwd, in korte rug en die een veel grond.

Gedrag en karakter (aard)

Actief, levendig in zijn bewegingen, staande op alert. Vriendelijk, gezellig en onverschrokken.

Hoofd
Bovenschedel
Schedel		Vlak, matig smal, haar breedte geleidelijk afneemt in de richting van de ogen.
Stop		Leger. Zeer zichtbaar.

Facial region
Neus		Zwaart.
Voorsnuit		De boven-en onderkaak zijn sterk en gespierd en de snuit daalt slechts licht onder de ogen. Dit deel van de snuit is matig gehakt, zodat het niet in een rechte lijn als een hoek vallen.
Kiezen / tanden		Sterke kaken met een perfect schaargebit, regelmatig en compleet, dat wil zeggen de boventanden bedekken de lagere in nauw contact en staan recht in de kaken.
Wangen		Nooit vol.
Ogen		Donker, matig klein genoeg diep in de baan, zoals de afgeronde vorm mogelijk, maar niet prominent. Levendige, intelligente uitdrukking.
Oren		Klein, V-vormig, vallen zij naar voren, terwijl tegen de wangen. Ze niet overhangen aan de zijden van het hoofd. Het oor vouw is boven het niveau van de schedel. Het paviljoen is een gemiddelde dikte.

Hals

Netto, gespierd, zonder keelhuid, goede lengte. Geleidelijk breder naar de schouder.

Lichaam
Rug		Kortom, horizontale, stevige, niet los.
Lendenpartij		Krachtig, nauwelijks gewelfd.
Borst		Diep, niet breed.
Ribben		Eerder ribben matig gewelfd. De achterste ribben zijn lang.

Staart

Eerder gewoonlijk gedokt aan.
Gedokt: tamelijk hoog aangezet en vrolijk, maar niet over de rug of gekruld. Het is sterk genoeg.
Onbesneden pik: Stel tamelijk hoog, vrolijk gedragen maar niet over de rug. Zo recht mogelijk. Middellange deelnemen aan het evenwicht van vormen.

Ledematen

Voorhand
Schouders		Lang en schuin, goed naar achteren liggend, de punt van de schouder is fijn getekend. De tourniquet is duidelijk geïdentificeerd.
Onderarm		Gezien vanuit elke hoek, ze hebben gelijk. De middenhandsbeentje (pols) is niet, of zeer weinig zichtbaar. Het frame is overal sterk.
Voorvoeten		Klein, rond en compact. De pads zijn hard en taai, en de vingers zijn matig gewelfd. De voeten zijn binnen noch naar buiten.

Achterhand
Algemeen		Sterk, gespierd, schuin achterdeel zonder overmatige doorbuiging of achterste ledematen.
Dijbeen		Lang en krachtig.
Knie		Goed gehoekt.
Spronggewricht		De tip spronggewricht goed laag.
Achtervoeten		Klein, rond en compact. De pads zijn hard en taai, en de vingers zijn matig gewelfd. De voeten zijn binnen noch naar buiten.

Gangwerk

De voorbenen en achterbenen gedragen recht naar voren en evenwijdig. Ellebogen bewegen in lijn met het lichaam, zonder te worden gehinderd door de ribben. Verstikt zijn binnen noch naar buiten. Een geweldige impuls werd gegeven door de rechter achterbeen buigen.

Coat
Haarkwaliteit		Rechte, vlakke, gladde, harde, dichte en overvloedige. De buik en de onderkant van de dijen niet uitgeput.
Haarkleur		Wit moet overheersen, allemaal wit, wit met bruin (tan), zwart of black and tan aftekeningen (black and tan). Brands gestroomd, rood of bruin (lever) zijn onaanvaardbaar.

Maat en gewicht
Gewicht		Reuen 7,5-8 kg, teven 7-7,5 kg.

Defecten

• Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten.
• De vermelde fouten moeten in ernst zijn.

Defecten die leiden tot uitsluiting

Agressief of schuw.

NB :

• Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd.
• De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende.
• Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald.
• Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij.

Bibliografie

https://www.fci.be/

Gedetailleerde geschiedenis

De Fox Terrier is de meest prominente vertegenwoordiger van een in wezen Britse hondenfamilie: Terriers. Het is ook de eerste van hen die goed gedefinieerd was, wat niet ten koste gaat van haar prestige.

