 |
Engelse Pointer |
|
FCI standaard Nº 1 |
||
Land van oorsprong |
Groot-Brittannië | |
Vertaling |
Francis Vandersteen | |
Groep |
Rasgroep 7 : Voorstaande Honden | |
Sectie |
Sectie 2.1 : Britse en Ierse pointers en setters | |
Werkproef |
Met werkproef | |
Definitieve erkenning door de FCI |
dinsdag 05 maart 1963 | |
Publicatie van de geldende officiële norm |
dinsdag 28 juli 2009 | |
Laatste update |
woensdag 28 oktober 2009 | |
En français, cette race se dit |
 |
Pointer anglais |
In English, this breed is said |
 |
English Pointer |
Auf Deutsch, heißt diese Rasse |
 |
Englischer Pointer |
En español, esta raza se dice |
 |
Pointer inglés |
Gebruik |
| Retriever. |
Algemeen totaalbeeld |
| Het pointer is glad, goed overal gebouwd. Het geeft een indruk van de kracht en flexibiliteit. Haar algemeen profiel beschrijft een reeks sierlijke rondingen. |
Gedrag en karakter (aard) |
| Aristocratische. Actieve terwijl het geven van de indruk van kracht, uithoudingsvermogen en snelheid. Goed karakter, een natuurlijke verzorging. |
Hoofd |
||
Bovenschedel |
||
Schedel |
Een gemiddelde breedte in verhouding tot de lengte van de afkanting. De achterhoofdsknobbel is uitgesproken. | |
Stop |
Goed gemarkeerd. | |
Facial region |
||
Neus |
Donkere kleur, maar het kan in het geval van een zwart-witte duidelijker worden. Het is zacht en vochtig, neusgaten goed geopend. | |
Voorsnuit |
Enigszins concave, het eindigt bij de neus, waardoor een licht holle uitstraling. Milde depressie onder de ogen. | |
Lippen |
Goed ontwikkeld, flexibel. | |
Kiezen / tanden |
Sterke kaken met een perfect schaargebit, regelmatig en compleet, dat wil zeggen, de bovenste snijtanden overlappen de lagere in nauw contact en zijn recht in de kaak te stellen. | |
Wangen |
De jukbeenderen zijn niet prominent aanwezig. | |
Ogen |
Een gelijke afstand van de achterhoofdsknobbel en truffel. Leven met een vriendelijke uitdrukking. De ogen zijn hazelaar of bruin, afhankelijk van de kleur van de jurk. Zij zijn noch uitstekend, noch verwilderd. De look is niet op de vlucht. Rond de ogen is donker, maar kan bij citroen of wit meer duidelijk. | |
Oren |
Het leer is dun. De oren zijn hoog genoeg. Zij zijn tegen het hoofd, middellange geplaatst en enigszins puntig eind. | |
Hals |
| Lang, gespierd, licht gebogen, met een prachtige vrije afvoer nek, keelhuid. |
Lichaam |
||
Lendenpartij |
Sterk, gespierd en licht gewelfd. Het is kort. | |
Borst |
Gewoon goede breedte vereist in de borstbeen. Het is aan de ellebogen. De ribben zijn goed gewelfd, goed naar achteren van de thorax ontwikkelde, geleidelijk af naar de nieren. | |
Staart |
| Middellang, dik aan de basis, geleidelijk toelopend naar het einde. Het is bedekt met haren en strakke waaier in de rug, zonder aan te tonen opwaartse kromming. Wanneer de hond in actie, moet de staart vechten aan de ene kant en de andere. |
Ledematen |
Voorhand |
||
Algemeen |
Voorbenen van de elleboog tot de grond, recht en stevig met goede botten. De botten zijn ovaal, pezen zijn sterk en duidelijk. | |
Schouders |
Lang, schuin en goed naar achteren liggend. | |
Voorvoetwortelgewricht |
De gezamenlijke overschrijdt niet de voorlijst van het lid en een lichte uitsteeksel aan de binnenzijde. | |
Voormiddenvoet |
Tamelijk lang, sterk en elastisch, licht hellend. | |
Voorvoeten |
De voet is ovaal, de vingers zijn strak en gewelfd, goed gevuld. | |
Achterhand |
||
Algemeen |
Zeer gespierd. De heupbeenderen zijn goed verdeeld en prominent, maar ze niet hoger zijn dan het niveau van de rug. | |
Dijbeen |
Goed ontwikkeld. | |
Onderbeen |
Goed ontwikkeld. | |
Knie |
Goed gehoekt. | |
Spronggewricht |
Goed laag. | |
Achtervoeten |
De voet is ovaal, de vingers zijn strak en gewelfd, goed gevuld. | |
Gangwerk |
| United. De hond heeft veel terrein. Impuls van de achterhand. De ellebogen zijn binnen noch naar buiten. Absoluut niet boven de leden op de wijze van een paard Hackney (niet geïdentificeerd of hoppen gangen). |