Plinius de Oudere, in zijn natuurlijke geschiedenis, noemde het bestaan van kleine honden die hun prooi op de grond jagen, die hij 'Agassijnen' noemde. De Romeinen hadden deze honden ook kunnen observeren door Bretagne - de Grote - in de eerste eeuw na Christus te naderen. Het is daarom mogelijk dat de Terriers echt van de Britse eilanden komen.

Terrier-achtige honden, vergelijkbaar met Bassets of Basenji-achtige honden, zijn echter aangetroffen op Egyptische fresco's uit de periode van het Middenrijk, waaruit gemakkelijk kan worden afgeleid dat dit type hond veel ouder zou zijn dan de "Agassins". De Britse eilanden, rijk aan tin die nodig zijn om brons te maken, onderhouden regelmatige relaties met de landen van het Middellandse-Zeebekken. Het is dus niet onmogelijk dat Fenicische zeevaarders die optraden in de handel met de Anglo-Saksen deze laatste verschillende hondenrassen bekend maakten, zoals de Mastiffs, de Greyhounds en de voorouders van de Terriers. Egypte was misschien de bakermat van Terriers, hoewel we te weinig bewijs hadden om dit proefschrift te bevestigen.

Toch waren de Terriers in de zestiende eeuw goed ingeburgerd in Groot-Brittannië. Inderdaad, hun bestaan wordt in 1570 gerapporteerd door Johannes Caius, de arts van koningin Elizabeth Ire, die het werk voltooide van de Zwitserse natuuronderzoeker Conrad Gesner, Historia animalium, die de soorten honden beschrijft die toen wijdverspreid waren in Engeland. Canibus Britannicis, een bescheiden bijdrage in principe, was een groot succes, zowel bij de koningin als bij de heren, en met een groot aantal eenvoudige onderwerpen, omdat het werk, dat in het Latijn was geschreven, in Engels uit 1576 en voortdurend heruitgegeven tot 1880, wat de zeer hoge kwaliteit van de beschrijvingen van Dr. Joannes Caius - of John Keys van zijn Engelse naam - laat zien.

Over de Terrier schreef de geleerde: "Er zijn ook honden voor vossen- of dassenjagers, en we noemen ze" terrars "omdat ze in de grond komen door angstaanjagend, opwindend en bijtend. spel, totdat ze het met hun tanden in stukjes snijden, zelfs binnen de aarde; of ze trekken het met geweld uit de donkere kronkelingen van de vochtige holen en de gesloten grotten; of ze zijn zo bang dat ze hem dwingen om plotseling de schuilplaats te verlaten om een andere te zoeken die niet wordt aangevallen; en het dier, de vos, de das of wat dan ook, zit eindelijk vast in de instrumenten en netten die hiervoor zijn opgesteld naast de opening van het hol. En Joannes Caius classificeerde de "terrars" onder de honden van de heren, naast honden en windhonden.

Ondergrondse jacht, moet worden opgemerkt, werd niet alleen beoefend in Groot-Brittannië, maar ook in andere landen. In een Merovingische tekst uit 630 vinden we inderdaad de vermelding van een ondergrondse jachthond onder de naam Bibarhund, die moest worden beschouwd als een ras van grote waarde sinds zijn dood (door de hand van de mens) werd bestraft met een zware boete. Bovendien riep Gaston Phoebus in de veertiende eeuw ook de jacht ondergronds op en sprak Henri de Ferrieres over de "tanierhond" die de vos van zijn hol "uitstak".

De eerste beschrijving van het graven is ook Frans. Het is te vinden in de beroemde Traité de la Vénerie, gepubliceerd in 1550 en geschreven door Jacques du Fouilloux, een graaf van Poitevin. Later, in 1683) deed Jacques Epée de Sélincourt er nog een in zijn werk Le Parfait Chasseur. Wat betreft de behandeling van George Turberville gepubliceerd in 1575) verklaarde hij (zich aansluitend bij J. Caius) dat in Groot-Brittannië, evenals in Frankrijk, het land een integraal deel uitmaakte van de kunst van de eredienst. Laten we terloops opmerken dat deze laatste verhandeling (Nobele kunst van het jagen of jagen), hoewel geschreven door een Engelse auteur, in de Franse taal is geschreven, wat suggereert dat er toen sprake was van een in wezen Franse kunstkunst. We weten ook dat James I van Engeland ongeveer 1600 terriers naar het Franse hof stuurde.

We weten echter niet welk type hond werd gebruikt voor het graven. Als er aanwijzingen zijn dat het in Frankrijk basset honden van gewone honden is, lijkt het volgens Turberville dat de Engelsen kleinere honden meer levendiger en meer bijten prefereerden. In feite moesten al deze "terrars" aanzienlijk variëren van het ene terroir tot het andere, wat ook de schaarste aan oude beschrijvingen van deze honden zou verklaren, terwijl de presentaties over het graven in overvloed zijn vanaf de vroege middeleeuwen. René Depoux, een geweldige specialist in ondergrondse jacht, suggereert dat deze activiteit geen adequate reden voor selectie zou moeten zijn, omdat zeer diverse honden met succes kunnen worden gebruikt voor het graven, op voorwaarde echter dat hun grootte zo klein mogelijk moet zijn. dat hun moed groot was.

Deze jacht was gevaarlijk en maakte veel gewonden, om nog te zwijgen van de doden, en het was vaak nodig om de honden van de bevolking te gebruiken als ratiers en andere honden van bescheiden omvang, om te voorkomen dat de meer nobele rassen gedecimeerd worden.

Het gravende, lange en vaak vermoeiende werk was uiteindelijk slechts een van de kleinere takken van de jacht en hij merkte dat hij enigszins verwaarloosd werd door de grote heren die gemonopoliseerd werden door het grote spel. Aan de andere kant oefenden de kleine zachtaardige landgenoten, waaronder de meest gepassioneerde jagers, vaak het graven met daarnaast de zorg om het spel op hun terrein te behouden en zo de roofdieren te vernietigen.

Het hol werd geleidelijk gepropageerd in Engeland, toen, als gevolg van de speling van het hert, de jacht begon te evolueren naar de vossenjacht, wat een soort snelheidsrace is tussen meester Goupil en de jachthonden en gevolgd door de adel, die de gelegenheid had om allerlei obstakels te overwinnen en door het platteland te galopperen. De vos, snel en slim, slaagde er vaker in zijn hol te bereiken, en het was noodzakelijk om het zo snel mogelijk te verjagen, om de jacht niet te onderbreken en de ruiters te laten doorgaan met hun paardensport.

We hebben veel geschriften over deze evolutie van de aardverschuiving - als een ondersteunende maar onmisbare activiteit van de vossenloop - met name die van Nicholas Cox, in The Gentleman's Recreation (1677), Jacobs (Compleate Sportsman, 1718), evenals de Sporting Dictionary van 1803.

Er werden twee oertypen Terriers gebruikt: Basset Terriers, met een dikke, ruige vacht, werden aangetroffen in ruige en ruige gebieden, waar de meesters hun honden te voet volgden, terwijl de langerbenige Terriers in dienst waren. waar paardenjacht werd beoefend en waar deze honden de aanhoudende jachttrein moesten kunnen volgen.

Thomas Bell, in zijn Geschiedenis een Engelse Viervoeters, gepubliceerd in 1837, bevestigt het bestaan van deze twee soorten, en hij beschrijft aan de ene kant een Engelse Terrier, met glad haar, van symmetrische en fijne vormen, met zwarte kleding en vuur en, aan de andere kant, een Schotse terriër, wiens ledematen kort, dik, met ruw haar, van verschillende kleuren, maar meestal vies wit of grijs zijn.

De echte selectie van de Fox Terrier begon aan het einde van de 18e eeuw, ondanks wat Reverend Rosselyn Bruce, een van de vroegste specialisten in het ras, zei dat hij geen informatie over dit ras had. Voor 1850 had Bruce ongetwijfeld niet opgemerkt dat er bijvoorbeeld een schilderij van Sartorius de Oudere uit 1796, dat zonder twijfel een zwarte en vuurzoekende Fox-Terrier is, net zo goed als onbekend was. een memoires van Peter Beckford die vóór 1800 claimde Black and White, Black en Fire Terriers te hebben bezeten.