Coat |
||
Haarkwaliteit |
Fijn, kort, hard en gelijkmatig verdeeld, perfect glad, steil en glanzend. | |
Haarkleur |
De gebruikelijke kleuren zijn citroen en wit, oranje en wit, lever (bruin) en wit, en zwart-wit. Een kleur-en tricolours zijn ook correct. | |
Maat en gewicht |
||
Schouderhoogte |
De schofthoogte wordt aangevraagd, in de mannelijke, 25 tot 27 inch (63-69 cm) en bij vrouwen 24-26 inch (61-66 cm). | |
Defecten |
| • Elke afwijking van de voorgaande punten moet worden beschouwd als een fout en de ernst waarmee de fout aangemerkt moet worden, in verhouding staan tot de mate en het effect ervan op de gezondheid en het welzijn van betreffende hond en zijn vermogen om zijn oorspronkelijke werk te kunnen verrichten. • De vermelde fouten moeten in ernst zijn. |
Defecten die leiden tot uitsluiting |
 Agressief of schuw. |
NB : |
| • Elke hond die duidelijk lichamelijke of gedragsafwijkingen moet worden gediskwalificeerd. • De gebreken hierboven vermeld, wanneer zij zich voordoen in een zeer duidelijke graad of frequent, zijn diskwalificerende. • Reuen moeten twee duidelijk normaal ontwikkelde testikels hebben die in de balzak zijn ingedaald. • Alleen functioneel en klinisch gezonde honden, met rastypische bouw moet worden gebruikt voor de fokkerij. |
Bibliografie |
| https://www.fci.be/ |
Toevoegingen door bezoekers |
| The most famous of the pointing gundogs, the English Pointer is descended from Spanish and Portuguese pointers introduced to the British Isles in the 1600's, as well as a variety of common French and English foxhounds and setters. The blood of Talbot Hounds, St.Hubert Bloodhounds, English Greyhounds and English Bullterriers also played a role in the development of this great bird dog. During the 1800's, when the Dalmatian breed was being established in Britain, many crosses with the Pointer were made, leading some to suggest that the similar colouring encountered in some English Pointers is a direct result of these matings, although most fanciers dismiss these claims, pointing out that the colour was common in the breed long before the Dalmatian appeared. The popularity of this hard worker was immediate, due to its outstanding scenting abilities and serious nature. The English Pointer was instrumental in the creation of quite a few other dogs, from various hunters to many bully breeds. The breed was never expected to actually hunt the hares by itself, but was rather used to find and point to the game, leaving it for the Greyhounds to chase the prey down. Its friendly and relaxed personality made the breed a common companion in England and it eventually found acceptance in many countries around the globe, retaining its fair popularity to this day. The English Pointer was recognized in the early 20th century by the United Kennel Club and has remained a well-loved breed in America ever since. In the United States, it was given the nickname "The Cadillac Of Bird Dogs" for its superb hunting qualities and was always distinguished from the common, but unrecognized American Pointer breed, to which it is related. The English Pointer is an even-tempered and loving family pet and can live quite comfortably in urban environments, if provided with sufficient excercise. Its alert personality makes it an effective watchdog, although the breed generally isn't very territorial. This is a handsome, balanced and dignified breed, although some poorly bred specimens have uncharacteristic temperaments and can be overly shy and even vicious. Lightly built, muscled and agile, this is a very fast and athletic dog. The body is fairly square, with long legs and a deep chest. The head is elegantly chiseled, with the trademark "dish face" features and slightly pendant lips. The nose can be both black or flesh-coloured. The tail is relatively short and is famously known as the "bee sting". The coat is short, smooth and fine, coming in a variety of white-based bicolours, with black, brown and yellow markings being the only one accepted at Shows. Average height is around 25 inches. |