De Fox Terriers zijn van de Old English Black en Tan Terriers, die ook aan de oorsprong lagen van de Manchester Terrier, die werden gekruist met Beagles, White Terriers die ook bekend zijn onder de naam Old English White Terriers, en waarschijnlijk met het oude Bulldog-type, toen heel anders dan wat we tegenwoordig kennen en die vaak klein was (bovendien waren we toen bezig om de fysieke kenmerken te elimineren vechthond). Deze kruisen waren in wezen om de hond een overwegend witte jurk te geven, meer herkenbaar en het vermijden van onaangename verwarring met de vos. Ze hadden ook de neiging om een kleine hond te produceren met veel "lef", maar ook gebouwd voor snelheid en het hebben van de bodem, in staat om de trein van de hel te ondersteunen die hem door de Fox Hounds werd opgelegd. Bovendien moesten de Terriers demonstreren verzekering en moed om gerespecteerde honden te zijn die hen niet sparen.

De huidige Fox Terrier komt rechtstreeks van deze honden die in de roedels van huidige honden werken: de grote voorouders komen uit bijna alles. Dus, Old Jock kwam van de Grove Hunt crew, zijn vader, Jack, was van Captain Percy William, de baas van de Rufford crew, en zijn moeder, Grove Pepper, was de teef's Quill Jack Morgan, van de crew Grove Hunt. Old Trap kwam uit Oackley Hunt, Joe uit Belvoir Hunt, en Nettie, een van de vrouwtjes die een zeer sterke invloed op het ras had, kwam van Grove Hunt. Ten slotte is er alleen Tartar, een andere grote voorouder van het ras, die van onzekere oorsprong lijkt te zijn; we denken dat het deel uitmaakte van de fokkerij van Mr. Stevenson, gespecialiseerd in de Bull Terrier.

De Smooth Hair Fox Terriers waren de eersten die al in 1863 in Birmingham werden tentoongesteld en erkend, omdat ze het voordeel hadden dat ze werden gewaardeerd door chique mensen, de meesten van hen die op vossen jagen. Dankzij de rashistoricus Desmond O'Connel, die in 1907 een goed gedocumenteerd hoofdstuk in Het nieuwe boek van de hond publiceerde, kunnen de eerste fokkers van dit ras nauwkeurig bekend zijn en is de zaak zeldzaam genoeg om verdienen onderstreept te worden. Er was een zekere Mr. Murchison die Old Jock kocht en deze in 1862 exposeerde; Mr. Gibson bezat Tyke en Old Foiler; De heer Luck Turner bezat honden van Belvoir Hunt en produceerde de eerste kampioenen: Joe, Olive en Spice.

Een eerste standaard voor de Fox Terrier (inclusief beide soorten) werd geboren in 1876 en de Fox Terrier Club werd hetzelfde jaar gecreëerd op initiatief van de heer Harding Cox. Het is ook een van de oudste speciale clubs, en onder de stichtende leden zijn fokkers die vervolgens een grote reputatie genoten, zoals het geval was van de heer Burbridge (Hutton-affix): bij zijn dood in 1892 werden de honderddertig terriërs van zijn kennel geveild en een kolossaal bedrag opgehaald: met name de Hutton Tartar-kampioen kreeg een recordprijs. We moeten ook de heer Clarck, meneer Redmond en de heer Vicary noemen, deze fokkers die een fel zo hoffelijk gevecht voerden om kampioenen van grote waarde te produceren, zonder Conan Doyle te vergeten, die een fokker emeritus was, toen Sherlock Holmes en Moriarty laat hem tijd over!

De Fox-terrier in Poil Lisse, omdat het van dit type is waar we het tot nu toe over hebben, nam, parallel aan zijn carrièrehond, deel aan een ietwat vergeten aflevering, de konijnencursus, sporthonden waarvoor het nodig was in vanwege zijn snelheid. We probeerden echter zijn snelheid nog verder te verhogen, en om dit te doen, had een fokker het idee om zijn Fox over te steken met kleine Greyhounds, waardoor er werkelijk onverslaanbare onderwerpen ontstonden. De resultaten van deze kruisen leverden honden meer en meer "Greyhounds" op en minder en minder "Fox", die "cohippets" werden genoemd. De Whippet (waarvan de eerste Kennel Club-records dateren uit 1892) zou spoedig worden geboren en onze Fox is onbetwistbaar een van zijn voorouders.