Gedetailleerde geschiedenis |
| Als het gebruikelijk is om te zeggen dat de wijzer de volbloed van de honden is, is dat niet omdat de andere rassen minder zuiver zijn, en dat betekent niet dat het gratis was, in het verre verleden, een paar kruisingen bedoeld om de verbetering ervan te bespoedigen. Bovendien, zijn oorsprong houdt, zelfs vandaag, een goed deel van hun mysterie. Nee, als de wijzer een volbloed is, dan is het door de perfectie van zijn lijnen, precies aangepast aan wat er op de grond wordt gevraagd. Het is door het zeer hoge niveau van zijn prestaties: snelheid, uithoudingsvermogen, delicatesse van de flair. Hij verschijnt als de aristocraat in zijn vakgebied, of beter, als de "formule één" van de hond. Toegegeven, heel weinig mensen zouden een raceauto correct kunnen besturen, maar het zou een ernstige fout zijn om te concluderen dat de Pointer alleen kan worden bestuurd door een elite jager of professionele trainer, of dat het niet gepast is. dan de circuits die de voorjaarsveldproeven zijn. Het verleden van dit wonderbaarlijke mechanisme, zijn ontstaan, verdient het eigenlijk om te worden gestopt, al was het maar door de vragen die ze stellen. Eén ding is zeker: de Pointer is een continentaal continent. Voor hem, wat betreft de Braques, is het noodzakelijk om terug te gaan naar de "hondenjacht in de vlakte ver van de mannen", die Arrianus stelt in de tweede eeuw van onze jaartelling. De paradox is dat hij, na in deskundige handen te zijn gegaan, als 100% Engels werd beschouwd en dat hij diende om de meeste van zijn neven te verbeteren. Deze hond is continentaal, maar is het Italiaans, Frans of Iberisch? Over dit onderwerp, enkele decennia geleden, werden ontelbare pagina's geschreven. Het is daarom weinig om te zeggen dat de meningen uiteenlopen. Vanzelfsprekend willen Italiaanse specialisten graag een dergelijke gewaardeerde race uit hun Braque halen, en sommige Franse schrijvers hebben aangevoerd dat onze National Watch geen onbekende is voor de verbetering van de Pointer. Voorstanders van Spaanse afkomst zijn echter in de meerderheid. De Spaanse Braque werd tussen 1705 en 1713 geïmporteerd in Groot-Brittannië (de datum van het Verdrag van Utrecht), door Engelse officieren en soldaten die zich na de graaf van Peterborough in beslag namen tijdens de Spaanse Successieoorlog. Dan, vanaf 1720, zouden de Britse jagers geprobeerd hebben de Spaanse aanwijzingen te verbeteren. Zelfs als we rekening houden met het feit dat deze selectie een goede eeuw heeft geduurd, blijven we ons verbazen over de radicale transformatie die plaatsvond: de Spaanse Perdiguero (of Perdiguero de Burgos) is inderdaad de grootste en zwaarste Continental Braques, met zijn losse lichaam en hoofd, bedekt met losse huid; hij is erg flirterig, maar erg langzaam en kalm, op zoek naar de jager. De vaardigheid, zelfs het genie van hondenfokkers over het Kanaal is niet twijfelachtig. Wat een merkwaardige keuze, toch, om de meest debonaire en zwaarste hond te nemen, om een racer heel pittig te maken! We hebben geprobeerd de metamorfose te verklaren door wijze kruisen, waarin de Bloodhound, de Fox-Hound, de Greyhound, de Bull Terrier of de Bulldog zouden zijn tussengekomen. Maar, zoals we later zullen zien, deze lijst is best verbazingwekkend. Het is in ieder geval zeker dat de Pointer lang de Oude Spaanse Wijzer is genoemd en dat daar een reden voor moet zijn. Dus ? Het geduldige onderzoek van M. Martineau, voormalig president van de Franse Pointerclub, leidde tot een hypothese die meer dan plausibel was en die tegelijkertijd overeenkomt met de oorspronkelijke naam van het ras: het zou niet zozeer de Braque-Spanjaard zijn die zou hebben gevormd de basis van de Pointer dan zijn Portugese tegenhanger, met andere woorden de Perdiguero-Portugues. In ieder geval zal gezegd worden, deze honden zijn neef en nicht, en dit is het bezwaar dat al lang is gemaakt. De Portugese hond heeft echter karakteristieken die heel anders zijn dan die van de Spanjaard, en, wat nog interessanter is, relatief dicht bij die van de moderne Pointer. Het is in wezen een hond met een petulant karakter, de morfologie nogal nerveus en licht, met attitudes gekenmerkt door grote flexibiliteit. Het hoofd is niet zwaar, hoewel het nogal vierkant is, en het hoofdkenmerk bestaat uit een duidelijke stop: het is dicht genoeg bij het concave profiel van de aanwijzer! Wat zijn tempo betreft, dat zijn die van een snelle draver. Haar jurk versterkt verder de kans op afstamming Perdiguero Portuguès Pointer: geel of bruin, eenkleurig of gevlekt. Van Portugees geel tot citroen of Engels oranje, er is maar één stap, terwijl de Perdiguero de Burgos, net als andere Braques, meestal zwaar gespikkeld is met bruin. Bovendien is deze veronderstelling niet in tegenspraak met de informatie van William Arkwright, een grote Engelse fokker die het fokken van de Pointer sterk heeft beïnvloed en die in 1902 een boek over de race schreef, de Bijbel pointermen. Volgens Arkwright werd de eerste Spaanse wijzer die in 1705 in Engeland aankwam, gebracht door een Portugese koopman die het verkocht aan een baron genaamd Beekhill, Norfolk - een origineel personage: volledig geruïneerd, hij vertrouwde vooral op het product van zijn jacht op leven. Dezelfde anekdote is te vinden op Seydeman in 1805. De Portugese afdaling van de eerste Pointers zou dan onopgemerkt gebleven zijn omdat alle Perdigueros zonder onderscheid werden aangeduid als Spanjaarden. Bovendien moet eraan worden herinnerd dat kort voor (van 1580 tot 1640) Portugal met Spanje was verenigd, wat tot meer verwarring had kunnen leiden. Bovendien waren sinds het begin van de achttiende eeuw vooral de handelsbetrekkingen tussen Portugal en Groot-Brittannië zeer sterk, meer dan de Engels-Spaanse betrekkingen. Martineau duwde zijn onderzoek verder. Hij vond aldus opvallende analogieën tussen de wijzer en enkele bronzen beeldjes met jachthonden met een patrijs aan hun voet, en die afkomstig zijn van de eilanden van Tenerife: de Perdiguero-Portugues zouden door deze archipel zijn gegaan voordat ze voet over het kanaal zetten. Het vroegste bewijs van de aanwezigheid van de Oude Spaanse Wijzer in Engeland lijkt een Stubbs-schilderij te zijn, gedateerd 1768, met een witte hond met bruine vlekken. Men zou kunnen denken dat Engelse fokkers vanaf die tijd hun toevlucht hadden genomen tot verschillende andere rassen om hun ontwikkeling te versnellen. W. Arkwright weerlegt niet het bestaan van de bovengenoemde kruisingen, terwijl hij de negatieve effecten ervan beoordeelt. Dus de Bloedhond had iets van zijn legendarische flair kunnen weggeven, maar zou het de bliksem van de hond niet hebben beïnvloed? Evenzo is het denkbaar dat de Foxhound, de beroemde Engelse huidige hond, snelheid en uithoudingsvermogen kon geven, maar dat zou niet ten koste zijn gegaan van het vermogen om te stoppen en de ontvankelijkheid voor dressuur, twee essentiële eigenschappen van de Pointer? Het is waarschijnlijk dat deze tests niets goeds hebben opgeleverd en dat het vooral nodig was om de sporen te wissen. Men zou kunnen spreken van een wonder wanneer men de superioriteit van de Engelse hond boven de continentale Braques van het einde van de negentiende eeuw heeft opgemerkt. Maar in plaats van het door middel van kruisingen uit te leggen voor het minst vreemde en heterogene, is het noodzakelijk om bovenal een goed geleid bloedverwantschap op te roepen. Daarnaast wordt eraan herinnerd dat Engelse jagers, vaak rijk, niet de voorkeur hebben gegeven aan de veelzijdigheid van hun aanwijzingen, maar de voorkeur geven aan specialisten voor elke fase van de jacht. Zo creëerden ze vanaf het midden van de negentiende eeuw Retrievers voor het zoeken en de verhouding