De Fox Terrier in Poil Dur heeft, net als zijn tegenhanger in Poil Lisse, ook zijn eigen historicus, Walter S. Glynn, die een hoofdstuk schreef over ras in Het nieuwe boek van de hond van 1907. Ten tijde van de eerste tentoonstellingen, deze hond was minder vereerd dan de Vos in Poil Lisse, omdat deze hond voor het eerst werd geselecteerd door bescheiden fokkers, vooral in het noorden van Engeland, die niet de mogelijkheid hadden om hem een geweldige reclame. De erkenning van de harde jas kwam slechts tien jaar na die van Poil Lisse, maar het was het startpunt van een reputatie die hem ver zou brengen.

Onder de eerste grote fokkers van Fox in Poil Dur, is het nodig om MM aan te halen. Maxwell en Cassel, Carrick, George Raper, Warton en de hertogin van Newcastle (affix van Notts), die hebben bijgedragen aan het succes van Le Poil Dur, waaronder een "fashioriable" hond, en die de eerste grote kampioen produceerden, Cackler van Notts.

Tot het einde van de Eerste Wereldoorlog behield Fox Smooth Hair de palm van populariteit, voordat de Fox Hairy het in 1920 doet: het trimmen, waardoor het zijn karakteristieke silhouet krijgt, was inderdaad ontwikkeld, wat het grote publiek en de amateurs van tentoonstellingen enthousiast maakte om hun knowhow aan te tonen.

Tegen het einde van de vorige eeuw waren de Fox Terriërs waarschijnlijk de meest voorkomende honden in het Kanaal, die minder jachthulpmiddelen vormen dan gezelschapshonden, zoals met name te zien is aan het lezen van de geschriften (gepubliceerd in 1899) ) van Alfred de Sauvenière, aan wie we veel informatie hebben te danken over de konijnencursus, die hij met enig succes in ons land introduceerde. "Overal op straat, in de parken, op de wandelingen, zien we deze kleine viervoeters, versierd met prachtige kettingen van wit of geel leer, schoon, glanzend haar, levendig en helder, het oog en het oog. oren alert, draven achter hun meesters als favoriete vrienden, veel meer dan in onderdanige dienaren, "schreef hij. En deze specialist van het konijn coursing bevestigde ook dat "de Fox Terrier de meest favoriete viervoeter is die ooit heeft bestaan". Deze verklaring verwees alleen naar Fox's impact op de goede samenleving, waardoor het een beetje voorbarig wordt.

Maar de Fox overtrof al snel deze status van hondchique om, vooral na de jaren 1920, een zeer populair dier te zijn, genietend van een internationale uitstraling. De Verenigde Staten, België, Italië en Frankrijk hadden het inderdaad niet lang nodig om er een grote plaats aan te geven. In Frankrijk werd de Vos regelmatig geïmporteerd in 1892, waarvan de introductie wordt begunstigd door Anglophilia die erg populair is in de goede samenleving. In feite werd de mode van de Vos bevestigd in de cirkels van het paard en de jacht die in permanente relatie stonden met de Engelsen. Het was ook de tijd dat de konijnencursus werd geoefend: de coaches en de jockeys, in het bijzonder in Chantilly, wedden op de Fox, de metgezellen van de volbloeden en de woeste deviators, die ze alleen hadden om de stallen te verlaten om ze te kunnen lanceren.

In 1906 creëerden de eerste Franse Fox-specialisten de Fox Terriers Reunion (RAF). De meeste van deze oprichters gebruikten hun honden om ondergronds te jagen, dus aarzelden ze niet om onderwerpen van hoge kwaliteit uit het Engelse Kanaal te importeren, bijvoorbeeld op zoek naar hardharige vossen, bijvoorbeeld honden met de affix van Notts.

Het Franse fokken van de Vos begon onder het motto "mooi en goed op hetzelfde moment". Inderdaad, schoonheidsonderzoeken werden gestart met "kunstmatige holen" om de natuurlijke eigenschappen van Terriers te selecteren. Zo ontstond in de tussenoorlogse jaren de mooie faam van de Franse fokkers, waaronder we MM moeten noemen. André Bazin, Joannès Carret, Louis de Lachomette, Max Ecorcheville en Julien Dormeuil.

Na de Tweede Wereldoorlog volgde dezelfde richtlijn, maar de Franse fokkerij imiteerde kwaliteitsvolle honden, altijd met het oog op het gebruik van de race voor het opgraven. In deze periode waren het fokken van mevrouw de Mental (affix van Libron en zijn bemanning Rallye van Croc-farm) en dat van mevrouw Soudée, lange president van de RAF (affix van Malvau, bemanning Chop the Vilaine Beast), ongetwijfeld een van de meest bekende. Maar deze kwaliteitsvolle hondenfokkerij maakte toen slechts deel uit van de fokkerij, omdat het ras intussen een grote populariteit kende die tot de jaren zestig niet zou stoppen met groeien.