tussen de getrokken game. Deze evolutie kan alleen de selectie van de aanwijzer vergemakkelijken. Als we nu naar een veel minder verwarde periode gaan, die van de eerste hondenshows, die ook die van de eerste veldwedstrijden waren, allemaal in Groot-Brittannië, is het natuurlijk niet zo niet overdreven om te zeggen dat deze gebeurtenissen werden geboren ten voordele van Pointers en andere geweerhonden! In de eerste plaats was het onvermijdelijk dat fokkers en jagers de verdiensten van hun creaties en hun leerlingen wilden presenteren en vergelijken. Het was daarom onder hun impuls dat hondenshows werden georganiseerd. De eerste (ter wereld) vond plaats op 28 en 29 juni 1859 in Newcastle, en de zestig honden die daar werden aangenomen behoorden exclusief toe aan twee rassen: Pointer and Setter. Alleen tijdens de derde hondenshow werden secties voor niet-sportieve honden (niet-jagende honden) toegevoegd. Het begin van de cynophilie is dus te danken aan de pointermen en de settermen. Al snel was het nodig om de vaardigheden van de rassen die werden gemaakt voor de jacht op geweren op de grond te controleren. Daarom werden de veldproeven ontwikkeld, slechts zes jaar na de eerste tentoonstelling. De eerste werkproef vond plaats op 18 april 1865 bij S. Whitbread's Castle, Southill, Bedford-shire. Voor de goede orde, het was een zeer ongewone hitte, die, als het de honden erg ongemakkelijk maakte (Pointers and Setters, natuurlijk), niet het enthousiasme van de organisatoren en deelnemers veroorzaakte. De instelling van de veldproeven heeft ongetwijfeld tot stand gebracht om het fokken van de honden van stop Engels van grote en snelle vooruitgang te bewerkstelligen: niets van dien aard, om een gemotiveerde selectie te kunnen maken, dan om tot zijn beschikking een basis van resultaten te hebben , precieze aantekeningen over de kwaliteiten en gebreken van alle (of bijna alle) exemplaren. Deze veldproeven waren de beste manier om de geldigheid van een dergelijke koppeling, het gebruik van een dergelijke standaard, te verifiëren. Met name de aanwijzer maakte een beslissende sprong dankzij hen. Toen Britse honden aan het eind van de negentiende eeuw in Frankrijk aankwamen (het was niet lang meer te vroeg om de veldproeven te importeren), hadden ze vijftien of twintig jaar lang geprofiteerd van een rigoureuze en onbekende selectiemethode op het vasteland. Het is begrijpelijk dat hun uitvoeringen verbazing en bewondering opwekten. Al snel moest een jager, een beetje verlicht en rijk, een aanwijzer bezitten om de vlakte te verslaan. Als hij echter werd geprezen, was de aanwijzer ook het onderwerp van de grootste kritiek. De markies de Cherville bijvoorbeeld kon voorspellen: "Onze hondenrassen verdwijnen en over een kwart eeuw zal de nationale hond van de Fransen de Fox-Hound zijn, of liever de aanwijzer met een overwicht van de kwaliteiten van de hond. Fox-Hound. Wat betreft de graaf van Grammont, de vertaler van het werk van de Engelse cynoloog Hugh Dalziel, dacht hij dat hij de Franse lezers moest waarschuwen voor de Pointers: "Men moet zeggen dat ze vaak nutteloos en vermoeiend zijn, en ze kunnen niet vervang de beste Franse rassen." Deze controverse moet in de juiste context worden geplaatst. De Engelsen hadden toen een onmiskenbare vooruitgang geboekt in het fokken van raszuivere dieren. Deze knowhow begon zijn eerste resultaten te produceren aan het eind van de achttiende eeuw, met de selectie van het ras Dishley-schapen, maar het was vooral het fokken van het volbloed-paard dat aanzienlijke prestige had verworven. Grotendeels, waren de minnaars van de jachthond tezelfdertijd te paard te paard. Om hiervan overtuigd te zijn, is het genoeg om te onthouden dat de Central Canine Society oorspronkelijk een emanatie van de Jockey Club was, waarbij ook werd opgemerkt dat het doggie-jargon nog steeds geïmpregneerd is met hippologie. Bovendien is deze mode van Britse