Deze Fox vogue, die begon na de Eerste Wereldoorlog, was die van de Fox à Poil Dur. De Vos in Poil Lisse was ondertussen nog steeds een jachthond die door de gravers werd gewaardeerd - vanwege het veel minder restrictieve onderhoud - en als een tentoonstellingshond.

Hard Dog was tien jaar lang de meest modieuze hond in Groot-Brittannië, en Stanley Dangerfield beoordeelde de gevolgen van zo'n aura streng: "Gedurende deze tijd wordt niet alleen erkend dat zijn temperament enigszins verslechterde maar toch ontdekten veel mensen, slaven van de mode, dat ze een metgezel hadden die ze niet begrepen en met wie ze nauwelijks instemden. Deze rage doorkruiste het Kanaal, maar de beste onderwerpen kwamen niet aan in Frankrijk, waar maar weinig eigenaren rekening konden houden met de vereisten voor verzorging.

Deze "gebeeldhouwde" hond, met een heel nieuw silhouet, enigszins "kubistisch", kwam overeen met de veranderende smaak van de maatschappij tussen de twee oorlogen, en hij werd ook een van de eerste honden van het stadsbedrijf, om vanwege zijn kleine formaat, zelfs als de "echte" rassen van gezelschap luxe en mouwhonden bleven.

De karikaturist Pol Rab met zijn held Ric, een witte vos, een grappige commentator van de gebeurtenissen in die tijd met Rac, een zwarte Schotse, symboliseerde deze populariteit. Een andere cartoonist, Hergé, illustreerde de tweede golf van Fox-mode als een gezelschapshond met zijn beroemde Snowy, trouwe metgezel en vriend van Kuifje sinds 1929.

De Fox is zeker een van de rassen die het meest veranderde tussen 1862, toen het voor het eerst werd tentoongesteld, en de tijd dat het op het hoogtepunt van zijn glorie was, in de jaren 20 en 30. Deze evolutie komt niet voor in de standaard van het ras, voor het eerst geschreven in 1876, omdat de Engelse normen voldoende vaag en onnauwkeurig zijn om het silhouet van de hond te kunnen wijzigen zonder dat het nodig is om verander een lijn van zijn officiële beschrijving. De oudste foto's die we hebben laten ons een hond zien met vrij vierkante lijnen, maar met een korte, ondiepe halslijn en een vrij algemeen hoofd, met een brede en diepe ribbenkast, kortom een dier dat heel anders is dan het dier dat we kennen vandaag.

De selectie heeft ernaar gestreefd om van de Fox een hond te maken die is gebouwd als een klein paard, een jager die nauwkeuriger is, wie een jachtpaard is. De opstelling van de standaard is vrij expliciet op dit onderwerp, en het kan worden opgemerkt met de nieuwsgierigheid dat, voor de high society, de verwijzingen naar hondenrassen Fox Hounds en Greyhounds waren. De Vos verloor geleidelijk aan zijn ronde schedel, zijn korte en spitse snuit; zijn nek en hoofd werden erg lang, zijn rug korter en zijn borst minder "explodeerde". De Engelse fokkers hebben dit silhouet zelfs overdreven door het produceren van zeer korte honden met ledematen en stijve en rechte gewrichten, die een springende gang geven: het zijn karikaturen. De grootte van de Fox gaf ook aanleiding tot veel controverses, omdat deze hond, zoals velen, de neiging had om te groeien dankzij de voortgang van het fokken en voeden, tot het punt van het ontmoeten van bepaalde moeilijkheden om binnen te dringen en te bewegen in een terriër, wat zijn originele werk is, en het was niet altijd gemakkelijk om een hond zowel 'door de jager gebouwd' als klein genoeg te krijgen.

De Fox is niettemin een uitstekende atleet, waar compactheid en robuustheid harmonieus combineren met elegantie en finesse. Deze hond is een zeer goede springer, erg snel - hij is de snelste van de kleine honden -, extreem resistent en gewapend met een formidabele kaak.

Details: Ook beschikbaar:; Laatst bijgewerkt: 22 januari 2024; Hits: 919

Fox Terrier Gladhaar