jachthonden, vooral de Pointer, de illustratie van de 'anglomanie' die in de late negentiende eeuw heerste, Anglomania die zich begon te manifesteren zodra de emigranten terugkeerden. Engeland, dat uiteindelijk de hele bourgeoisie van het Tweede Keizerrijk bereikte (Napoleon III zelf gaf het voorbeeld van honden: zijn roedels waren uitsluitend samengesteld uit Fox-Hounds en Bloodhounds). Natuurlijk had zo'n rage zijn overlopers, die probeerden om de oude Franse rassen te verdedigen, van "landhonden", en die ernaar streefden om hen een regionaal karakter te laten. Vergelijking van Pointer en Franse Braque-rassen, zoals vaak werd gedaan, impliceerde een fundamenteel misverstand. De eerste was ontworpen voor jagers met grote, goed onderhouden en bewaakte jachten, met geavanceerde geweren, en met de hulp van verschillende gespecialiseerde honden, afhankelijk van het territorium en het spel, en toegewezen aan verschillende taken: een luxe hobby, zorgvuldig georganiseerd. De laatste waren bedoeld voor jagers die bescheiden uitgerust waren, opererend in zeer gefragmenteerde gebieden, en wiens hond, die als enige alles deed, een zeer gematigd tempo moest hebben, een zeer beperkte zoekactie. De Franse honden (trouwens ook de andere vastelandlanders) en de Britse honden bevonden zich dus in de antipoden. Maar dit weerhield niet, in de tussenoorlogse periode, als iemand probeerde om de Franse races steeds sportiever te maken, dat de Wijzer het te volgen voorbeeld werd. Niemand kon echter beweren te concurreren in een paar jaar met verschillende decennia van selectie, dus de wijzer diende meer om andere rassen te verbeteren. Het is een feit dat in de tentoonstellingen en in de velden een aantal Braques sterk doordrenkt waren met Pointer, zoals blijkt uit de anekdote die El Blat over de Braque d'Auvergne meldde: In zijn boek de volgende dag gepubliceerd Van de oorlog noemt Oberthur dit beledigende gezichtspunt al en vertelt hoe hij in de jaren dertig een teef kocht die de tentoonstelling won in de Orangerie des Tuileries waar de Parijse tentoonstelling op dat moment werd gehouden. Verrast door een van zijn hengsten, had hij de onaangename verrassing dat hij puppy's wit en lever in zijn nest kreeg. Dit aanwijzen had zijn nadelen. Aan de ene kant was het resultaat de productie van slechte Braques, een temperament dat te vurig was vanwege hun fysieke eigenschappen of te snel voor hun neus, maar was het nodig om te concluderen dat de Pointer niets goeds bracht ? Aan de andere kant, merkten we het uiterlijk op van slechte Short-tailed Pointers. In feite is het niet genoeg voor een hond om het Engelse Kanaal te oversteken om het uitstekend te maken, en het is duidelijk dat, op een modieuze manier, niet alle geïmporteerde Pointers van hoge kwaliteit waren. In Frankrijk was de oprichting van het ras snel en solide, omdat de Franse Pointer Club in 1891 werd opgericht! De Pointer, die eerst door de elitejagers werd geadopteerd, faalde toen niet om te profiteren van de ontwikkeling van veldproeven. Het is echter onbetwistbaar dat het een beetje te exclusief is bestemd voor wedstrijden, met name degenen die "grote zoektocht" worden genoemd, die niet helemaal overeenkomen met de vereisten van praktische jacht, en dat de verspreiding ervan wordt enigszins bemoeilijkt bevonden. Deze mening wordt bevestigd door een voormalig voorzitter van de Franse club, J. - P. Bouin: "Helaas, door een kortzichtig beleid en misschien te veel gericht op de grote zoektocht en niet genoeg op de praktische jacht, heeft de verantwoordelijke club Dit prachtige ras heeft niet geweten hoe het, te veel jaren, gepopulariseerd wordt in de nobele zin van het woord, ik bedoel het beter bekend en gewaardeerd te maken." Het is niet verwonderlijk dat de Pointer dit beeld van een grote, hoog gekwalificeerde atleet, die voor een minderheid aan jagers is gereserveerd, lang heeft behouden. |
Nederlands (nl-NL) 
Reacties / Beoordelingen